Kleren en enkels in de kreukels bij Prada

donderdag 25 september 2008 14:50

De grote modeweken in New York, Milaan en Parijs met de vrouwencollecties voor zomer 2009 zijn begonnen. Moderedacteur John de Greef blogt vanuit Milaan over de shows.

Doorgaans is draagbaarheid een belangrijk kenmerk van kleding uit Milaan. Maar enkele designers verheffen dit maal de toegepaste kunst van het kleren ontwerpen tot een abstract artistiek niveau waar het lichaam soms onder lijdt. Helaas, hakken en zolen gingen ook tot een griezelige hoogte.

Bij Prada was de kleding geheel gekreukt en gingen door de onmogelijk hoge schoenen ook heel wat enkels pijnlijk in de kreukels.

Bij het uitgaan van de Prada-show was het publiek blij om twee dingen.

Bloed, zweet en tranen
Verheugd om niet langer, na lang wachten, op de uit dunne harde lagen opgebouwde houten eilanden te moeten zitten. Want de enorme, ronde tribune-zit-elementen, trapsgewijs uit platen gezaagd, zagen er mooi uit maar zaten lelijk.

Verder was zelfs de hooggehakste vrouw blij dat ze niet de nieuwste Prada-schoen aan had. Torenhoge hakken en een kleine maar vuistdikke zool met nauwelijks stevige banden rond de voet die in een onmogelijke stand werd gewrongen én geen grip op het schoeisel had, maakten het lopen op de Prada-pumps voor de modellen tot een ramp.

De ene toeschouwer meende tranen, de ander zelfs bloed gezien te hebben. En iedereen had braaf geklapt als troost voor het model dat genadeloos door haar enkels ging door een gebroken schoen. De Prada-collectie kreeg als geheel minder hartelijk applaus en aandacht dan gebruikelijk.

De kleding had dan ook iets ongemakkelijks. Alles was door en door gekreukt. Een trucje, vaak te danken aan een kleine portie ijzerdraad in de stof (ja heus), maar wel een truc die de meest goedkope confectiecollecte al bereikt heeft.

Goede bedoelingen, maar...
De bedoeling van Prada was zo goed. Beha-cups als schelpen, ontblote borstpartijen, naakte ruggetjes en middenriffen met navel, slanke rokken tot over de knie, stoffen versierd met visjes, materialen gekreukt als opspattend schuim, zachte schaaldiertinten met koraalrood en indrukwekkende, glanzend gouden jurkjes als langbewaarde onderzeese schatten onder perfecte haarknotten in de meest mooie watergolven. En schitterende oorbellen als druppels.

Zelfs de catwalk toonde een school visjes. Een complete setting om te stralen als een frisse zeemeermin in de mode. Maar de gehele collectie ging kopje onder. Te bedacht, te frommelig, te zwaar gekreukt om boven te komen drijven.

Prada is nu helaas als Maria Callas die na lange jaren van de allermooiste triomfen opeens net niet meer de hoogste en zuiverste C haalt. Ze maakt nog beslist geen B-keus-mode en ongetwijfeld worstelt ze zich volgend seizoen weer sterk terug tot haar eenzaam hoge peil, maar voor zomer 2009 heeft ze een valse start gemaakt.

Franjes bij Jil Sander
Raf Simons zette zijn modellen voor Jil Sander ook op te hoge zolen en nog hogere hakken. Hij trok ze een strakke bodysuit aan om de nadruk te leggen op zijn kunstig spel met franje. Dwarse en verticale franje leverde een bijzonder fraai beeld op, maar reduceerde de draagster ook een beetje tot een beeldhouwwerk.

Kleren, opgebouwd uit sierlijke draden, die beeldig staan, maar niet makkelijk zitten en eigenlijk nauwelijks bewegingsvrijheid geven. Een minijurkje waarover maxi-franje viel was nog het zwierigst.

Sexy Shirley
Opvallend was naast de franje en wapperende losse panden het spel met spleten in zijn ontwerpen. Wie kent niet de hoes van de Something-elpee van Shirley Bassey uit 1970, op het strand in een jurk vol onverwachte gaten. Anno 2009 heeft Jil Sander daar een variant op: een donkere, lange jurk met openingen die zo maar zicht geven op stukjes dij, been, buik en rug. Hoogst artistiek, maar beslist minder sexy dan bij de oude Bassey.

Zelfs de diepe rugdecolletés waren vooral mooie vormvondsten. Geen ode aan een heerlijk lijf eronder. Een scheutje subtiele sensualiteit zou de o zo fraaie Sander-collectie, getoond op magere meisjes, geen kwaad gedaan hebben. Maar mooi was het wel.

Gebrande kleuren bij Bottega Veneta
Tomas Maier plooide voor Bottega Veneta een collectie in fraaie asymmetrische vormen en vooral verrassende kleuren: koper, kerrie en caramel.

De exclusieve show, gehouden in de Bottega Veneta-showroom niet groter dan een provinciale gymzaal vol lastige pilaren en eigenlijk zo superluxe merk onwaardig, startte met outfits geheel in leer.

Nogal opzichtig en daarom niet de beste opening. Maar Maier maakte dat ruimschoots goed met de mooist geconstrueerde textiele kunstwerkjes in katoen en die diepe, gebrande tinten. Het beste waren zijn ontwerpen opgebouwd uit linten. Typisch de verfijnde Maier, die beslist minder dramatisch dan Prada, ook net niet het niveau van zijn vorige collectie haalde.

Herfstkleuren bij Burberry
In de zoektocht naar nieuwe opvattingen kwam ook Christopher Bailey voor Burberry tot sublieme oplossingen met kleur, kleurverloop en gekreukelde stoffen, die iets onaards uitstraalden, ook al inspireerde hij zich op meisjes in een English Garden in the Rain. 

Plissé-broeken, strak van boven en wijd over de uiteraard hoge schoen. Gekreukte trenchcoats en juten patchwork regenhoedjes. En verlopen, stemmige herfsttuinkleuren wist hij samen te voegen tot een hoogst aantrekkelijke en zowaar ook nog frisse lentecollectie met veel ruime, gedrapeerde jurkjes en zeer kreukelige vesten. Vooral de bijna weggespoelde kleuren in degradé waren subliem.

Op de catwalk