Geen kaviaar, maar wel genieten van kleren

donderdag 19 februari 2009 08:21

New York is de eerste van het trio modesteden dat John de Greef bezoekt om te zien hoe de nieuwe mode er dankzij en ondanks de wereldwijde economische crisis voor winter 2009/2010 uit ziet. De belangrijkste vrouwenmode uit Milaan en Parijs volgt later deze maand en begin maart.
 
Armani zei bij de opening in New York van zijn spiksplintenieuwe superstore dat het niet de tijd is om kaviaar te eten. En de consumptie van kleren? G-star, Diesel en Rodarte toonden dat daar goede redenen voor zijn.

Armani opent winkel aan 5th Avenue, met o.a. burgemeester Bloomberg en Caroline Kennedy

Giorgio Armani is ondanks zijn bijna 75 jaar niet te stoppen. Hij opende deze week aan de luxe Fifth Avenue in New York een enorme winkel waar alles voor de buitenkant van man en vrouw voorzien van zijn merknaam te koop is, maar waar ook op z’n Armani's gegeten en gedronken kan worden. Een monument van een winkel voor een onvermoeibare ontwerper en ondernemer. Opvallend aan de superstore is de kronkelende trap, afgekeken van de beroemde architectuur van het Guggenheim Museum, ook in New York.
 
Konijnen op straat
Armani vond het niet de tijd om kaviaar te eten en al te feestelijk uit te pakken. Het party-budget van 1 miljoen euro schonk hij aan een goed doel. Maar bescheiden was de opening geenszins. Behalve een horde camera's en veel publiek en vips, zelfs burgemeester Bloomberg kwam windowshoppen, trok de opening een tiental vrolijke menshoge Peta-konijnen, keurig achter een dranghek. Een groep antibont-bij-Armani-demonstranten.

Deze knuffeldieractivisten zouden zeer tevreden moeten zijn met de show van G-Star. Daar liep een 'furcoat' mee, waar geen dierenleed, maar wel veel menselijk bloed, zweet en tranen aan kleefden. De weelderige bontsoort bestond uit gerafelde repen jeans. De jongen die de volumineuze denimbontjas droeg, kreeg wel een erg flink Hendrik VIII-silhouet. Maar dat is ook de enige beetje geringschattende opmerking die over deze presentatie te maken viel. De jas was overigens voorbeeldig gemaakt.
 
Verlaagd kruis
De hele G-Star show was een geslaagde proeve van bekwaamheid. Er werd, ondersteund door pianospel op een duo vleugels, een goed eerbetoon gebracht aan klassieke, maar vooral eigentijdse kleren geïnspireerd op white tie-ceremoniekleding.

Nu eens geen wilde jeansshow, maar een serene presentatie die alle aandacht naar de ontwerpen liet uitgaan. En terecht! Er was een overvloed aan mode die begerig maakte. En de jeans, het basismateriaal van G-star, werd niet vergeten. Er werden erg geslaagde broeken met een zeer verlaagd kruis (dropped crotch) gedragen door man en vrouw. En speciaal voor vrouwen, die er bij mannelijke jeansmerken altijd wat bekaaid afkomen, ook sluike, sensuele broeken met een geraffineerde split onderaan die zicht gaf op enkellaarsjes. Zondermeer een evenwichtige collectie.

Jarretels
Diesel, het andere grote ‘jeanslabel’ dat in New York toonde, dook met de Diesel Black Gold-show in de wereld van All that jazz & Roaring Twenties. Met veel fantasiestyling, wilde haren, ondeugende jarretels en onderjurkjes, referenties aan Charlie Chaplin en heerlijke muziek. Stoffen, onder andere interessante klassieke ruitjes in patchwork, lieten wel een verwassen beeld zien, maar dat is typisch ‘streetwise’ Diesel.

Oude beeldmerk van Diesel onthoofd in de winkel

Diesel weet wat verkoopt en wat vrouwen en mannen op straat aan willen. Een grote nieuwe winkel, Diesel Planet genaamd, is juist geopend. Het oude beeldmerk, van de punk-Indiaan met kuif, dat ik eigenlijk nooit aantrekkelijk heb kunnen vinden, lag onthoofd in de etalage en was ook tot enorme proporties opgeblazen en sierde op goede wijze de gevel. Ook aan de Fifth Avenue en dicht bij Armani. Laten andere winkels veel leegte zien, bij Diesel was het druk. De bekuifde indiaan werkt!

Zilverpapier op stoel en jurk
Rodarte krijgt en verdient veel aandacht, maar is een nog erg klein, beginnend label, waarachter de zusjes Mulleavy hard werken. Ze gaven een intieme presentatie in een galerie, propvol met klapstoeltjes die voor de sier in aluminiumfolie waren gewikkeld. Goedkoop en toch veel effect. Ook op de grillige jurkjes, mini-kort en sluik, zat hier en daar wat materiaal dat eruit zag als zilverpapier. Maar voordelig geprijsd zullen de Rodarte-kunstkleren niet zijn.

Roaring Twenties overheersen bij Diesel Black Gold

De mode van Rodarte balanceert tussen prettig onaf werk van academiestudenten met meer inventiviteit dan geld voor materialen en doordachte kunstinstallaties van het type art trouvé of trash art. Weelderige wollen grijze vesten vol draden en lussen zagen eruit als een langharig Mongools lam dat gevlucht was tijdens het scheren. Opmerkelijk mooi. Ook de leren lieslaarzen met tientallen banden om de benen oogden grillig én bijzonder. Maar het draaide allemaal om de jurkjes. Opgebouwd uit allerlei restje en lapjes. Fraaie, rommelige en tegelijk knap gedrapeerde en geconstrueerde kunststukjes met veel herkenbaar handwerk. Meer toevallige couture dan perfecte confectie. De zusjes hadden zich gelukkig niet aan lange gewaden gewaagd, maar hielden de jurkjes kort en krachtig en daardoor interessant.

John de Greef