Marc Jacobs klimt naar top modeladder

donderdag 6 maart 2008 18:02

Modejournalist John de Greef sloot de presentaties voor de wintermode 2008/2009 af in Parijs.

Het zijn de buitenlanders die de dienst uitmaken in Parijs. De Amerikaan Marc Jacobs, de in Marokko geboren Israëliër Alber Elbaz en de Belg Olivier Theyskens sloten de modeweek af met shows die ze in de bovenste regionen van de beste ontwerpers plaatsen. Wel alle drie voor vermaarde Franse modehuizen: Louis Vuitton, Lanvin en Nina Ricci. Jacobs bleek favoriet, althans voor mij staat hij nu op de hoogste tree van de modeladder.

John Galliano
Zelfs met fors postuur en nauwelijks angst, ben ik opgelucht dat John Galliano zijn shows niet meer ‘s avonds laat buiten de périférique in Saint Denis geeft. Strijden om bij een modeshow binnen te komen? Daar heb ik de zwarte band in. Maar het idee van brandende banlieus bederft de modelust én het idee dat Parijs-centrum juist zo’n sensuele smeltkroes van alle kleuren en culturen is.

De Britse John Galliano koos nu een uithoek net binnen de ring als showlocatie. Een enorme hal bij Porte de Pantin had hij omgetoverd tot een nostalgische filmset in Holly-/Bollywoodsfeer. Palmen, figuranten, fonteinen en vijvers met eilandjes waarop Boeddha, of twee schaars geklede jongens met vleugels langzaam ronddraaiden, bedwelmende wierook en Indiase klanken.

Een overdadig decor waar een vijftigtal modellen zwaar in de make-up als lichtzinnige stomme-film-sterren met veel heupzwaaien en verrukte uitdrukkingen vrolijk door heen zwierde. Hun goud geverfde haar bekroond met veren, pluimen, veelkleurige suikerspinnen of idioot vergrote hoeden. Veel grappen en gekte rond een collectie van zeer wijde en sierlijke harembroeken, wijdklokkende jasjes en talloze voile fladderjurken in alle mogelijke tinten blauw en oranje/rood. Af en toe een flinke knipoog naar de bijna eeuwoude mode van Paul Poiret, maar eigenlijk erg draagbare kleren. Niet modern, maar wel mooi.

Alexander McQueen
Alexander McQueen, een andere Brit, maakte op de catwalk rond een boom in voile van zijn show ook een royaal sprookje. Afgezien van enkele zwarte strakke leren pakken met ritsen vooral lieflijke hofkostuums uit de Empire. Allemaal geschapen voor droomprinsesjes. Een jurk droeg een Queen Elizabeth by Warhol-portet. Alles bijeen onwerkelijk mooi, maar vooral onwerkelijk. Wie wil een beeldschone tutu aan als zij ze geen ballerina is?

Parijs is ook als modehoofdstad een internationale metropool. De Franse ontwerpers zijn er ver in de minderheid. Maar er zijn er twee: Jean Paul Gaultier en Sonia Rykiel die als echte Fransen graag kokketeren met de typisch Parijse stijl.

Sonia Rykiel
Rykiel, ondanks hoge leeftijd nog altijd met vlammend rode haardos, wordt inmiddels geholpen door dochter en een Duitse ontwerpster, Gabrielle Greiss. Veel in de modemelk te brokkelen hebben zij zo te zien niet want Rykiel (bijna 78) gaat onveranderlijk door met zwierige korte jurkjes en kleurige breisels die ze altijd brengt.

De bonte truien groeiden dit keer uit tot wijde, kleurige tunieken. Rykiel houdt van vrolijkheid dus laat ze de modelmeisjes met hoedjes, strikken en uilenbril dansen, dartelen, lief en leuk tegen elkaar doen en veel lachen. De truc is evenals de breimode van Rykiel al oud, maar werkt nog steeds. Opgewekt verlaat iedereen de tent alsof ze net de mooiste modeshow ooit hebben gezien.

Hermès by Jean Paul Gaultier
Jean Paul Gaultier weet sinds de jaren zeventig van iedere show een happening te maken en van iedere outfit een verkleedpartij met veel gevoel en ironie voor Parijse chic. Voor huize Hermès toonde hij dat hij alle stylingfoefjes en malligheid achterwege kon laten. Over een meer dan tachtig meter langer Perzische loper ging een serie kwaliteitskleding die iedere volwassen vrouw met smaak aan haar lijf en in haar kast zou wensen.

Superluxe, bijzonder stijlvol en alles bijeen, afgezien van weelderige paisleypatronen op sjaal en jurk, kamerjassen en omslagrokken met franje bijna te sober voor zo imposante show. Ik mocht gelukkig frontrow zitten zodat alle schoonheid van de materialen me overtuigde, zes rijen naar achter en de verveling zou toegeslagen zijn.

Gaultier kwam zelf nog even langs rennen met een grote Hermès-messengerbag. Want de boodschap van deze show vol van tassen was: Hermès maakt vooral bijzonder beroemde tassen in allerlei formaten (de Kelly-bag is er nu ook in model lilliput).

Louis Vuitton by Marc Jacobs
Marc Jacobs is berucht als het gaat om zijn voltallig publiek te laten wachten. Zijn record staat op twee volle uren. Nu sprong hij na nog geen kwartiertje na de officiële aanvangstijd schreeuwend op de catwalk: als iedereen snel ging zitten kon hij eindelijk de show starten! En wat voor show. Afgezien van de vele, soms detonerende tassen vol monogrammen toonde hij textiele beeldhouwwerken: geraffineerd volumineus in fondanttinten. Meesterwerkjes die soms aan de mooiste jaren tachtig-ontwerpen van Montana deden denken.

Nina Ricci by Olivier Theyskens
Olivier Theyskens gaf met zijn Nina Ricci-show een staalkaart van zijn kunnen. In bewegelijke zijdes, in zachte herfsttinten en watervlekdessins bracht hij ruime jasjes over slanke, maar soepele broeken en een kleine serie jurken die op stilstaande beelden minder overtuigen, maar op de catwalk verrassend stijlvol en een beetje rommelig, maar dan wel heel mooi rommelig waren.

Lanvin by Alber Elbaz
Bij Lanvin wist Alber Elbaz de schoonheid van zijn vorige show vol zijden wonderjurken in juweeltinten niet te overtreffen, maar ook nu waren zijn jurken en jassen, in zwart en poederkleur vol horizontale en verticale plooien en lamellen, van een ongekend hoog niveau.

Op de catwalk