Integratie: weer durft de PvdA niet te kiezen

maandag 2 februari 2009 09:50

Integratieminister Eberhard van der Laan wil schikken

We ontploften van vreugde. De PvdA had de juiste weg gevonden in het multiculturele debat. wel heb ik daarbij opgemerkt: eerst zien dan geloven. Was deze vertwijfeling juist?

De notitie van partijbestuur van de PvdA over de multiculturele samenleving staat onder zware druk. Kamerlid Paul Kalma (PvdA) kwalificeert de notitie van zijn partijbestuur als een 'stap terug en te populistisch'.

De notitie was juist een stap vooruit. Waarom de notitie in de ogen van Kalma niet deugt? 'Het is de harde toon, maar ook de argumentatie. Het is logisch dat je als partij een eigen gezicht zoekt op het terrein van integratie. Maar wij hadden dat al. Nu dreigt het door te schieten. Deze notitie is een stap terug ten opzichte van wat de PvdA enkele jaren geleden al heeft uitgesproken. Ze verstoort de groeiende consensus in de partij.'

Onderbuikgevoelens
Had de PvdA een eigen gezicht? Jazeker: als 'partij van de allochtonen' en soms ook de 'partij van Allah'.

Aan de vorming van dat gezicht had Kalma zelf behoorlijk bijgedragen. De toenmalig hoofdredacteur van Elsevier, wijlen Hendrik Jan Schoo, werd door Kalma gekapitteld vanwege zijn opvattingen over het multiculturalisme.

Schoo werd verweten dat hij vreemdelinghaat en onderbuikgevoelens zou aanwakkeren. Wat gebeurde daarna? De legendarische columnist van Elsevier, Pim Fortuyn, richtte een electorale slachting aan binnen de PvdA.

Wouter Bos
Kalma wil nu dat de PvdA een stap terug zet en niet vooruit gaat.  Maar Wouter Bos staat nog steeds achter de notitie van zijn partijvoorzitter Lilianne Ploumen.

De kern van het debat luidt: sluit het Nederlanderschap het Marokkaanschap uit? Volgens de richtlijnen van wijlen Schelto Patijn zou het antwoord nee moeten zijn: 'Burgers kunnen met meer samenlevingen een binding hebben zonder dat dit volwaardige deelname aan de Nederlandse samenleving in de weg hoeft te staan.'

God moge zijn ziel hebben, maar ook hij was verantwoordelijk voor de electorale slachting van 2002.

Nostalgisch verlangen
Waarom vindt Kalma de opvattingen van zijn failliete bondgenoot Patijn zo belangrijk? In zijn antwoord zien we een nostalgisch verlangen naar het multiculturalisme waardoor de verantwoordelijkheid niet bij de nieuwkomers maar bij de oorspronkelijke bewoners wordt gelegd: 

'In het stuk van Patijn werd gewezen op racisme, op de nog steeds bestaande afkeer van vreemdelingen en op de noodzaak om op te komen voor verdraagzaamheid. Want met verdraagzaamheid bestrijd je het populisme van extreem-rechts. Maar die notie ontbreekt in de notitie van het partijbestuur.'

Dit klinkt behoorlijk antiek.

Vreemdelingenhaat
Maken zoveel  Marokkaanse Nederlanders zich schuldig aan criminaliteit door vreemdelingenhaat?

Kunnen ze geen banen vinden vanwege vreemdelingenhaat? Talloze onderzoekingen hebben deze stellingen weerlegd.

Kalma wil terug naar een denkbeeldige tijd dat er veel extreem-rechtse schurken rondliepen in Nederland. In dat land van ooit werden elke dag de allochtonen in elkaar getimmerd. Ze mochten niet studeren. Ze mochten niks doen. En toen en toen kwam de partij van het licht, de Partij van de Allochtonen (PvdA). En daarna werd het beter. Naar dit romantisch verleden verlangt Kamerlid Kalma.

Verkiezingen
Maar velen verlangen naar verkiezingen. Op een dag zullen de allochtonen en autochtonen gezamenlijk Kalma en zijn vrienden wegvagen van de politieke kaart van Nederland, omdat deze beroeps-PvdA-ers nog steeds niet snappen dat zij verantwoordelijk zijn voor onze multiculturele problemen en de opkomst van Fortuyn en Wilders. 

Meneer Kalma is ook niet gevrijwaard van leugens: 'Natuurlijk brengt immigratie ook problemen met zich mee. Maar zonder immigranten zou de Nederlandse economie echt direct tot stilstand komen. En dat inzicht ontbreekt helaas in het stuk van het partijbestuur.'

Hij weet donders goed dat alle onderzoekingen hebben uitgewezen dat de immigratie van Turken en Marokkanen vanaf de jaren zestig Nederland alleen maar geld heeft gekost.

Advocaat
MinisterEberhard van der Laan wil de tegengestelde bewegingen binnen zijn partij naar elkaar toepraten. Hij was advocaat, en ziet zijn nieuwe functie ook in dat kader.

'Naar elkaar toepraten' betekent in de advocatuur dat de advocaat de partijen tot een schikking beweegt.

Maar hier gaat het om principiële politieke keuzes, die de PvdA juist niet wil maken. De sociaal-democraten durven simpelweg geen keuze maken. Dit is niet zo'n slimme aanpak. Op deze manier kan de PvdA niet uit de impasse komen.

Afshin Ellian