Stuk

woensdag 3 december 2008 14:57

Auteur: Judith Visser
Uitgever: De Boekerij

Stuk van Judith Visser

Zijn Nederlandse vrouwen sterke thrillerschrijvers? Wie de oogst van de laatste jaren analyseert, gaat twijfelen.

Toegegeven, de thrillers van Saskia Noort, Esther Verhoef en Simone van der Vlugt zitten goed in elkaar en lezen lekker weg. Maar ze missen nogal eens reliëf. De eetclub navertellen, of Alles te verliezen, de nieuwe Esther Verhoef? Dat lukt wel in een regel of drie.

Buurvrouw
De generatie Noort-Van der Vlugt zoekt het in thrillers graag dicht bij huis. Dat resulteert in bekende decors en personages. Het gevaar zit hem niet in buitenaardse wezens of natuurrampen, maar in de buurvrouw bijvoorbeeld. Geheel volgens het beproefde concept van het schrijversduo Nicci French.

Zo af en toe is er een auteur die deze (voor?)oordelen logenstraft. Die laat zien dat vrouwen spannend kunnen schrijven, zonder te vervallen in afleidende uitweidingen.

Judith Visser bijvoorbeeld. Deze jonge Rotterdamse auteur publiceerde in 2006 haar eerste thriller. Sindsdien volgt elk jaar een nieuw boek.

Bloed
Visser lijkt op het eerste gezicht niet veel van de generatie Noort te verschillen. Ook bij haar spat het bloed niet van de pagina's, maar is er een subtiele dreiging die door de achterdeur naar binnen sluipt. Wat de Rotterdamse anders maakt dan de andere schrijvers, is haar filmische stijl.

Visser heeft het oog van een romancier, ze houdt haar beschrijvingen helder en compact. Ze beperkt zich tot twee of drie hoofdpersonages en diept die dan verder uit.

Vissers helden zijn pubers of jongvolwassenen. In haar debuutroman was dat de negentienjarige Kim. In thriller twee keerde deze Kimberly terug. Iets ouder, maar niet veel wijzer, tot genoegen van de lezer.

Slordig
Stuk , de nieuwe thriller, is geschreven vanuit het perspectief van het meisje Elisabeth – 'Lizzie'– Versluys. In haar jeugd deugt niet veel, om het eufemistisch te zeggen. Gescheiden ouders, een slordige en egocentrische moeder, een verwrongen zelfbeeld. Tel daar pesterijen bij op en je hebt een ideaal recept voor slachtofferschap.

Terwijl andere meisjes met make-up experimenteren en zich tot mini-modelletjes ontpoppen, kiest Elisabeth een verkeerde afslag. Ze leeft op pizza’s en trekt ze zich meer en meer terug in haar eigen wereld.

Ziel
Visser beschrijft mooi hoe Lizzie gevaarlijk onbereikbaar wordt voor volwassenen. De ongelukkige puber ziet de wereld steeds zwarter – of is het haar ziel die zwarter wordt? De auteur laat het in het midden.

Het thema van de getergde scholier die zint op wraak doet denken aan Stephen Kings Carrie. Maar ook aan alle nieuwsberichten over zogenaamd rustige jongeren die op een ochtend opstaan en hun halve klas overhoop schieten.

Must-read
Stuk fascineert, maar wil tegelijk een serieus statement maken over zaken als eetverslaving en zelfmutilatie. Op de achterflap heet het daarom zelfs een must-read voor ouders en leraren. Die stichtelijke aanbeveling is zonde, want Stuk is zoveel meer dan een zelfhulpboek.

Visser weeft een hermetisch web rond Lizzie. Goedwillende volwassenen genoeg, maar deze puber laat zich niet redden.

Deze recensie verscheen 6 december in weekblad Elsevier

Bestel hier het boek

Door Irene Start