Slappe start met veel grauw en verloren glitter

maandag 16 februari 2009 13:26

New York is de eerste van het trio modesteden dat John de Greef bezoekt om te zien hoe de nieuwe mode er dankzij en ondanks de wereldwijde economische crisis voor winter 2009/2010 uit ziet. De belangrijkste vrouwenmode uit Milaan en Parijs volgt later deze maand en begin maart.

Verrassend nieuw? Nee, New York Fashion Week begint  braaf en bekend: veel voorspelbare vormen, veel sobere tinten en bij Von Fürstenberg wel meer kleur, maar ook nog een handje vol glitter en overdadige, overjarige panterdessins naast dikke breisels. Als contrast niet gewaagd genoeg. Niemand durft een echt brutale toon aan te slaan. Resultaat: niets swingend, maar een ongeïnspireerd refrein.

Panterdessins bij Von Fürstenberg

Oud liedje
Geen nieuwe, allesvernielende modegolf gaat me te hoog, maar muzikaal laat ik me het liefste meeslepen door klassieke tonen of standards: van Debussy tot Sondheim met veel voorkeur voor de terecht eeuwige Cole Porter. Nadeel, behalve dat ik alle spiksplinternieuwe muziek als soundtrack bij de shows bijna nooit herken en daarover ook nauwelijks kan berichten, op bijna iedere naam of stad weet ik wel een knap-gerijmd, knap-gecomponeerd oud liedje dat dagenlang de frequentie van mijn hersengolven verstoort.

Zo neurie ik al sinds aankomst bij de New York Fashion Week: 'I happen to like New York'. Nou, dat is maar voor een deel waar. Met de stad, koud maar zonnig, zit het wel oké. Dit keer vriezen er gelukkig geen mensen dood op straat. Maar met de mode?

Wel moeite waard
Er zijn enkele namen waarvoor de oversteek van de oceaan zeker de moeite waard is: Marc Jacobs, Calvin Klein, Zac Posen en Rodarte. En natuurlijk merken die geheel of gedeeltelijk creatief worden gedreven door Nederlanders: G-Star, Diesel, Tommy Hilfiger en Tony Cohen die later deze week showen.

Maar verder? Veel Amerikaanse mode is niet meer dan eye-candy. Aardig, maar als je het mist, mis je niets. Tot nu toe voegde ik ook Donna Karan aan het redelijk-de-moeite-waard-rijtje toe. Vooral gebaseerd op haar vroegere werk. Maar, ook al willen ze wel Donna Karan-producten en DKNY-kleren en vooral -geuren in Nederland  aan u en mij verkopen, er is geen welkom of plaats voor Elsevier bij de zogenoemde ingekrompen Donna Karan-shows. Conclusie van alle tevergeefse communicatie: Donna doesn't give a damn about the Dutch. Gewaagd standpunt in deze barre recessie.

Kleurig en kleurloos
Toch nog DKNY-mode gezien vandaag. Bij warenhuis Macy's te New York hangt de DKNY-vrouwenmode in vrolijke voorjaarskleuren met veertig procent korting in overvolle rekken. Ook bij andere merken wil de verkoop niet vlotten. Een deel van de goedkopere Calvin Klein-mannenkleding gaat zelfs voor 65 procent weg. Of eigenlijk: niet weg. Niemand kijkt er naar om. Is ook een weinig aantrekkelijk, kleurloos en eentonig aanbod wat er hangt. Macy's doet er niets aan om het geheel op te fleuren. Zouden bij de vele duizenden ontslagen van de laatste maanden de etaleurs als eerste weggestuurd zijn?

Monotoon en motorbroeken
De Calvin Klein-mannenmode (waarvan de collectie echt veelzijdiger is dan bij Macy's) wordt anders altijd tijdens de mannenmodeweek in Milaan getoond. En met succes. Het besluit om niet in januari in Italie, maar dit maal in New York te tonen leverde veel lege zitplaatsen op. Weinig mannenmodespecialisten hadden de moeite genomen om naar Klein te komen. De modeweek draait vooral om vrouwen.

Het kleurbeleid van Calvin Klein toonde voornamelijk grijze en monotone outfits. Slanke, soms zelfs strakke pakken en slanke winterjassen zijn hier en daar interessant door een mooi geplaatste rits of een opvallende naad. Maar hoogst actueel wil het niet worden. Gelukkig lukt dat wel met kleren die uiterst stijlvol én sportief zijn: jasjes in een neopreen-variant lijken op duikerspakken en wollen broeken krijgen details en de sexy charme van gepolsterde motorkleding. De soundtrack liet veel het nogal overbodige gezongen advies horen: 'even when there is a rocket in your pocket, keep cool!'. Zoveel spanning was er niet.

No change
De show van Diane Von Fürstenberg (ontwerpster van doorgaans leuke gedessineerde omslagjurkjes en voorzitter van de New Yorkse modeclub) begon met de opgepimpte versie van 'Careless whisper' en sloot af met 'I'm coming out' van Diana Ross die, wat een toeval, op de eerste rij zat. Afgezien van twee zwarte modellen was het veertigtal modelmeisjes erg blank. No change hier!

Ook de kleren brachten weinig hoop. Veel strakke legging-broeken in zwart vinyl of bontgekleurde panterprintfluweel onder grote wijde omslagdoeken en ruime tunieken, zwierig bedoelde hoofddeksels van pompoms boven grauwe, warme vesten.

De contrasten, hoe goed bedoeld, kwamen niet erg uit de verf.  Hier en daar nog wat goud en glitter waarvan de uiterste verkoopdatum bereikt lijkt en veel zwart, maar ook wollige, veelkleurige ruiten. Grove sieraden om de hals en fijne clutches in de hand. Hopelijk straks in de shop los van elkaar overtuigend. Op de catwalk werkte het niet.

Ordi en leuk
De zeker in vergelijking met veel designmode spotgoedkope kleren van Miss Sixty werden met veel kabaal vertoond. Hier en daar flink ordi (huidstrakke jeans in sneeuwvlekdessin of kantpatroon of in zwarte lak), maar ook keurige, extra korte couture-manteltjes met zeer lange, bol uitlopende mouwen.

Hier werkten al die contrasten wel, door de vele referenties aan woeste rock en punk. Een merkwaardige, maar aantrekkelijke medley: ruitjurkjes, wilde dierenprint die op Memphis-granito-dessins leken, sterk opgeblazen kopmouwen en dikke donsjacks die met een brede motorceintuur tot een jasjurk uitgroeiden. Veel jaren tachtig Dolly Dots-outfits, gemengd met ska en punk, onuitgekamd haar en mannenhoedjes. Speels, kontrastrijk en voordelig om zo de straat op te kunnen. Liefst wel door meisjes die zich van de jaren tachtig niets kunnen herinneren.

John de Greef