De twee gezichten van Tariq Ramadan

Heeft de Leidse universiteit een moslimfundamentalist binnengehaald? Het heeft er veel van weg.

Oene van der Wal

Vandaag meldt de Volkskrant dat de oudste universiteit van Nederland de Zwitser Tariq Ramadan (45) met geld van de sultan van Oman heeft aangesteld als hoogleraar.

Hij zou zijn gekozen uit veertig kandidaten en moet zich bezig gaan houden met de islam in West-Europa. De bekende islamoloog bekleedt ook al een gasthoogleraarschap aan de Erasmus Universiteit in Rotterdam.

De omarming van Ramadan door de Nederlandse academische wereld is op zijn zachtst merkwaardig. Zijn reputatie is immers allesbehalve onomstreden.

Al in 2004 heeft de Franse journaliste Caroline Fourest in haar boek Frère Tariq het werk van Ramadan minutieus gedocumenteerd. Uit haar onderzoek naar de boeken, artikelen, maar vooral ook de ingesproken cassettes van de islamoloog rijst het beeld op van een wolf in schaapskleren.

Achter de welbespraakte, erudiete en vriendelijke intellectueel gaat in feite een fundamentalist schuil. Ramadan is in het openbaar bijvoorbeeld voorstander van een ‘Europese islam’, maar zegt op cassettebandjes in het Arabisch de Europese wetten alleen te respecteren als die niet ingaan tegen zijn geloof.

Ook is hij dubbelzinnig over steniging en aanslagen door islamitische zelfmoordterroristen. Na het boek van Fourest zijn nog zeker vijf boeken verschenen waarin vraagtekens worden geplaatst bij de ware bedoelingen van Ramadan.

De laatste is het recent in het Nederlands vertaalde Wie is er bang voor Tariq Ramadan? van de Amerikaanse publicist Paul Berman.

Desondanks is Ramadan steeds een lieveling van progressieve journalisten en beleidsmakers gebleven, en nu dus ook van de Leidse universiteit, die doet of alle twijfels over de nieuwe hoogleraar niet bestaan.