Komen jullie ook, Femke, Wijnand en Marijke?

vrijdag 8 augustus 2008 08:34

Het voordeel van een dictatuur is dat je niet bang hoeft te zijn voor enge types.

Gistermiddag werd ik aangehouden door een Engels sprekende jongeman die me wat wilde laten zien. Achterafsteegje, door een gordijntje heen, kot van anderhalf bij anderhalve meter, vol tekeningen en schilderijen.

Wel aardig. Landschapjes op een rol, dat soort werk. Daarnaast wat ranzig spul plus schilderijen van Mao en heldhaftige jongedames in uniform. Het leek bijna camp, een ontluikende afrekening met de Culturele Revolutie misschien.

Nederlands
Vervolgens komt er een tweede man bij die volgens de jongen zijn 'professor' is.

Ik gisteren in mijn blog schrijven dat je hier gewoon Nederlands kunt praten, niemand verstaat je hier toch, zegt die professor opeens in het Nederlands 'mooi' tegen me terwijl ik naar de geüniformeerde jongedame stond te kijken.

Ik voelde me toch niet helemaal op mijn gemak en liet dus na om te vragen waar de professor dat Nederlandse woord had opgepikt.

Wandelen
De professor zakte met zijn prijs van 1.500 euro tot 200 euro en zei toen: noem maar een prijs. Toen ik ook dat niet deed en zei dat ik nog wel een keer terug kwam, vertelde hij dat dit de laatste dag was dat het kot open was. Ze moesten de tent sluiten (zou kunnen, allerlei kleine zaakjes moeten weg opdat de buitenlanders maar een moderne indruk van Peking krijgen).

Ik was niet van plan om iets te kopen en hield voet bij stuk. We hebben elkaar vriendelijk de hand geschud en ik ben verder gewandeld.

Jawel, gewandeld. Ik hou er niet zo van om een vreemde stad alleen maar middels taxi’s te ontdekken. Gistermiddag dus liep ik van het Holland Heineken Huis naar mijn hotel. Allemachtig!

Gigantische stad
Wat is deze stad absurd groot. De kaart van Peking bestaat uit zes bij zes vakjes. Op de kaart liep ik driekwart vakje. Ik deed er anderhalf uur over. Kortom van de ene kant van de stad naar de andere wandelen haal je maar net in één dag.

Om nog een idee te geven van de grootte, ik heb ooit wel eens Central Park van onder tot boven gedaan. Daar deed ik een halve dag over. Het Olympisch Park hier is de helft langer en twee keer zo breed.

En dan te bedenken dat Peking niet eens de grootste stad van China (en de wereld) is. Die stad kent u zelfs niet.

Smog
Al na twee minuten wandelen was mijn polo doordrenkt. Ik ben er van overtuigd dat Harm Kuipers, ex-wereldkampioen schaatsen en hoogleraar inspanningsfysiologie, gelijk heeft toen hij vorige week in een van de Nederlandse kranten schreef dat hitte voor sporters erger is dan smog.

Even voor alle duidelijkheid, de luchtvervuiling hier is nog steeds enorm. Er rijdt hier maar de helft van het aantal auto’s dat er normaal rijdt, allerlei fabrieken zijn gesloten maar sinds ik hier ben heb ik de zon nog niet echt gezien.

Ja, even om een uur of drie geeft een oranje bol een knipoog van een kwartier. De rest van de dag heerst er een raar soort heiigheid, een combinatie van zwaveldioxide, fijn stof en minuscule waterdruppeltjes. Het is denk ik nog een graadje erger dan het bij ons in de jaren zestig en zeventig was.

Maar luchtvervuiling is een lange termijn probleem en vrijwel nooit een acute bedreiging. De smog hier is een reden om compassie te hebben met de Chinees die daar dag in, dag uit, jaar in, jaar uit, doorheen moet. Niet voor de sporter die even komt buurten. Misschien presteert die door de luchtvervuiling één tot twee procent minder, zo schatte Kuipers.

Hitte
Anders zit het met die drukkende hitte. Die kan een sporter echt de das om doen. Alhoewel Nederland nog een geheim wapen heeft – naast het geheime wapen dat ik deze week in de papieren Elsevier uit de doeken heb onthuld.

DSM heeft voor het Olympisch team immers speciale koelvesten en koelbroeken ontwikkeld. Ik was op een persconferentie in het Holland Heineken Huis waar die vernuftige kleding werd gepresenteerd en het klonk aannemelijk.

Een vest en een broek waarin dunne rubber leidingen zijn verwerkt en waardoor ijskoud water wordt gepompt. Guus Vogels, de keeper van het Nederlands hockeyteam, merkte dat hij in de rust snel opknapte.

Holland Heineken Huis
Oh ja, dat beroemde en beruchte Holland Heineken Huis. Voor de niet ingewijden, het supportershuis. Wat zeg ik, het grootste supportershuis van alle deelnemende landen! Even omstreden als aanbeden.

Mijn eigen eerste indruk: een merkwaardige mengeling van getatoeëerde plebs, oranje malloten, feestende studenten en geamuseerde CEO’s. Oh, ik vergeet al die Bekende Nederlanders. Gisteren: prins Willem-Alexander, Erica Terpstra, Arie Haan en Jet Bussemaker.

Plus de burgemeester van Amsterdam, die hier is als gast van zusterstad Peking. Jammer dat hij zijn wethouder Marijke Vos van GroenLinks niet heeft meegenomen, die de Nederlandse hoofdstad op slot wil gooien vanwege een minuscule hoeveelheid fijn stof.

Duyvendak
Als we dan toch bezig zijn, ik heb de ophef over Wijnand Duyvendak gevolgd. Zijn inbraak is natuurlijk verjaard dus eigenlijk kan hij niet echt gestraft worden.

Maar zou het niet een idee zijn als Femke Halsema zowel Marijke Vos als Wijnand Duyvendak meeneemt naar Peking?

Kunnen ze allerlei andere Bekende Nederlanders ontmoeten in het Holland Heineken Huis en aan den lijve ondervinden wat echte milieuvervuiling is. Ik denk dat Femke, Wijnand en Marijke hun ogen uitkijken.

Rozendaal in Peking