CDA draaierig als windhaantje op kerktoren

dinsdag 13 november 2007 18:01

Voor wat betreft discussies over immigratie en integratie waait het CDA met alle winden mee.

Zo meen ik me te herinneren dat het CDA nog niet zo gek lang geleden, onder Jan Peter Balkenende, weer groot heeft kunnen groeien omdat laatstgenoemde tegen wijlen Pim Fortuyn aanschurkte.

In ieder geval gaf Jan Peter hem verstandig genoeg de credits voor beschouwingen over tekortkomingen van de multiculturele samenleving. Voor mensen die Fortuyn een tikkeltje te wild vonden, was het CDA met gevolg de ideale vluchtheuvel.

Stevige uitspraken
Toen het CDA vervolgens met de VVD en LPF regeerde, schuwde de partij stevige uitspraken over de multiculturele samenleving en de islam ook al niet.

In het bijzonder de christelijke parlementariërs Maxime Verhagen en Mirjam Sterk lieten zich niet onbetuigd en roerden vaak de trom rond dit thema.

Met de PvdA als partner is het CDA plots gedraaid. Naar keuze: als een blad aan de boom, als een windhaantje op de klokkentoren of als draaikont Bos (dixit Balkenende) in een debat.

Teken aan de wand
Balkenende zelf houdt zich nog koest. Maar het eerste teken aan de wand was dat Maxime Verhagen plots de Turkse dienstplicht voor Turks-Nederlandse ingezetenen totaal geen beletsel voor integratie vond.

'Er is geen onderzoek dat daar op wijst.' Nee, gek hè, als je niet onderzoekt, zul je ook niet vinden.

Het nuttige van de notitie van VVD'er Henk Kamp is nu dat het CDA gedwongen wordt voluit kleur te bekennen inzake het integratiedebat. En dan direct - als een kameleon - van kleur verschiet. In no time gaat het CDA van blauw naar rood.

Eerst kraakte CDA-fractievoorzitter Pieter van Geel de plannen van Henk Kamp in Pauw en Witteman. Hij desavoueerde diens plannen door op te merken dat ‘die helemaal niet kunnen’.

Alternatieven
Alsof de wet nooit gewijzigd kan worden – daar zijn parlementariërs toch voor? Zelf komt hij ondertussen niet met alternatieven. Alsof de hoge criminaliteit, grote taalachterstanden, lage emancipatiegraad etc. onder allochtonen opeens zijn weggetoverd met de komst van het nieuwe kabinet.

Integendeel. Ook oudgedienden Ruud Lubbers (in Spits) en Wim Deetman (in Trouw), spreken plots zalvende woorden. Niet het aantal allochtonen is volgens Lubbers het probleem, maar de manier waarop we met elkaar omgaan.

Het aantal was inderdaad geen probleem geweest, als we in de tijd dat Lubbers c.s. regeerde wat selectiever waren geweest met toelating aan de poort.

Tram
Deetman ziet als zijn grootste succes ‘dat de stad aan de polariserende integratiediscussie is ontsnapt’. Nu pak ik wel eens onbegeleid een tram in Den Haag, kom ik soms in de Schilderswijk en heb ik meer allochtone dan autochtone vrienden, maar ik hoor toch echt met regelmaat dingen die wel degelijk op een discussie lijken. En niet altijd in de meest vleiende bewoordingen. Dat mag ik toch wel zeggen als getogen Hagenaar?

Nee, met het CDA kunnen we weer jáááren vooruit. Het gekke is dat ze er nog mee wegkomen ook. Dat heeft te maken met hun weinig kritische achterban - ook de kansel van politici is voor sommigen onder hen heilig - en een PvdA en VVD die elkaar tegenwoordig weer wijselijk en in een vroegtijdig stadium als coalitiepartners uitsluiten.

Zo is het CDA ironisch gezien, ondanks de onbetrouwbare - want steeds wisselende - partijlijn tóch een betrouwbare – maar dan slechts in de zin van steeds terugkerende – regeringspartner. Zo’n kameleon verveelt nooit in de politieke dierentuin van het Binnenhof.

Paul Lieben