Weblog Op de catwalk

Pleeg verzet in korte broek!

woensdag 28 mei 2008 13:03

Thom Browne

Durft Geert Wilders het? De man die graag zijn tanden in textiel zet omdat hij hoofddoekjes rauw lust, dikke telefoonboeken uiteenrijt (al is het pagina voor pagina) en, behalve bij het blonderen van zijn eigen haar, alle fundamentele zaken graag met kracht tot de wortel aanpakt. Zo’n kerel durft toch de korte broek aan als daad van verzet.

Postbodes
Toen ik voor de Elsevier Vooruitblik 2007 naar aanleiding van de laatste modeshows schreef dat de korte broek een opmars zou maken, rekende ik hooguit op weerstand van conservatieven en op bijval van postbodes die zo graag met blote benen hun ronde lopen. Ik had natuurlijk ook kunnen rekenen op het feit dat modeontwerpers wel de trend goed voorspellen, maar nooit zeggen wanneer iets gaat gebeuren.

Met de plots grote politieke belangstelling voor kleine kleren, naar aanleiding van moslimklachten over te blote bouwvakkers, wordt zomer 2008 alsnog het seizoen van de korte broek. Voor ieder die graag direct zonlicht op kuit en dij voelt en zich solidair verklaart met de keuzevrijheid van onderdanen: uit die lange pantalon! Niet voor niets vernoemd naar Pantalone, een stramme Harlekijn uit de oude Commedia dell’Arte.

Tuniek
De historie kent al heel wat strijd om korte en lange broeken. De Franse adel hield zich eind achttiende eeuw verre van het gepeupel en prefereerde ter onderscheid een chique korte kuit- of kniebroek, de culotte, te dragen. Het volk, in slobberige lange broek, dus sansculotte predikte revolutie. De Bastille begaf het, aristocratische koppen rolden en de korte broeken verloren de macht.

De doorschijnende tuniek van Ferré, gedragen door Warren Major

De weermannen van de trend, de modeontwerpers, brachten voor deze zomer nog wel wat korte broeken, maar de nadruk viel op lange exemplaren. Maar dan wel in nogal doorschijnende stoffen met een technische glans. Gianfranco Ferré, die een week voor zijn modeshow op 62-jarige leeftijd 17 juni 2007 overleed, gaf over zijn graf heen de meest bijzondere visie: een vloerlange tuniek. Zo decent lang als een djellaba, maar geheel transparant.

Op de catwalk, John de Greef