Integratiebeleid is gewoon illusiepolitiek

Rapport wijst uit dat ook immigranten het liefst onder elkaar wonen, nabij familieleden en de islamitische slager. Laat ze toch!

Door René van Rijckevorsel

De minister voor Wonen, Wijken en Integratie op bezoek in Deventer

Al jaren doen politici de enorme maatschappelijke problemen die voortkomen uit de aanhoudende immigratie, af als een integratieprobleem.

Het is typerend voor het heersende multiculti-denken: als oorspronkelijke Nederlanders en immigranten uit allerhande culturen maar door en naast elkaar gaan wonen, integreert die nieuwkomer vanzelf. En de Nederlandse samenleving verrijkt erdoor. Een win-win-situatie!

Niet voor niets is er een minister voor Wonen, Wijken en Integratie. In een recente rede benadrukte zelfs koningin Beatrix nog eens het belang van integratie: Nederlanders moesten ook eens bij hun buitenlandse buren op de mierzoete koffie.

Arbeiderswijken
Maar helaas. Gedwongen integratie is illusiepolitiek. Van oudsher wonen wij nu eenmaal het liefst tussen mensen die cultureel, economisch en sociaal dezelfde waarden hebben.

Je had vroeger arbeiderswijken en buurten waar je middenstanders, ambtenaren en onderwijzers vond. Er waren katholieke gemeenschappen en protestante. Wijken waar vooral ouders met jonge kinderen woonden en wijken met vooral bejaarden.

En op een goed moment zijn veel van deze groepen, zonder enige sturing van de overheid, gaan mengen, en sommige niet.

Bij elkaar
Ondanks alle recente overheidsdwang blijkt nu dat ook Turken en Marokkanen (de grootste immigrantenpopulaties) liefst bij elkaar wonen. Niet alleen in de grote steden, ook in gemeenten als Zaanstad, Roermond en Leerdam.

Zij stellen prijs op de nabijheid van familieleden en de islamitische slager en de Turkse bakker. Dit alles staat in het gisteren verschenen rapport Goede buren kun je niet kopen (pdf) van het Sociaal en Cultureel Planbureau

Marcouch
Geef die immigranten eens ongelijk. De oproep van Stadsdeelvoorzitter Ahmed Marcouch (PvdA) om van Amsterdam-West een bloeiende moslimgemeenschap te maken, sluit dan ook heel wat beter aan bij de realiteit, dan het integratie-wensdenken van de politiek.

Laat de immigranten toch fijn onder elkaar wonen; integreren kan indien nodig prima via het werk.

Want wat Nederland nodig heeft, in plaats van een 'integratiebeleid', is een streng doch rechtvaardig immigratiebeleid. Een beleid dat alleen nieuwkomers toelaat die een toegevoegde waarde hebben en die hier komen om te werken.

Integratie komt dan wellicht vanzelf, zonder staatsbemoeienis.