Veel drama tussen kitsch en kunst in Milaan

zaterdag 28 februari 2009 18:27

Jill Sander

Na New York is John de Greef nu in Milaan om te zien hoe de nieuwe mode er dankzij en ondanks de wereldwijde economische crisis voor winter 2009/2010 uit ziet. De belangrijkste vrouwenmode uit Parijs volgt begin maart.

Iedere ontwerper heeft een andere visie op drama, zo bleek vrijdag bij de modeshows in Milaan. Van messcherpe schoonheid bij Ferré, zeer theatrale ietsie-pietsie-minikorte feestjurkjes bij D&G, zeer wijdklokkende lange jassen over ruime, lange jurken bij een romantisch Burberry tot bijzonder ingenieuze textiele beeldhouwkunstwerken bij Jil Sander.

Er vallen nu slachtoffers door de kredietcrisis. Zo is de grote show van Just Cavalli hier in Milaan op het laatste moment afgelast. Het Italiaanse moederbedrijf Ittierre SpA verkeert op de rand van bankroet. Het was daarom ook twijfelachtig of de presentatie van Ferré (eveneens verbonden aan het noodlijdende bedrijf) doorging. Bij Ferré zagen ze zich genoodzaakt via een exceptioneel persbericht te melden dat de show wel plaatsvond. Een lichtpuntje bij modehuis Ferré, waar het na de dood van Gianfranco Ferrè een komen en gaan van ontwerpers is en het behoorlijk rommelt.

Te luxe is niet goed
De collectie van Ferré, dit maal ontworpen door een duo, was wel erg duister getint en messcherp chique ontworpen. Er werd gelopen over een steenkoolgruisvloer. De collectie deed erg denken aan sensuele Thierry Mugler-mode van ruim vijfentwintig jaar geleden, maar dan zonder seks of humor. Wel extreem hoekig en te ernstig luxueus uitgevoerd. Soms kan te perfect het geheel juist minder mooi maken. Flinke schouders, af en toe omhoogpiepend als pagodes, toonden ook hier dat we weer de tijd van de verbrede schouders en noodzakelijke (op)vullingen op gaan. Terug naar tachtig.

Ferré

Lege plekken en hoge hakken
Of de shows in Milaan echt veel minder bezoekers trekken die door bezuiniging thuis moeten blijven, is moeilijk te zien. Tellen is onbegonnen werk, maar geregeld vallen er lege plekken op de tribunes die snel visueel worden opgevuld met publiek dat anders moet staan. Zo ook bij Ferré.
Maar aan de nog vele, extreem hoge hakken van inkoopsters en redactrices is af te lezen dat er nog niet bezuinigd wordt op auto's met chauffeur om de onhandig gehakten vlug van entree tot entree te vervoeren.

De geruchten over slecht lopende tijdschriften gaan ook veel en snel rond. Zo schijnt het er voor het laatste fantasierijke  Nederlandse magazine La Vie en Rose niet rooskleurig uit te zien. En wordt er jammer genoeg gesproken over beeindiging.

Dubbele zelfmoord
Wwd, women's wear daily, een dagelijkse Amerikaanse confectiekrant, grossiert de laatste maanden in slecht nieuws. Vorige week vermeldde het zelfs een dubbele zelfmoord bij de bazen van een  advocatenkantoor met veel modeklanten. Wwd meldt via meerdere alerts per dag hoge percentages verlies bij alle modewarenhuizen en vele merken in de USA. Zelfs het erg populaire, en niet dure Abercrombie & Fitch zag de inkomsten in het laatste kwartaal volgens wwd dramatisch dalen

D&G

Rokje als theemuts
D&G maakte weldeglijk winst in 2008, maar minder dan gehoopt. Ook de vroeggestarte uitverkoop veroorzaakte geen stormloop in de verkoop. Alle reclamecampagnes in Noord-Europa werden daarom direct gecancelled. De tering werd naar de geringere nering gezet.
Wie een uitgeklede D&G-show verwachtte, werd op vrolijke wijze bedrogen. Een lekker kitscherig Opera-thema bracht veel drama op de catwalk bekleed met red carpet. Bolle rokjes als dikke, glinsterende en  gecaptioneerde theemutsen. Jeans vol edelstenen en erg veel baljurkjes maar dan wel met volle, maar extreem korte minirokjes. Erg feestelijk en grappig bedoeld, maar waar waren de gewone kleren? Die liepen mee, maar overdonderd door effecten. Het leukst: een rose bontcape over wijde lange tutu-rok en een T-shirt met foto van Maria Callas.

Zwarte kousen en romantiek
De Burberry-show toonde vooral grijze en zwarte kousen. Kleuren die ook verder in de collectie veel voorkwamen, maar gelukkig concurrentie kregen van pruimpaars en herfstachtig rood/geel. De sfeer leunde sterk op Virgina Woolf en de haar omringende Bloomsbury-groep (Burberry-ontwerper Christopher Bailey had schilderijen uit die tijd aangekocht ter inspiratie) maar nergens werd het een neerslachtige kostuumdrama. Niet bang zijn voor Virginia Woolf. Want daarvoor zwierde zelfs lange grijze jurken en zwaarogende  klokkende mantels te frivool uit.
Alles bijeen een aantrekkelijk beeld vol romantiek zonder overdrijving.

Abrupte breuk
Raf Simons brak zijn show voor huize Jil Sander abrupt in tweeën. Eerste deel was een ode aan het strenge werk van Jil-zelf. Keurige cameljassen en strakbelijnde pakken. Ingetogen, bijna aseksuele chic.
En net toen ik dacht: een mooi deja-vu, maar het Jil Sander-tijdperk hebben we nu wel gehad, gingen schijnwerpers draaien, strooiden ze kleurig licht en kwam er een heel andere show voorbij
Bijzonder knappe, zeer gestyleerde sculpturen in textiel. Zeer helder van lijn en duidelijk van kleur. Een gebroken witte wollen rok die weliswaar deinde, maar zo concreet stevig oogde dat je aan steen moest denken, was van binnen zichtbaar helder oranje gevoerd. Iedere jas of jurk, en vooral het trio lange avondjurken bij de finale, was een simpel, maar o zo geraffineerd en aangrijpend nummer waarbij een eenvoudige golflijn hoogst opmerkelijk het kledingstuk tot kunst verhief. Niet makkelijk, maar waanzinnig mooi.

John de Greef