Nieuw-klassiek wint van oude romantiek

maandag 26 januari 2009 10:45

Frygische mutsen bij John Galliano

Ontwerper John Galliano graaft als een romantische reiziger door de tijd om uit het verleden de kleren voor de toekomst op te diepen. Met veel referenties aan ooit eerbiedwaardige, authentieke uniformen en antieke kostuums. Hij staat zeker niet alleen met zijn hang naar nostalgie en romantiek. Vele ontwerpers bleken deze week in Parijs dol op oude uniformen.

Raf Simons weet met zijn eigentijdse, maar in wezen superklassieke herengarderobe de ziel van de mode te raken. Met zijn scherpe visie komt hij tot een moderne onderkoelde collectie. Met hier en daar opvallende vormgrapjes, zoals een bedjasje voor over de keurige zondagse jas.

Lucas Ossendrijver mengde voor Lanvin klassieke kleren met een rauw randje romantiek. Naden naar buiten, onverwachte plooitjes en rommelige reepjes stof aan elkaar gezet in sobere en diepe tinten. De Lanvin-parade van nieuw-klassieke, uiterst soepele kleren, bewust pover, maar ook hoogst elegant met enkele robuuste details, sloot af met een finale voorafgegaan door een fanatiek zwaaiende Obama-lookalike. Een grap die mislukte, omdat het kontrast met de sfeervolle mode te groot was.
 
Geniaal carnaval
Toch een geluk dat ik geen enkele aanvechting heb me wekelijks over te geven aan samenzang of om nog frequenter met andere mannen een balspel te beoefenen. Geen koor of club zou zo’n ontrouw lid tolereren. Terwijl anderen repeteerden of trainden, mocht ik vrijdagavond ver na negen in een kilometerlange, koude remise vol duizenden waxinelichtjes en Swarovski-steentjes genieten van de vrolijke visie van John Galliano.

Voor alle duidelijkheid: een voorrecht. De man is, zoals wel vaker bij geniale mensen, behoorlijk gek. Daarvan kun je griezelen, maar ook genieten. Voor zijn modeshows haalt hij de meest fantasievolle verkleedkisten en potten make-up overhoop. Van iedere modeshow maakt hij een verwarrende historische Blackadder-quiz. Carnavalesk camoufleerde hij voortreffelijk dat hij zich weinig aantrekt van heersende trends, hoewel ook bij hem de nieuwe riante winterjas niet ontbrak. Of het sexy spel van de sekseverwisseling. Wat is vrouwelijk, wat is mannelijk? 

Rechters in jarretels
Om Galliano te apprecieren moet je van raadsels en een historische stamppot houden. Langs de vele lichtjes gingen, volgens Galliano zelf ‘in romantische Rembrandt-kleuren’: mister Andrews, bekend van het Gainsborough-schilderij waarop hij naast zijn vrouw in blauwe metersbrede rok poseert in kniebroek en driehoekige hoed. De straatvechters van de Franse revolutie die zich geen dure kuitbroek konden veroorloven en daarom 'sans culottes', de 'zonderbroeken', werden genoemd, maar wel een strijdvaardig soort dubbelgeklapte smurfenmuts, de Frygische muts, droegen. Een veel gezien mutsmodel voor de winter overigens.

Galliano: half man/half geit

Veel Long Johns (lange onderbroeken) met Galliano op de tailleband geschreven. Allerlei Pan-personen, half man/half geit met aangeplakt lichtblond borst- en schaamhaar boven een broek van zwanendons en onder horentjes van nephaar. Dandy's en rechters met hun jas open zodat we allemaal konden zien dat ze hun beffen graag combineerden met jarretels. En veel leden van de vermaledijde Hellfire Club en decadente Rakes. Nou ja, lieve modeljongens die daar op moesten lijken. Zouden ze enig idee hebben wat hun rol in deze modemaskerade voorstelde? Ik moest mijn kunstgeschiedenis met behulp van google extra oppoetsen om alles een beetje te plaatsen, maar zat soms behoorlijk (een eeuw!) mis.

Kortom, gezelschap waarmee je je visueel niet verveelt. En allemaal in die verrukkelijk rommelige Galliano-kleren, die per stuk vaak zo de straat op kunnen, maar alles bijeen toneelkostumering van hoog niveau vormen. Persoonlijke favoriet: T-shirt met de tekst Do What Thou Wilt.
 
Elegant klassiek
Na het Galliano-spektakel was Raf Simons nog aan zet. In het Musée de l'Homme met uitzicht op de verlichte en soms werkelijk met duizenden lampjes schitterende Eiffeltoren.

De toeloop was enorm. Raf’s show is The Hottest Ticket In Town, dus veel tumult door te weinig plaatsen. Bijna half elf startte de show die in vijf minuten al weer afgelopen was. Tussen gigantische, draaiende spiegelpanelen (deden denken aan Raf Simons spiegelpaleis/winkel in New York) liepen keurig gekapte knaapjes in keurige klassieke kleren. Veel zwart en donker grijs en krijtstreep, perfect gesneden tot streng, maar elegant eigentijds pak of sierlijke, slanke zondagse jas. Zo hier en daar verschenen er camelkleurige of spierwitte mouwen aan een donker pak, of ging er een gebreid bedjasje (twee verbonden mouwen) over een jasje of jas.
 
Nep-Obama
Zondagochtend bleek zelfs met enorme warme luchtmachines de kou niet uit de grote binnenhal van een oud lyceum te blazen. Geen probleem, de daar getoonde Lanvin-mode was hartverwarmend mooi.

De Nederlandse Lucas Ossendrijver was weer extreem goed op dreef. Zachte, in wezen klassieke kleren, in duistere maar ook enkele opvallende tinten als jutebruin of bietrood, toonden allerlei details die de indruk wekten dat binnen- en buitenkant meerdere keren waren verwisseld. Plooien en naden, die anders verstopt zijn aan de binnenzijde kregen nu een sierende functie aan de buitenkant. Ingedragen, nonchalant, veel blote halzen, beetje clochard, maar door sierlijke petten, sjaals en extra grote pochettes ook weer dandy. Complex, sierlijk en bijzonder sfeervol. Voor de ware modeliefhebber was het spel met double face-stoffen (een materiaal waarvan beide zijden totaal verschillen) fascinerend.

Een jonge nep-Obama, druk zwaaiend met zijn gehandschoende hand en breedlachend verstoorde voorop bij de finale de zo fraai opgebouwde sereniteit. Hij had zich beter tussen de historische Galliano-figuren kunnen mengen.

Op de catwalk, John de Greef