Kunststukjes aan het oorlogsfront in Parijs

woensdag 1 oktober 2008 13:32

De grote modeweken in New York, Milaan en Parijs met de vrouwencollecties voor zomer 2009 zijn begonnen. Moderedacteur John de Greef blogt vandaag vanuit Parijs over de shows van MMM, Vivienne Westwood en Yamamoto.

Maison Martin Margiela

Overweegt u een carrièremove? Of denkt u dat zoon- of dochterlief het in de modejournalistiek aardig zou doen? Denk niet te licht over eventuele geschiktheid. Veel geduld en een zekere gekte, of gevoel daarvoor, zijn gewenst! Vooral omdat de meest artistieke ontwerpers na lang wachten soms onbegrijpelijk mooi werk tonen. Drie op een rij daarvan kwamen maandagavond (erg laat) aan bod.

Terug naar het front
Ik moet weer eens nazoeken welke fotograaf van The International Herald Tribune of New York Times door de hoofdredactie ter afwisseling van het oorlogsfront naar de shows in Parijs werd gestuurd en na enkele dagen meldde dat Vietnam hem 'after all' vreedzamer en comfortabeler voorkwam.

Een sterk gestel, rekbare blaas en dito geest zijn zeer gewenst hier in Parijs. Omdat strak op elkaar aansluitende modeshows, die ver voor etenstijd al hadden moeten beginnen, dat pas doen als andere, 'normale' mensen tevreden hun toetje herkauwen. En uiteindelijk afgelopen zijn als alleen de Japanners (eigenlijk een goedkope Koreaan of Taiwanees) rond mijn hotel bij Rue St. Anne nog net voor middernacht hun laatste sashimi van de dag snel willen verkopen.

Omdat zelfs zoiets simpels als een wc bij veel shows niet bestaat. En ook omdat - en dat is nieuw sinds twee seizoenen! - alle redactrices XXXL-tassen meetorsen aan de schouder waarin plaats genoeg is voor enkele flinke bakstenen die ze er ook blijkbaar in stoppen. Getuige de keiharde tikken tegen het hoofd die je krijgt als ze proberen te passeren met die giga-bag zonder al te hard op de tenen te trappen van een overvolle zitrij. 

Vlaamse onbekende
En vat het niet persoonlijk op als Chistian Dior je na jaren opeens geen invitatie meer stuurt. Fransen hebben gewoon geen idee waar dat kleine 'Olland ligt. Ik weet nu wel waar het noordelijke deel van het 19e arrondissement ligt. Ver van het centrum.

Daar gaf Maison Martin Margiela (MMM) een jubileumshow. Al weer twintig jaar verstopt de Vlaamse Martijn zich achter zijn modehuis. Hij spreekt met niemand, laat zich nooit meer zien. Als ik niet ooit door hem begin jaren tachtig op een Love Ball van Jean Paul Gaultier, die hij toen assisteerde, was aangesproken, zou ik niet eens geloven dat hij werkelijk bestond.

Het gerucht gaat dat Margiela zijn eigen MMM verlaat. We zullen dat pas merken als de MMM-mode gewoontjes wordt.

Kunstkleren
Margiela maakt kunst van kleren. En kleren als kunst. Nu ook te zien in een expo in het MoMu te Antwerpen! Hij, of liever Maison Martin Margiela, waar alle werknemers als sekteleden verplicht een lange witte stofjas dragen, knipt, verknipt, vervormt, verandert en verdraait alles.

Modellen, sommigen op een karretje voortgeduwd, verscholen zich achter maskers van stof of enorme pruiken die het gezicht bedekten. Kleren maken een onaffe indruk, zijn zelden symmetrisch of zonder onverwachte spleten. Maar ze vormen allemaal wel dé inspiratiebron waar andere, commerciëlere ontwerpers hun ideeën halen.

De MMM-show was een ode aan al het oude, invloedrijke werk van MMM. Enorme korsetjurken (hij startte ooit de bustiertrend) maakten evenals uitvergrote mannelijke glitterjasjes veel indruk en refereerden aan oude MMM-collecties. Zo ook met graffiti bespoten T-shirts en zeer brede schouders.

Hoewel de enorme textiele taart, getoond net voor er kilo's zilveren confetti neerdaalden, een nieuw ontwerp betrof. Gedragen door maar liefst twee modellen.

Maison Martin Margiela

Dekbedden 
Bij de Vivienne Westwood-show, aan de andere kant van de Seine, die door de vertraagde MMM-presentatie ook ruim anderhalf uur later dan gepland begon, hadden de kleren eveneens een hoogst artistiek niveau. Twee modellen gehuld in gedrapeerde, vrolijk gestreepte dekbedovertrekken annex baljurken poseerden als zusjes voor de vermoeide fotografen.

Een donker model liep keurig en kleurig in drie lappen die min of meer toevallig op haar beland leken: een fors gestreept markiesdoek, een panterprint en een tafelkleed, zo te zien ooit gestolen uit een disco in het voormalige Oostblok.

Naast dergelijke vreemde voorzetten - even onbegrijpelijk als atonale experimentele muziek - toonde Westwood bijzonder aantrekkelijke, grillige glitterjurken. En jasjes waarbij de extra ruime schouders en verschoven naden veel mooi volume gaven. Stuk voor stuk kunststukjes.

Vivienne Westwood

Platte gympen
Yohji Yamamoto deed maandagavond zeer laat waar hij erg goed in was in de jaren tachtig. Hij bracht een collectie geïnspireerd op het witte hemd en de zwarte jas uit de mannengarderobe. Met veel extra grote volumes, scheve naden, asymmetrische jaspanden toverde hij zijn oude letterlijk rafelige stijl van toen om naar excentrieke, maar stijlvolle of zwierige mode van nu.

Voor de vrouw die even geen vrolijke kleurtjes en wilde dessins aan wil of wenst te wankelen op hoge hakken onder lange blote benen.

De wijde rokken en elegante, verknipte jassen boven platte gympen en zwarte herenschoenen overtuigden zeer. De enorme hoepelrok als finalestuk deed denken aan mijn gemiste toetje. Maar, ach zo’n evenwichtig dieet van cultuur is soms smakelijker dan een culinaire belevenis. Dus wordt gerust modejournalist.

Yohji Yamamoto

Op de catwalk