Veel hooggehakte lieslaarzen en blote dijen

dinsdag 3 maart 2009 09:05

Lieslaarzen bij Prada

Na New York is John de Greef nu in Milaan om te zien hoe de nieuwe mode er dankzij en ondanks de wereldwijde economische crisis voor winter 2009/2010 uit ziet. De belangrijkste vrouwenmode uit Parijs volgt in de tweede week van maart.

Hooggehakte grote visserslieslaarzen, schommelend wijd bij de blote dijen, met leren riempjes verbonden aan een ceintuurtje strak om de taille van een roestrode countrytweedjas, en niets dan huid onder de wijdopen gedragen reverskraag.

Gigantische V-vormige, brede en diepe decolletées voor en achter in jurkjes van wol of langharig, paars-en bruingeverfd bont. Een nagellakrode jas met splitten in de panden tot aan de taille. Of een bruin gladiator-jurkje van repen leer bezet met glinsterstenen en versierd met extra franje. Allemaal elementen die van een modeshow een ordinaire peepshow zouden maken. Maar als de presentatie de naam Prada draagt, pakt het geheel tegendraads uit. Een vreemde schoonheid in plaats van alledaagse sensualiteit. Maar aan de andere kant oogden strenge, extra ruime mantelpakjes juist opmerkelijk speels. Het is mode van een vrouw voor een vrouw. Voor vrouwen die stad en land willen combineren: een ruwe country-look met stadse verfijning.

Platte borsten
Nergens platte erotiek bij Prada. Kwam ook door de platte modellen die wel veel mager borstbeen maar geen welvingen toonden. Het haar in een enorme dot op het hoofd met knot in de nek. Pluizig en glansloos. A-erotisch en toch bijzonder aantrekkelijk. Althans via modieuze ogen! Typisch Prada.

Hoe het tij zich ook keert, Miuccia Prada presenteert, zonder herhaling, ieder half jaar een eigen visie op de toekomst van de mode. Nu richt ze zich op extra ruime mantelpakjes en diepuitgesneden jurkjes, soms wijdklokkend, soms met een riempje in de geaccentueerde taille. Sommige sober gekleurde kleren gaven met veel spleten en splitten zicht op felgekleurde, eveneens diep uitgesneden jurkjes eronder. Hier geen bekende of rare remakes van de 80's, maar een statement dat de mode vaart geeft. En ach, als straks de kleren toch nog verkocht worden aan wellustige of wufte dames met rondere vrouwelijke vormen, en de diepe decolletées er te wulps uitzien, treft Prada geen blaam, hooguit complimenten. Haar show was van onbesproken niveau.

Steigerwerker
De show mocht ik bekijken vanaf extra hoog niveau, namelijk vanaf een steiger. Als een onhandige mini-arena was het publiek op allerlei verhogingen gezet rond een kleine catwalk met tapijt. Je hoopte dat het tijdelijke bouwwerk de vracht aan kijkers kon dragen. De minst geliefde of voor Prada minder beangrijke bezoekers mochten vanaf de hoogste en onhandige steigers toekijken. Wij Nederlanders dus. Met weemoed dacht ik aan de dagen dat Miuccia je persoonlijk langs de rekken met kleren leidde. Maar ik zag Rem Koolhaas tussen de Prada-aanhang en hoopte dat hij met zijn architectonisch oog het geheel veilig had gekeurd.

Marni voor modemuppen
Marni was blijer met mijn komst. Een plaats op de eerste rij om te genieten van de indrukwekkend bewerkte en gedessineerde stoffen, het naadje van de gedessineerde kousen (soms tot de knie), de extra hoge schoenen en de in 24 karaat gedipte bloemsierraden.

Marni is van oorsprong een bonthandelaar, maar inmiddels een modemerk van het hoogste niveau ontworpen door een vrouw, Consuela Castiglioni. Nou dat was duidelijk. Zomerse blote armen gingen in dikke bontwanten, want we keken naar wintermode. En jasjes lieten ook heel wat harige dierenhuid zien. Rijk bewerkt, zeer gedecoreerd, luxe, superluxe zelfs, maar nergens ostentatief of overdreven protserig. Ten slotte waren alle opgestikte juwelen gewoon mooie nep. Het silhouet was wat hoekig en simpel. Geen geprononceerde vormen, maar recht van kin tot knie. Mode waarmee vrouwen zichzelf trakteren op iets uitzonderlijk moois. Of manlief het nou begrijpt of niet. Marni maakt overigens ook mannenmode, maar wel voor rasechte modemuppen.

Glas in je nek
En dan was er in Milaan ook nog een show, nou showtje, van Nederlandse huize: Klavers van Engelen. Een erg onduidelijke presentatie qua organisatie en voor gering publiek. Aanvankelijk keek ik samen met collega Michou Basu (van de wakkere krant) totaal verbouwereerd en verdwaasd naar wanstaltige kreukelige kleedjes. Bleken van een ander ontwerpduo zonder talent te zijn dat op dezelfde catwalk toonde.

Maar toen eenmaal de riant gedrapeerde jurkjes en tunieken in prachtig pauwblauw verschenen begrepen we toch het mooie modewerk van het Nederlandse duo met de te lange naam, Klavers van Engelen, te zien. We hadden terecht de show voor Antonio Marras er voor laten schieten. Alles golfde, plooide en verraste met gebeeldhouwde, maar soepele vormen. Sommige tunieken hingen aan objecten van Leerdams glas. Erg artisiek, maar onnodig. Leuk om nog eens in een galerie te laten zien. Kom ik zeker kijken. De olievlekkleuren van het glas kwamen prachtig terug in de kleuren van de uitzonderlijk fraaie gevormde Klavers van Engelen-stukken. En ook zeker vice versa, maar wie loopt er met een stuk breekbaar glas in haar nek?

Milaan draait om mode die vrouwen willen. Dat maakt Milaan tot dé modestad. Ook de broeken vol golvende vormgeving leidden de aandacht slechts af van het hoofdstuk waar het omdraaide: de sublieme textiele sculpturen die ook boven een afgetrapte jeans een koninklijke indruk maken. Hoogtijd dat een van onze vele prinsessen Klavers van Engelen adopteert en met charme uitdraagt. Effectiever dan zo’n gesubsidieerd showtje in Milaan.

Bekijk ook:

Elsevier THEMA Vrouwenmode maart 2009. Met onder meer; carrière in bloemetjesjurk, de historie van de P.C. Hooftstraat en Brigitte Kaandorp over haar dress-stress.

Elsevier THEMA Mannenmode maart 2009. Met onder meer; lichtgewicht pakken, ordinair is best lekker, mode in Moskou en hoe kleden zeven bekende burgemeesters?

John de Greef