Elsevier voortaan welkom bij alle shows Gucci-groep

vrijdag 5 oktober 2007 17:04

Moderedacteur John de Greef blogt vanuit Parijs over catwalkshows van de collecties voor de zomer van 2008. Deze keer was hij bij de shows van Stella McCartney en Yves Saint Laurent en hij moet nu zeggen: Sorry Stella, je McCartney-mode is wel degelijk mooi! En Pilati past prima bij YSL.

Schreef ik, tevreden met mijn opmerkingsgave, over de solsleutel als decoratie op een Viktor & Rolf-jurk, zie ik nu op een foto van dat fraaie strapless ding, dat het gewoon het gat van een viool is. Weet eigenlijk niet eens of je bij zo edel instrument zo'n klankgat officieel niet heel anders moet duiden. 

Enfin, zelfs al zit je maar een paar meter verwijderd van de catwalk (drie rijen achter Mabel van Oranje), tussen waarneming en interpretatie kan kortsluiting ontstaan.

Nog lastiger als je helemaal niet uitgenodigd wordt voor een show en smeken of stiekem proberen binnen te sluipen je geen toegang opleveren. Onze nationale koopkracht wordt, ondanks onze reputatie van Vliegende Hollanders die even makkelijk in Düsseldorf, Delhi als New York of Londen kopen, niet hoog ingeschat bij enkele internationale modehuizen. 'Nous sommes désolées, mais...' Het spijt ons, liever geen Nederlandse pers binnen luidt het uit de hoogte bij Balenciaga c.s..

Kattige kritiek
Soms mag je dan wel in de showroom later voor een 're-see' komen. Een pijnlijk woord als het toch om de eerste kennismaking met de kleren gaat. Niks nog eens kijken. Je miste met de show vooral de sfeer en de visie die met deze complexe vorm van kleren-theater worden uitgedragen. De kostbare shows zijn er niet voor niets. Zij geven de kijk op de toekomst of juist niet!

Zoals re-see al aangeeft is het eigenlijk een afspraak om de kleren nogmaals, van dichtbij en in detail te bekijken en eventueel te reserveren voor gebruik in een modereportage. Zo leverde een re-see bij Prada mij vorige week in Milaan  een veel gedetailleerder beeld op van kunstig gebruik van prachtige dessins en illustraties.

Plus de kennis dat de tekst van mijn modeblog over Prada direct in het Italiaans vertaald werd. Helaas, verdwijnen er daarbij nuances, want mijn grapje over een Bob-de-Bouwer-gevoel omdat ik de  recente Prada-show vanaf een hoge steiger moest bekijken, werd als kattige kritiek opgevat. De pret met Prada was duidelijk 'Lost in translation'

Te makkelijk
Gelukkig, mocht ik vanochtend met vriendelijke hulp van Azzuro uit Amsterdam, waar alle belangrijke internationale merken te koop zijn, eindelijk eens de show van Stella McCartney bijwonen.

In mijn hoofd was nog altijd het idee blijven hangen dat deze dochter van Beatle Paul te makkelijk mode op het hoogste niveau mocht presenteren. Zo'n aanname werkt lang door. Al had ik bij de beruchte re-sees in de Stella-showroom kunnen zien dat haar doorgaans vrij eenvoudige ontwerpen goed waren uitgevoerd. Ook haar tassen en schoenen (beide bewust niet van leer gemaakt, want Stella wil geen dieren offeren voor mode) onderscheidden zich. Echt de smaak te pakken krijgen, lukte pas bij het zien van haar show.

Ik ben om: Stella stelt echt iets voor.

Stella (bij de finale overduidelijk zeer zwanger in beeld met dikke buik) bracht alles wat trendy en aantrekkelijk is voor zomer 2008 op het podium. En wel op een bijna hapklare manier. Niets is vreemd, bijna alles kan zo aan het lijf (nou ja, als je niet te dik of te groot, of te zwanger bent).

Origineel
Voor een bijzondere achtergrond die diende als een verticale tuin vol plantjes die eerdaags als aardige geste van de ontwerpster door mogen groeien in een achterstandswijk ('prachtwijk' is nog geen internationaal begrip) bracht McCartney goed modenieuws. Een explosie aan bloemdessins, lieflijke witte jurkjes met wapperende volants, wijde broeken en pyjama-variaties in paisleypatroon, jumpssuits in voile met de allure van griekse kitons of Romeinse toga's en mannelijke, soepele jasjes in zijde.

Origineel waren haar gebreide kledingstukken met een dessin van vrolijke visjes, forse houten klompen en 'molded clutches' (voorgevormde handtassen die je makkelijk in de hand moet houden omdat hengsels ontbreken) maakten haar frisse modebeeld af.

Geen poging om ook avondjurken te maken, geen al te artistieke aspiraties, maar wat meeliep was prima! Er schuilt in Stella een praktische geest met gevoel voor mode én mooi! Ik begrijp waarom ze zo ontzettend gekopieerd wordt door goedkope ketens. Stella begrijpt vrouwen. 

Doortastend
De Nederlandse Robert Polet, de grote Gucci-baas (ook van Stella en Bottega Veneta) met bijzondere pretogen die uiterst scherp waarnemen, vroeg of ik nu eindelijk mijn Yves Saint Laurent-uitnodiging had ontvangen. Nee dus. Binnen een mum had hij geregeld dat ik, en u allen via deze blog en Elsevier, voortaan welkom zijn bij alle shows van zijn grote stal vol ras-design-paardjes. Wat een doortastendheid én vriendelijkheid!

Stefano Pilati heeft de moeilijke taak om de wereldberoemde en in modekringen heilig verklaarde Saint Laurent op te volgen. Dat deed hij 's avonds met een zeer verzorgde show. En al die mensen die hem tegen de meetlat van de oorspronkelijke Yves leggen, hebben wel een erg geïdealiseerde opvatting over deze modemeester. Ik herinner me ook suffe shows met ouwe ontwerpen naast magnifieke momenten.

Zeuren
Bij Pilati viel de show ook in tweeën. Geweldige mouwloze variaties op de blauwe blazer met uitstekende schouders en gedragen op ruime enkellange broek vormden al voldoende stof tot slagen. Satijnen jurken die vanaf de buste riant uitwaaierden, een pruimkleurige, asymmetrische avondjurk die iedereen wel eens aan zou willen omdat hij in alle eenvoud glamour gilde, waren o zo prettig om te zien.

Maar hesjes van perspex sterren en allerlei Paco Rabanne-achtig futurisme uit de jaren zestig was beslist minder overtuigend en te opvallend en te hard naast de ingetogen schoonheid van de soepele kleren. Niet onvergeeflijk fout, maar jammer. Vooral omdat critici nu toch blijven zeuren over de oude Yves die zo iets ondraagbaars nooit gebracht had.

John de Greef