Weg-droom-romantiek met teflon-laag

maandag 23 februari 2009 08:26

New York is de eerste van het trio modesteden dat John de Greef bezoekt om te zien hoe de nieuwe wintermode voor 2009/2010 er uitziet. De belangrijkste vrouwenmode uit Milaan en Parijs volgt later deze maand en begin maart.

Met maar liefst vijf Steinways op een runway en een overdosis sierlijke jurken bracht Zac Posen zijn visie op de toekomende tijd: een droom vol oude romantiek. Ralph Lauren, de hekkensluiter van de New York Fashion Week, maakte van zijn show ook een mooi sprookje over onwerkelijke schoonheden waar de tijd geen vat op heeft.

I happen to like New York was de song waar ik de vorige week de fashionshows mee startte. Om het muzikaal af te ronden is het liedje van vandaag, de laatste dag van de modeshows in Amerika Let’s face the Music and Dance! Vrij vertaald levert deze Irvin Berlin-classic het volgende standpunt op: we zien wel wat ons te wachten staat… laten we voorlopig maar dansen. Deden ze ook tijdens de diepe dip van de vorige depressie in de jaren dertig. Swingen en heerlijk zwijmelen met Hollywood-chic.

Reuzenschouders
De nog jonge ontwerper Zac Posen (28) besloot van zijn show gewoon een spektakel te maken. Hij liet niet minder dan vijf vleugels op de catwalk plaatsen die bespeeld werden door The 5 Browns. Langs de pingelende pianisten en onder de tonen van deze broers en zussen gingen bijzonder romantische vrouwensilhouetten.

Daarin was zowel het hoekige, mannelijke silhouet uit de jaren veertig van de afgelopen eeuw herkenbaar (imponerende reuzenschouders) als het ouderwets romantische frou-frou, genoemd naar het geluid dat deze watervallen van ruches maakten aan het eind van een negentiende eeuw.

Verknipte keppeltjes
De biografie van Posen vermeldt dat hij op zeer jonge leeftijd al de keppeltjes van zijn opa verknipte tot poppenjurkjes. Posen is duidelijk dol op drama en spelen met stof. Aan een paar keppeltjes had hij nu niet genoeg.

Aan iedere jurk of rok zaten wel een paar extra,  beweeglijke lapjes, gedrapeerd over een schouder of te voorschijn komend uit splitten. Jurken met dramatische slepen toonden dat Zac nog altijd de vrouw als een beeldschone Barbie ziet. Een aankleedpopje met red carpet-allure.

Dramatisch nummer
Bij het zien van de smetteloze, uiterst ranke kleren van Ralph Lauren (69), denk je dat hij ontwerpt voor slanke prinsesjes op leeftijd die wel weten dat er een afwasmachine in huis staat, maar hem nog nooit hebben in- of uitgeruimd.

Nu maakt Lauren naast deze dure collectie, met veel satijn en tule, voor de verkoop aan gewone stervelingen juist heel veel sportieve kleren. Maar voor de show doet hij een en al Hollywood en onwerkelijke schoonheid. Hoewel hij wel wat contrast zocht.

Zo opende hij met een klein zwart sierlijk jurkje. En outfit twee was al een nog dramatischer lang avondnummer in zwart. Na veel sierlijk en sophisticated nachtdonker, brak het licht door in de show: volop champagne-beige. Ook de kleur van de fluweelzachte kussentje waar we op mochten zitten.

Teflon-laag
Zo gingen over de tijdelijke parketvloer en onder de eveneens tijdelijke kroonluchters sluike jurken en satijnen bandplooibroeken samen met vestjes en jasjes in masculien tweed. In lichte en grijs/groenige tinten.

Jasjes en vestjes waren geleend uit de mannengarderobe, maar uiterst sierlijk vermaakt. Stoer werd het niet met diamanten knopen. Als een forse knipoog naar de recessie liepen er ook enkele jassen mee, geheel opgebouwd uit grauwe en kleurige lapjes. Een soort zwervers-patchwork-mantels uit filmkomedies.

Ze werden ook gedragen over jaren dertig Hollywood-jurken, zo glad en zachtglanzend dat er geen zorgen aan kunnen blijven kleven. Mode met een teflon-laag waar de tijd geen vat op heeft en alle realiteit prachtig langs glijdt. Beeldschoon escapisme voor wie zich dat kan permitteren. Meneer Lauren blijkbaar wel. Zo ook een strakke leren lichtbruine broek aan zijn bijna zeventigjarig, verrassend sportief onderlijf.

John de Greef