3, 2, 1... het blijft maatje nul!

maandag 8 september 2008 15:38

De grote modeweken in New York, Milaan en Parijs met de vrouwencollecties voor zomer 2009 zijn begonnen. John de Greef blogt vanaf de New York Fashion Week over 'een superslanke start'.

Boze demonstranten bij DKNY

Hannah had zaterdagmiddag en -avond geheel Manhattan tot weinig elegante enkelhoogte onder water gezet, maar op zondagmorgen was geen spatje meer van deze hurricane te bespeuren.

DKNY
In de stralende vroege zondagmorgenzon stond voor de modeshowtenten in Bryant-park een tiental witte menshoge konijnen overdekt met bloedvlekken hard ‘schande’ te schreeuwen tegen het jubilerende DKNY.

Ontwerpster Donna Karan toonde daar haar nu twintig jaar oude, voor jongeren ontworpen New York-collectie (zet alle initialen achtereen en u krijgt DKNY). Omdat iedereen zo lang mogelijk buiten van de herwonnen droogte na de zondvloed wilde genieten werden de anti-bont-demonstranten samen met een gigantische politieman die de bebloede bunny's achter hun dwanghek hield, uitgebreid gekiekt door alle modeshowgangers en de vele fashion-fans rond de tenten.

Beelden
Op zoek rond die tenten naar de verstopte accreditatieruimte (Amerikanen zijn meesters in moeilijk doen, ook al ben je al maanden ingeschreven dan nog: achter in de rij en opnieuw bedelen voor een toegang-badge!) zag ik nog twee bijzondere beelden. 

Een nooit eerder opgemerkt plomp standbeeld van schrijfster Gertrude Stein, de beroemde lesbo-poëet van ‘a rose is a rose is a rose’. Ze zat als een boeddha zonder benen, gekneld tussen de enorme Public Library en het grote tijdelijke showtentencomplex dat kunstig over de fontein en bijna het hele Bryant-park heen was gebouwd. Stein, die ooit beroemde Parijse couturiers haar enorme corduroy gewaden liet maken, keek, zoals je van een beeld kunt verwachten, nergens naar om.

Bij de backstage entrance schoolden de fanatiekste fashion-fans samen om modellen in levenden lijve te spotten en aan te spreken voor een gezamenlijke foto. Tussen al die meiden waren enkele spriet-grietjes van wie er een zo kwetsbaar mager dat ze steun moest zoeken op een stoeltje.

Enorme 0
Vanaf mijn plaats was van het DKNY-decor, uiteraard versierd met een giga 20, slechts een enorme 0 zichtbaar. Hoe toepasselijk, want na alle beloften over vereiste gezondheidsverklaringen en het bewust niet meer selecteren van broodmagere, bleke meisjes, bleken de overwegend blanke modellen (en de jongens die in pak met te ruime broek meeliepen) gewoon van de aller-slankste soort, size zero.

Donna Karans damesachtige meisjesmode van bolle minirokjes onder bustiers, kleine jurkjes en korte jasjes met 3/4-mouwen en veel deftige halskettingen, grote sierstrikken, aantrekkelijke regelmatige vlekdessins (voor de kenners: ikat) en een enkele sportievere linnen jeans deed het goed op de superslanke lijven. 

Maar wat waren de armpjes dun. Jammer dat Karan niet de kans greep om te laten zien dat haar DKNY-lijn, geïnspireerd op de straten van Manhattan, juist op modellen van de straat perfect zou staan. Overigens kwam er geen reepje konijnenbont, nog niet een konijnenpootje, in beeld.

Luchtige jurkjes bij Diane von Furstenberg

Diane von Furstenberg
Diane Von Furstenberg is behalve ontwerpster van veel vrolijk gedessineerde, wufte jurkjes, ook voorzitter van de New York Fashion Week-club en heeft zich al meerdere keren uitgelaten dat alleen nog gezonde, niet te magere meiden de catwalk op mogen.

Nu is ze zelf, behalve mooi en respectabel oud, vooral nog altijd meisjesachtig mager. Waarschijnlijk daardoor is de maat waarmee zij meet discutabel. Haar weelderige, romantische, zwierige jonge meiden-jurken voor de volwassen vrouw werden gedragen door modellen bij wie het broodmagere borstbeen aan een anatomische les deed denken.

Jammer, want de collectie is het afreizen naar de Von Furstenberg-boetiek in Antwerpen waard! Tussen de shows van Donna en Diane was er buiten nog een demonstratie. Weer keurig achter de hekken schreeuwden bolle, vooral donkere dames dat het tijd werd voor ‘Curves on the catwalk!’. 

Hire me, I can walk!

Op de catwalk