Doekle Terpstra gelooft in gevaarlijke sprookjes

maandag 3 december 2007 10:18

'En toen de Grote Boze Geert de mond was gesnoerd en Hoofddoekje bevrijd, leefden we nog lang en gelukkig.'

Doekle Terpstra (HBO-Raad) gelooft in sprookjes. Hij wekt op z’n minst de suggestie dat al het kwaad in één persoon gevangen zit. Onwelgevallige zaken laat hij gemakshalve achterwege.

Bijvoorbeeld dat Grote Boze Geert niet zozeer roofdier, maar al wel prooi was toen hij nog niet zo groot en boos was. Dat prinses Ayaan en ridder Ehsan ook bejaagd en belaagd worden. Dat zelfs zoete lieve Job en Ahmed beveiligd moeten worden.

Tegen Ali Baba en de veertig rovers.

Verhaallijnen
Terpstra’s sprookje vertelt ook niets over maatschappelijke problemen, gevaarlijke imams, Hofstadgroepen, de moord op Theo van Gogh en ga zo maar door. Maar ja, voor de vertelbaarheid van een sprookje, kun je niet teveel verhaallijnen ineens toevoegen, toch? Dat je en passant de waarheid wat geweld aandoet, is dan jammer.

Doekle Terpstra ziet zichzelf in zijn wat versimpelde wereldbeeld als de koene jager die het probleem oplost door de wolvenonderbuik van Wilders open te ritsen. Intussen huppelen er zeven dwergen/organisaties om hem heen, ‘hoezee, hoezee’ roepend.

Wat een klucht.

Gevaarlijker wereldbeeld
Wie lid wil worden van het anti-Wilders-comité heeft een simpeler en gevaarlijker wereldbeeld dan Wilders zelf. Alsof met het verdwijnen van Wilders alle problemen verdwijnen! Dat is een gevaarlijke suggestie. Fysiek voor Wilders, mentaal voor Nederland.

Ben je het niet eens met Wilders, dan zul je in een democratie zijn argumenten moeten weerleggen, stuk voor stuk. Een heksenproces is natuurlijk makkelijker en sneller, maar stamt niet voor niets uit de middeleeuwen.

Tja, het is kennelijk voor sommigen aantrekkelijker om in heksen en sprookjes te blijven geloven dan de maatschappelijke realiteit van nu onder ogen te zien.

‘En we leefden nog lang en gelukkig’. 

Paul Lieben, Oh oh Den Haag