Waarom moeten kloven altijd worden overbrugd?

maandag 28 april 2008 14:31

Hoppa, er is weer een kloof ontdekt! Worstelen we in Nederland sinds de opkomst en ondergang van Pim Fortuyn al jaren met de schijnbaar onoverbrugbare kloof tussen burgers en politiek – de gewone man in de straat versus de hoge heren in Den Haag, een oud thema – nu heeft Rita Verdonk een kloof ontdekt tussen rechtspraak en de burgers. Daarom wil ze juryrechtspraak instellen.

Het wemelt gewoon van de kloven. Afgelopen week konden we in de Volkskrant een moeizaam te begrijpen artikel lezen over vreemdelingenrechters en de Raad van State. Daar is ook sprake van een nare kloof.

Ik heb dat artikel twee keer gelezen en nog snap ik niet waar het nou eigenlijk om gaat. Rechters voelen zich aan de kant gezet door de Raad van State die hun werk zit te doen. Dat zegt toch meer over het ego van die rechters dan over de macht van de Raad van State.

Huwelijk
Ik geloof meteen dat er overal in het land enorme kloven gapen. En je hoeft bepaald niet naar de rechtelijke macht of naar de Tweede Kamer om er eentje tegen te komen. Ook dicht bij huis kom je menig kloofje tegen. In het huwelijk bijvoorbeeld. De een wil dit, de ander dat, en nooit zullen ze hetzelfde willen.

Tussen verschillende geloven zie je hem ook weer, die kloof. Of tussen verschillende bevolkingsgroepen – autochtonen en allochtonen bijvoorbeeld. 

Vandaar dat het kabinet 100 dagen door het land ging vlak na hun beëdiging. Dat zou de kloof tussen hen en de burgers wel eens even dichten! Veel is er sindsdien niet veranderd. 

Bruggenbouwers
Gelukkig zijn er altijd weer mensen te vinden zijn die die kloven ijverig gaan overbruggen. Dat zijn dan de zogeheten bruggenbouwers, van wie Doekle Terpstra zo’n mooi voorbeeld is.

Of onze nationale trots Kader Abdolah, die wel het weekend van zijn leven moet hebben gehad gezien de krankzinnige stortvloed aan publiciteit naar aanleiding van zijn ‘hertaalde’ Koran, die hij ‘in opdracht van het Nederlandse volk’ schreef.

Ik weet van niks, maar er zijn ook maar weinig mensen die naar mijn opdrachten luisteren – wat ons weer terugbrengt tot de kloof tussen mensen.

Puberkinderen
Zo weet iedereen met puberkinderen, hoeveel die ouders en die kinderen in wezen ook van elkaar houden, dat er op die gevoelige leeftijd bepaald sprake is van een kloof. Ik maak het zelf dagelijks mee: een kloof tussen moeder en kind. Hier gaat het, zoals bij elke kloof, om tegenstrijdige belangen. Ik wil dit en zij wil dat. Het gaat er vooral om dat je kinderen aanvaarden dat hun ouders meer wijsheid en levenservaring hebben dan zij.

Ik vind die kloven eigenlijk niet zo erg en ik begrijp ook niet waarom die altijd maar weer moeten worden overbrugd. Dat kan helemaal niet. Want met een kloof is het eigenlijk net als met een taboe: ze zijn gewoon nodig. Dicht je er een, dan ontstaat er ergens anders een nieuwe.

Man in de straat
En in juryrechtspraak zie ik niks. Dat zou je dan toch vooral invoeren omdat rechters het kennelijk niet goed doen? Want anders was er geen sprake van een kloof. Maar zou de man in de straat het echt beter weten dan iemand die er zijn vak van heeft gemaakt?

Datzelfde geldt voor de politiek: ook dat is een vak, zoals we hebben gemerkt toen de LPF in de Tweede Kamer zat.

Nee, die kloof, laat die maar lekker bestaan.

Liesbeth Wytzes, Vrouw van de wereld