Vertrek Vogelaar lost PvdA-problemen niet op

De Dag van het Respect was meteen de laatste dag van Ella Vogelaar als minister van Wonen, Wijken en Integratie. Ella kon het niet, al deugde de opdracht die ze van Wouter Bos meekreeg evenmin

Door Syp Wynia

Vogelaar licht haar aftreden toe

Haar eigen Partij van de Arbeid heeft Ella Vogelaar, eindelijk dan toch, laten vallen. Maar dan ook meteen als een baksteen, nota bene op de Dag van Respect. Premier Jan Peter Balkenende was uiteindelijk een van de weinigen die nog met respect over de vertrokken bewindsvrouwe sprak, vanwege de moed die ze zou hebben betoond door af te treden.

Dat is natuurlijk onzin. Vogelaar had geen keus.

Het vertrek van Vogelaar was onvermijdelijk, want ze kon het niet. Ze trok problemen aan in plaats van dat ze die oploste. Ze was de verkeerde persoon op de verkeerde plek. En dat is niet alleen Vogelaar zelf aan te rekenen.

Communiste
Het is, terugblikkend, onbegrijpelijk dat PvdA-leider Wouter Bos al ruim voor de formatie Ella Vogelaar aanzocht als minister. De geschiedenis van de voormalige communiste binnen de vakbeweging was al niet vlekkeloos.

Vogelaar accepteerde de onmogelijke taak die ze van Bos in het regeerakkoord meekreeg om allochtonen een handje te helpen door hun verloederde woonomgeving op te knappen. Omdat het dan in de eerste plaats over huizen gaat, moest Vogelaar ook meteen minister van Volkshuisvesting zijn.

Die gedachte deugt niet. Bos eiste bovendien van Vogelaar dat ze zelf het geld voor haar prachtwijken ging ophalen bij de weigerachtige woningcorporaties, vaak geleid door PvdA’ers die haar meteen gingen dwarsbomen.

Eenzaam
Wat Vogelaar serieuze parten speelde, is dat ze binnen het PvdA-bolwerk niet over een eigen machtsbasis beschikte.

Ze was al snel heel alleen en werd steeds eenzamer. Vogelaar bleek bovendien uit te pakken als een multiculturalist, in de PvdA-traditie van Ed van Thijn, Jan Pronk en Hedy d’Ancona. Bos had dat kennelijk niet voorzien.

Plotseling
Vogelaars laatste krediet verspeelde ze, door tegen de wens van PvdA-wethouders, PvdA-burgemeesters, de Tweede Kamerfractie en ook de ministers Wouter Bos en Guusje ter Horst in, plotseling af te zien van het instellen van een register met Antilliaanse jeugdcriminelen.

Ze liet zich bij een visite aan de Antillen ompraten door de lokale leiders die overal discriminatie en racisme ontwaren.

Alles fout
Ella Vogelaars ministerschap was een lijdensweg van ruim anderhalf jaar, waarin ze vrijwel alles fout deed: boerka’s geen probleem vinden, de islam als een aangename verrijking van Nederland presenteren, lichtzinnig denken dat het op termijn vanzelf goed komt, inburgeren gratis maken, autochtonen de schuld geven van de problemen van allochtonen en onvoldoende opletten bij de aankoop van de SS Rotterdam door een woningcorporatie.

Niet-westerse allochtonen plegen in Nederland voor het overgrote deel op de PvdA te stemmen. De PvdA heeft er ook veel aan gedaan om allochtonen aan zich te binden. Maar daarmee heeft de PvdA tevens een belangrijk deel van de traditionele achterban van zich vervreemd. Dat PvdA-dilemma wordt niet opgelost door het wegsturen van Ella Vogelaar.