Onzin om te dansen op het Amerikaanse graf

De afgelopen jaren hadden de zogenaamd verlichte Europeanen George W. Bush en zijn 'neo-cons' als levend bewijs van het feit dat de Amerikanen niet deugen. Die cowboy-inval in Irak was toch wel het allerdomste wat Amerika had kunnen doen! (Dat een wrede dictator werd verdreven en de Irakezen er nu mogen stemmen, werd voor het gemak vergeten.)

Door René van Rijckevorsel

Voor de oorzaak van de kredietcrisis moeten we terug naar het tijdperk Clinton (links) en niet Bush

In de nadagen van Bush, hebben al die 'verlichte' geesten als sliep-uit-toetje de financiële crisis. Schuldige: het Amerikaanse neo-liberalisme. De Amerikaanse staat moet nu nota bene met 700 miljard dollar de boel redden!

(Dat we voor de oorzaak van de crisis terugmoeten naar het tijdperk Clinton, waarin werd bedacht dat hypotheekbanken makkelijker geld moesten lenen aan de allerarmsten, wordt voor het gemak vergeten.) 
 
Failliet
'Wie wil nog lijken op een land dat failliet gaat?' was de retorische vraag die NRC Next in koeieletters op de voorpagina stelde. Om vervolgens het Angelsaksische model te begraven en het Rijnlands model (Nederland, Scandinavië, Duitsland) en het autoritaire kapitalisme (Rusland, Singapore) een mooie toekomst te voorspellen. Leve de sterke staat, weg met de vrije markt!
 
In een avondeditie van dezelfde krant mocht filosoof John Gray zich met Britse superioriteit paginagroot verbazen over de zwaktes van Amerika: '1991: val Sovjet-Unie. 2008: val Verenigde Staten' was erboven gezet. De gedachte dat Amerika langzaam zijn macht verliest, zo betoogt Gray, wordt steeds irreëler. Het is die macht al kwijt.
 
Triomfantelijk
Afgezien van het feit dat er heus wat aan te merken is op de Amerikaanse politiek en het economische systeem met zijn al te zaligmakende shareholders value: het zou de Europeanen sieren als zij wat minder triomfantelijk waren over de Amerikaanse crisis. Want is alles in Europa met zijn krakende verzorgingsstaten soms perfect?
 
De Europese en de Amerikaanse economie zijn sterk van elkaar afhankelijk; cultureel en politiek zijn Amerika en Europa naaste familie en in veiligheidsvraagstukken is Europa nog altijd afhankelijk van Amerika.
 
Er is veel meer reden tot bezorgdheid over de teloorgang van deze historische verwevenheid (mede als gevolg van de hooghartigheid van de zogenaamd verlichte Europeanen), dan tot vreugde over een eventuele teloorgang van Amerika.

En trouwens, het is echt nog te vroeg om Amerika en het economische liberalisme nu al te begraven.