Broekrokken en die ene mooie 'Slet' bij Armani

dinsdag 23 september 2008 14:37

De grote modeweken in New York, Milaan en Parijs met de vrouwencollecties voor zomer 2009 zijn begonnen. Moderedacteur John de Greef blogt vanuit Milaan over de shows.

Het aangename aan de Italiaanse mode is dat vette randje kitsch. In combinatie met een subliem gevoel voor gratie levert dat kleren op die zowel elegant als sexy zijn. Bij de modeshows in Milaan heeft het hart dan ook meer te verwerken dan de hersenen. Het vrouwbeeld is eerder de verleidelijke Aphrodite dan de wijze Pallas van Athene.

Onschuldige kitsch  bij Cavalli
Just Cavalli was mijn eerste show afgelopen zondag: veel vrolijke kleurtjes, veel doorkijkkant, transparante voile en de voor Cavalli onvermijdelijke panterpatronen. Die wilde dessins gingen nu in lila, roze, paars en citroen over de catwalk en sierden zowel lange zwierige strandfeestjurken als strakke jeans onder bustiers op. En dat op een catwalk vol zand en op de klanken van brekende golven.

Het leukst tussen alle onschuldige Cavalli-kitsch (Just Cavalli is een in alle opzichten goedkope versie van de Roberto Cavalli-hoofdlijn) was een keurige doorschijnend mantelpakje gehaakt uit natglanzend zwart raffia. Alsof het uit zeewier geknoopt was voor een verleidelijke Venus van Botticelli.  

Armani's Venus in voile
Die befaamde Venus op haar schelp in het schuim van de branding was gisteren en vandaag dé stijlicoon voor zomer 2009. Maar dan met meer voile, organza en chiffon over haar ‘birthday suit’.

Giorgio Armani heeft de laatste jaren soms op vreemde wijze gebroken met zijn eigen ooit zo solide stijl van de mooiste, geraffineerde eenvoud. Dit keer echter geen rare hoedjes, eigenaardige tassen of shockerende kleuren, maar een fraaie, zacht getinte Emporio Armani-collectie. 

Met mooie wijde, maar toch slanke broeken met manchet bij de enkel, lieflijke jasjes, veel grote bloemkettingen, het haar keurig glad en in een vlecht.

Giorgio Armani en Emporio Armani (uiterst rechts)

Wilder dan Wilders
Bij Emporio Armani was het een en al sierlijkheid. Althans, wat de dames betrof. Ging bij hen in de ene hand een zo onhandige sierlijke clutch (hengselloze handtas), aan de andere hand ging vaak een man.

Eentje met ontblote borst, gebronsde spieren en duidelijk geblondeerd donker haar. Nog wilder dan Wilders, een domweg geile gigolo die oogde als een overgespoten hulk. Maar, zijn verschijning maakte de meisjes mooier.

Bij de Giorgio Armani-show, de eerste lijn die een dag na de voordeliger Emporio-collectie werd vertoond over een slingerende catwalk en onder prachtige 'verdronken' kapsels, was Armani ook weer heer en meester van zijn eigen stijl. 

De comeback van de broekrok
Met letterlijk schitterende sirenejurken in glitter en wijde korte japonnetjes in fragiele stoffen en lange jasjes in de dunste zijde met een knoop in de taille en fladderende panden over de rok of broek. Of over de broekrok! 

Ja, Armani durfde het aan: de comeback van een van het meest gevreesde kledingstuk uit de Gooise oude vrouwengarderobe. Geen broek, geen rok, maar een broekrok. In het geval van Armani een hoogst sierlijk geval. Zwierig in plaats van potsierlijk.

Slechts een enkel jurkje dat tussen de benen sloot als een broek, bleek van achteren minder geslaagd. Alsof het bekneld was in een onzichtbare slip. Verder lof voor de oude meester Armani.

'Keet' op de eerste rij
Ook lof en applaus van Cate Blanchett met haar zoontje (leuke blauwe crocs aan de voetjes) op de eerste rij. Ik heb het me meerdere keren laten verzekeren dat het deze mooie actrice was. Ik mag me namelijk verheugen op een geweldig goed geheugen. Maar helaas zit daar één akelige weeffout in: ik herken nooit actrices, presentatrices en prettig ogende maar weinig presterende zangeressen. 

Thuis zijn ze er al aan gewend dat ik daarom voor het gemak alle Keetjes - zowel Cate Blanchett als Kate Winslet en alles wat acteert, presenteert en er maar een beetje op lijkt - op de meest eerbiedige wijze 'Slet' noem. 

Zo dacht ik in mijn beperkte wijsheid ook Beyoncé te herkennen, maar die, zo werd me verteld, had haar zusje Solange naar Armani gestuurd, die nu prompt gepromoveerd is tot ambassadrice van Armani Jeans.

Knipogen bij D&G
De zee, de marine en de nautiek werden bij D&G met veel knipogen naar eind jaren zeventig/begin jaren tachtig op de hak genomen. Of liever op de extra hoge plateauzool, want die stampte op de meest uitgebreide versie van La Vie en Rose van Grace Jones zonder ongelukken over de spiegelende catwalk.

Met heel veel dwarse en frisse strepen, matrozenkragen, en vanuit een hoge taille wijd uitlopende marinebroeken (ook verkort tot knie- of broekrok) werden oude collecties van Yves Saint-Laurent, Sonia Rykiel en Chanel heruitgevonden voor de jeugd. Meer kitsch dan kunst, maar vreemd genoeg voor deze jonge lijn van Dolce & Gabbana, ook meer voor dames dan voor meisjes.

De finale toonde een en al plissé tot de grond en gouden bustiers in schelpmotief over de bustes. Het gaf een nieuwe draai aan klassieke schoonheid.

Op de catwalk