Mijn ontmoeting met Superman Al Gore

dinsdag 16 oktober 2007 14:35

In 1991 heb ik het grote genie, ex-vice-president van het machtigste land ter wereld en kersverse Nobelprijswinnaar voor de Vrede, aan het werk gezien. Ik was in Washington om Dick Lindzen te interviewen. Lindzen is een klimatoloog met tegendraadse opvattingen over het broeikaseffect. Op de dag dat ik hem wilde spreken, moest hij in Washington voor een senaatscommissie getuigen.

'Leuk,' zei ik. 'Dan kom ik luisteren en gaan we daarna een hapje eten.' Dat hebben we gedaan en het resultaat stond in de Elsevier van 9 november 1991. Ik heb me laten vertellen dat over een tijdje ook dit soort oude verhalen toegankelijk worden gemaakt via het net maar nu is het nog niet zo ver, dus ik zal af en toe wat van mezelf overschrijven. (Heb ik mijn eerste blog na de vakantie – heerlijk, dank u – ook weer snel vol.)

Lindzen moest getuigen in kamer 253 van het Russell-gebouw, een van de domicilies van de Amerikaanse Senaat. De parlementaire commissie werd voorgezeten door Al Gore en ging over de vraag wat de rol van waterdamp in de atmosfeer was: koelt het of verwarmt het juist? En dan nu een eerste citaat uit dat artikel.

Wetenschappelijke galop
Albert Gore zit de hearing voor. De Democraat, voormalig presidentskandidaat, doet dat op bewonderenswaardige wijze. Regelmatig schakelen de ongeveer tien geleerden die Gore heeft uitgenodigd over naar een wetenschappelijke galop of krijgen onenigheid.

Uitscheidingsproducten van oceanisch plankton, tropische convectiekolommen en ander moeilijks zweven op dergelijke momenten als wolkjes door de zaal. 'Ho, ho,' grijpt dan de onberispelijk geklede en gekapte Gore in, 'ík moet het ook begrijpen'.

Vervolgens vat hij stukje bij beetje samen. Daarbij vraagt hij 'dit klopt toch, hè?' en kijkt de kring rond. Net zolang tot hij de twijfel heeft gelokaliseerd. Steeds vraagt en krijgt hij papiertjes van assistenten die schuin achter hem zitten. Van minuut tot minuut zit de senator in de drivers seat. 

De Nederlandse toehoorder die even vergeten mocht zijn wat ook al weer het verschil was tussen een wereldmacht van tweehonderd miljoen en een land van vijftien miljoen zielen, weet het weer. Gores interesse voor minuscule maar essentiële details van het broeikaseffect, zijn greep op de discussie, het feit dat het onderwerp überhaupt op dit niveau wordt besproken, dat alles is mijlenver verheven boven het Binnenhof.

Greenhouse sceptic
Al snel blijkt Gore erop uit om Lindzen, een van de genodigden te pakken. Lindzen, hoogleraar meteorologie aan het Massachusetts Institute of Technology (MIT), gelooft immers niet in het broeikaseffect. Het blad Science noemde hem een greenhouse sceptic en ook in de algemene nieuwsmedia heeft Lindzen meermalen provocerende opmerkingen over global warming gemaakt.

Tot zover dit citaat.

Eerste conclusie: Al Gore is al heel lang met het broeikaseffect bezig. Zestien jaar geleden was hij al goed op de hoogte.

Tweede conclusie: hij is meer politiek dan wetenschappelijk gedreven. Gore was er de hele middag op uit om Dick Lindzen (die enige invloed had en misschien nog wel heeft in het Witte Huis) onderuit te halen.

Weer een citaat uit dat oude stuk, als illustratie daarvan (ik laat het tussengedeelte weg).

Uiteindelijk eindigt de wedstrijd onbeslist. Lindzen moet een eerdere suggestie voor een mechanisme waarmee waterdamp het broeikaseffect zou kunnen dempen, intrekken. Gore buit dat handig uit. Met een blik op de camera's: 'Mogen we even noteren dat met ingang van nu de Lindzen-hypothese dus ingetrokken is.'

Knarsetandend
Lindzen op zijn beurt toont aan dat de redenering van zijn tegenstanders leidt tot de consequentie dat opwarming door het broeikaseffect zou leiden tot meer ijsvorming in de hoogste wolken boven de tropen. 'Lijkt dat logisch, dat je door verwarming meer ijs krijgt? Daar klopt iets niet.' De anderen, ook Gore, moeten het, sommigen knarsetandend, beamen.

Einde van dit tweede citaat.

Gore heeft zich al meer dan twintig jaar in het onderwerp verdiept, staat geen enkele twijfel toe (het kenmerk van echte wetenschap) en is een zeloot. Lindzen zei later (staat ook in het bewuste stuk) tegen me toen we ergens in Chinatown wat aten dat Gore The Greenhouse President hoopt te worden. 'Gore heeft er zich in vastgebeten en kan niet meer terug.'

Ik zelf geloof overigens niet dat Gore nu nog president van de VS wil worden. Hij is immers veel groter dan welke president ook.

Kal-El
Hij is Kal-El, geboren op de planeet Krypton en met een ruimteschip naar de aarde gestuurd door zijn vader Jor-El, vlak voor Krypton ontplofte. Kal-El heeft onvoorstelbare krachten en gebruikt die regelmatig om de wereld te redden. Hij gaat door het leven als Clark Kent maar we kennen hem vooral als Superman.

Hoera voor onze held!

Ik ben er trots op dat ik zestien jaar geleden al zo dicht in de buurt van Superman mocht verblijven. Ik heb hem geen hand gegeven maar wel wat moleculen ingeademd die door hem zijn uitgeademd. Waarschijnlijk zit er nu dus ook een stukje Nobelprijswinnaar in mij!

Simon Rozendaal