Van Slobbe, meester in de Nederlandse mode

woensdag 13 februari 2008 17:10

Staande ovatie voor Francisco van Benthum en Alexander van Slobbe

Net een puberjongetje dat te snel opgewonden raakt. Nederlands publiek heeft de gewoonte om aan het eind van iedere modeshow direct rechtop te veren. Ongeacht het kaliber van de getoonde kleren is een staande ovatie in ons land standaard geworden. Een eerbetoon waar een ontwerper als Valentino bij zijn afscheid in Parijs pas na veertig jaar werken mee wordt bedankt.

Ook afgelopen maandagavond in het Amsterdamse stadsarchief De Bazel stonden alle toeschouwers (op verzoek van de ontwerpers in het zwart gekleed) op om te danken voor de imposante parade van aantrekkelijke en vooral verfijnde kleren.

Hard applaus
Het applaus na afloop van de dubbele show van Francisco van Benthum (1972) en Alexander van Slobbe (1959) mocht beslist twee keer zo hard klinken, want beide ontwerpers hadden getoond dat ze met kop en schouders boven ons vaderlandse modieuze maaiveld uitsteken (foto). Van Benthum met zijn HOPE-mannenmode voor winter 08/09 en Van Slobbe met een luxe wintercollectie voor zijn vrouwenlabel Orson + Bodil.

En toch. Het blijft gissen of beide heren in Parijs, Milaan of op een ander internationaal podium op evenveel bijval hadden kunnen rekenen. De doorgewinterde Van Slobbe zou dan waarschijnlijk in de internationale pers behoorlijk om zijn oren geslagen zijn met het feit dat sommige van zijn wijde rokken wel erg op die van Prada voor dit voorjaar leken en enkele van zijn jurken te veel op succesvolle Lanvin-creaties van vorig seizoen (foto).

Ouderwets
Van Benthum zou worden aangewreven dat modeontwerpen nou eenmaal draait om het haarscherp aanvoelen van de actualiteit. Zijn minuscule riempjes om jassen zijn te overduidelijke styling van Querelle-petjes (erg Jean Paul Gaultier) en de te sierlijke vossenbontranden geven zijn verder moderne mode iets eigenaardig ouderwets (foto). En dat is raar voor een jong iemand die ‘pas’ vijf jaar actief is als zelfstandig ontwerper.

Maar ja, zo blijft het ook gissen of het enthousiaste publiek (de artistieke mode-elite van ons land onder wie schoenontwerper Jan Jansen en oud-Elsevier-modejournalist Constance Wibaut) er opvallend kleurig uit zou hebben gezien als de ‘dresscode: zwart’ niet op de uitnodiging had gestaan.

Zwart is en blijft de modekleur voor naast de catwalk. En ook op de catwalk was het, afgezien van enkele prachtige paarstinten voor jurkjes (foto), bijzonder kleurloos door de vele neutrale witte en nachtduistere kleuren. Kleurloos maar alles behalve saai.

Van Benthum
Van Benthum had zijn ‘Querelle-matrozen’ voorzien van een kuif die Tante Sidonia jaloers zou maken. Daaronder gingen kleren waarbij vissersfolklore van rond het IJsselmeer duidelijk herkenbaar was. Maar, door modern ontwerpwerk werd het gelukkig geen larmoyant ouderwetse Zuiderzeeballade.

Naast zeer Volendamwijde broeken vol plooien (foto) waren er ook strakkere exemplaren met een zogenoemd ‘dropped crotch’, zo’n modieus verlaagd kruis met extra lange gulp (foto). Riante parka’s, vestjes in mohair, en ook smokingvariaties toonden een goede straatwaarde los van de modeshow.  Maar het waren vooral de perfecte wollen jassen waarmee Francisco van Benthum zijn ontwerptalent bewees.

Orson+Bodil
Van Slobbe heeft in zijn ruim twintigjarige carrière (eerdaags samengevat in een nieuw boek over hem en zijn mode) bewezen dat hij op zijn best is als hij in uitzonderlijk verfijnde details zijn hart en ziel mag leggen.

Dat deed hij nu door koordjes zeer subtiel door zijden stoffen te rimpelen en te rijgen. Kleine zwarte jurkjes kregen een extra huidkleurig voile laagje in het decolleté. Maar met de wijze waarop hij zijn ontwerpen zo wist uit te voeren dat ze wel van vloeibare zijde leken, bewees hij dat hij ook voortreffelijk de grote lijn van een collectie weet te treffen. Een meester in de mode die het ook nog leuk vond om het podium en publiek met de jongere Francisco te delen.

Bekijk fotoalbum van de show

Op de catwalk, John de Greef