Verlies Oranje is als een Griekse tragedie

maandag 23 juni 2008 10:03

Het zit erop. We hebben verloren. Een factum brutum. We kunnen er niet omheen. Wereldwijd waren er enorm hoge verwachtingen. Iedereen dacht dat Nederland in de finale zou spelen. Het is de tweede keer dat Marco van Basten het niet is gelukt om de eerste wedstrijd na de groepsfase te winnen.

Voetbal, wat een euforie, wat een feest! Voetbal is geen politiek, evenmin oorlog. Voetbal is een moderne vorm van Griekse tragedie.  Zaterdag waren we getuige van de tragedie van de ondergang. Het Oranjelegioen kwam met lege handen thuis.

Oranjemars
Niet altijd is huiswaarts gaan vreugdevol.

Op de radio werd gesproken over de Oranjemars. Een merkwaardig woord, want de Oranjemars in Ierland betekent de optocht van fanatieke protestanten die de katholieke nederlaag willen herdenken. En dat geeft aanleiding tot onrust en soms gewapende conflicten. De Oranjemars wordt ondertussen beperkt en is ontdaan van zijn historisch beladen betekenis.

In Ierland heerst nu de vrede. Bij ons heerst nu de teleurstelling.

Religie, ras, kleur en afkomst
Na de overwinningen tegen Italië en Frankrijk had de populariteit van het Nederlands elftal al legendarische proporties aangenomen. Het was natuurlijk buitengewoon bijzonder om te zien hoe de regerende wereldkampioen en de vice-kampioen door Oranje kansloos werden verpletterd. Toen sprong Nederland van geluk een gat in de lucht.

Voetbal heeft niks met politiek te maken, en toch kunnen politici veel leren van het voetbal: de saamhorigheid, de afwezigheid van verdeeldheid vanwege religie, ras, kleur en afkomst. Dat moet ook onze rechtsorde zijn: een neutrale rechtsorde zonder positieve of negatieve discriminatie.

Nu ontstaat de vraag hoe we dit alles moeten beoordelen. Moeten we ons neerleggen bij deze tragedie? Ja, het is en blijft een verbazingwekkende zaak dat Oranje van Rusland verliest. Wie had dit kunnen bedenken? Misschien hadden wij te hoge verwachtingen van het Nederlands elftal.

Alles werd ook enigszins opgeblazen in de media. Maar dit is toch onontkoombaar, omdat voetbal en verbeelding bij elkaar horen. Onze verbeeldingskracht had ons al kampioen verklaard.

'Onze Guus'
We wisten al lang dat de verdediging van Oranje zo lek als een mandje is. Ook hebben we ontdekt dat de fysieke kracht van Oranjes veel te wensen overlaat. Hoe dan ook, ze hebben fantastisch gepresteerd. Ze speelden drie extreem mooie en onvergetelijke wedstrijden. Meer dan dit zat er niet in. We moeten gewoon de Oranjes dankbaar zijn.

Voor wie moeten we nu zijn? Voetbal en objectiviteit sluiten elkaar uit. Natuurlijk moeten we voor het Rusland van Guus Hiddink zijn. Dan kunnen we nog aan ons nageslacht vertellen dat de finalist Guus Hiddink ons heeft verslagen.

Guus, onze Guus! Nederland versloeg Nederland.

Afshin Ellian