Nederland Uruzgan

Van Uhm: Ik blijf, met volle overtuiging

dinsdag 22 april 2008 17:28

Generaal Peter van Uhm, wiens zoon Dennis vrijdag is omgekomen in Uruzgan, blijft 'met volle overtuiging' Commandant der Strijdkrachten. Hij peinst er niet over terug te treden: 'Dan zou ik mijn zoon teleurstellen.'

Peter van Uhm

Van Uhm zei dat vanmiddag in een gesprek met enkele journalisten op het ministerie van Defensie.

De generaal werd donderdag geïnstalleerd in zijn nieuwe functie. Vrijdag betrad hij het departement. 'Mijn plaatsvervanger, generaal Meulman, zei: 'Ga even zitten.' Voor het eerst nam ik plaats achter mijn nieuwe bureau als Commandant der Strijdkrachten. Toen hoorde ik dat mijn zoon was omgekomen, samen met zijn makker Mark Schouwink.'

Aanslag
Zoon Dennis van Uhm (23) diende als luitenant in Afghanistan. Hij kwam om toen een zogenoemde bermbom ontplofte. 'Als militair en als vader wil ik precies weten wat er gebeurd is,' zei Van Uhm. Anders dan de Taliban zeggen, is er geen sprake van een aanslag.

Van Uhm: 'De eenheid besloot na een meerdaagse verkenning om 's nachts in het veld te blijven. Bij daglicht probeerden ze de gebaande wegen te vermijden, juist vanwege het risico van bermbommen.'

Explosief
Ze reden zoveel mogelijk door open terrein. Voorop gingen twee pantservoertuigen, daarna volgden twee MB-jeeps. 'Mijn zoon en Mark Schouwink zaten in het vijfde voertuig. Dat was een open jeep, omdat mijn zoon als pelotonscommandant dan een beter zicht had op de omgeving.'

Het voertuig raakte een explosief dat via een drukplaat, dus een mechanische ontsteking, tot ontploffing kwam. 'Achteraf hebben we vastgesteld dat de bom daar al maanden moet hebben gelegen.'

Brief
Van Uhm was geëmotioneerd, maar niet gebroken. Hij vertelde dat zijn zoon hem één dag voor vertrek naar Afghanistan een brief had geschreven.

Daarin schreef hij dat ‘zijn grootste angst was dat hij zijn peloton zou teleurstellen’. Van Uhm: ‘Mijn zoon wilde ook niet dat ik nu bij de pakken zou neerzitten. Wij moeten door met ons leven. En een groot deel van ons leven is het uniform.'

Hoe wilde hij zijn zoon typeren? ‘Hij was een cadeau voor ons. Zoals ook onze dochter een cadeau voor ons is. Als kind was Dennis een heerlijk manneke. Voor de duvel niet bang, maar toen hij voor het eerst Sinterklaas zag binnenkomen, dook hij onder tafel.

Militair in hart en nieren
Toen hij acht jaar was, zat ik met hem bij de sportkeuring. De dokter vroeg wat hij later wilde worden. Hij antwoordde: 'Net als mijn vader, maar dan met minder papier.' Dat heeft hij ook tijdens zijn puberteit volgehouden.'

Voordat Dennis van Uhm naar de Koninklijke Militaire Academie ging, drong zijn vader aan: 'Zou je het wel doen? Ik wil niet dat je het voor mij doet. Maar het kwam uit hemzelf. Hij was een militair in hart en nieren. Hij geloofde in het leger. Hij geloofde in de Uruzgan-missie. Wij doen het voor de toekomst van de Afghaanse bevolking en we laten ons niet ringeloren door enkele tegenstanders.'

Emoties
Op de vraag of hij in zijn functie hinder kan ondervinden van de emoties, zei Van Uhm: 'Ik kan dapper doen en zeggen dat ik onderscheid kan maken tussen mijn werk en mijn gevoelens. Maar zo makkelijk is het natuurlijk niet. Ik probeer mijn werk professioneel te doen. Ook vertrouw ik erop dat collega’s mij tot de orde roepen als er een moment zou aanbreken, waarop ik me door mijn emoties zou laten leiden.'

Van Uhm zei een telefoontje te hebben gekregen van de Afghaanse president Hamid Karzai. 'Ik heb hem gezegd dat ik de Afghaanse bevolking geen enkel verwijt maak.'

Door Eric Vrijsen