Dries van Noten, een voortreffelijk realist

dinsdag 10 maart 2009 09:13

Na New York en Milaan blogt John de Greef nu over de modeshows in Parijs. Hoe ziet de nieuwe vrouwenmode voor winter 2009/10 er ondanks en dankzij de wereldwijde economische crisis uit?

Verbleekte zwart/wit prints bij Van Noten

Met je hoofd in de avantgardistische hemel is heerlijk, als je voeten vooral nu maar op aarde blijven. Als je met hart en ziel van mode houdt, maar ook graag jezelf blijft, is Dries Van Noten een ontwerper om te koesteren. Een realist met een verleidelijk gevoel voor schoonheid. Ook Stella McCartney weet wat gewone vrouwen willen en dragen. Maar een scheutje extra fantasie en trendgevoel kan bij haar geen kwaad.

De volle baard van Walter
Na afloop van de show van Dries van Noten liep ik tegen het prettig volle lijf met volle baard van ontwerper Walter Van Beirendonck. Hij was even gaan kijken bij zijn collega en stadsgenoot Van Noten. Altijd leuk om te merken hoe de Antwerpse ontwerpers ondanks hun internationale roem zo vriendelijk zijn en zo collegiaal.

Walter is en blijft een genie. Zijn laatste mannenmodeshow, een dikke maand geleden in Parijs, was een heerlijke ode aan stevige masculiene seks en stoere tribal art. Thema's met eeuwigheidswaarde. Misschien à la Walter te avantgardistisch als kleding voor de straat en zeker voor kantoor, maar wel opwekkend artistiek. En dat is ook veel waard. Overigens is Van Beirendonck ook in staat om 'gewone' kleren te ontwerpen. De Scapa Sports-collectie wordt onder zijn visie getekend.

Van Noten combineert zacht zalmroze met knaloranje

Typisch Antwerpen
Dries van Noten heeft ook dat joviale Antwerpse, die aanstekelijke gewoonheid, terwijl hij kan bogen op een inmiddels aardig internationaal mode-imperium en een belangrijke plaats in de hedendaagse modegeschiedenis. Hij heeft me wel eens verteld dat hij zo dol is op Antwerpen omdat het een echte havenstad is. Altijd de armen (en in de wijk waar zijn kantoor stond ook de benen) wijd voor alle reizigers en culturen. Gastvrijheid, exotische invloeden, low culture en high culture in een smeltkroes.

Modejournaille shopt ook
Een sfeer die zich weerspiegelt in de mode van Dries. Het razendknappe van die mode van Dries Van Noten is de schijnbare moeiteloosheid waarmee hij sinds midden jaren tachtig de vinger aan de mode-pols houdt, maar met zijn ontwerpen nooit een geforceerde indruk maakt. Het zijn kleren die mensen lief hebben. En mensen zijn ook dol op de Van Noten-kleren.

Zo blogte Cathy Horyn, modecriticus van The New York Times dat ze zaterdag na de Haider Ackermann-show in de winkel van Dries Van Noten kleren inkocht. Te midden van een aantal van haar eveneens beroemde collega's zoals Suzy Menkes. Begrijpelijk, modejournalisten met smaak en onderscheidend vermogen, kijken echt goed naar de catwalk. Zij gaan gelukkig niet van top tot teen gekleed als de modellen (en hebben ook beslist geen model-maat) maar weten wel de juiste stukken eruit te pikken om hun garderobe up-to-date te houden. En dan is Dries een logische keuze.

Van Noten opent én sluit show met cameljas

Kleurexplosie
Voor een enorm hoge smalle spiegel presenteerde Van Noten een collectie die vooral om kleur draaide. Hij opende en sloot met een ruime cameljas met bindceintuur. De eerste in wol, de laatste in satijn. Daartussen een explosie aan harde en zachte tinten. Zacht zalmroze en knaloranje, fel paars en vele kleuren bruin (camel en cognac).

Subtiel
Alles ruim en soepel, zonder overdrijvingen gedrapeerd rond het lichaam, soms met golvende stof waar dat mooi is, zoals bij zijden jurkjes. Naast uni-kleuren ook enkele dessins, een soort van verknipte en verbleekte zwart/wit fotokopieën van bloemdessins. Subtiel en realistisch. Niet de collectie die direct tot de verbeeding spreekt of je met open mond achterlaat, maar wel de kleren die vrouwen met plezier jaren zullen dragen.

Dikke dame
De heerlijke en bijna  onvertaalbare uitdrukking dat de opera (of een ander groot werk) niet over is 'until the fat lady sings' kreeg deze week een variant. Menige show startte pas 'until the fat lady sits'. Ook bij Stella McCartney kwam de omvangrijke zangeres Beth Ditto maandagmorgen met veel kabaal bijna drie kwartier te laat binnen. Op de frontrow moest flink ingeschoven worden om haar plaats (nou, twee zitplaatsen) te bieden. De gebruikelijke late entree van papa McCartney werd door Beth, de hele week al in dezelfde blote blauwe jurk, bijna bedorven.

Kunstleren leggings bij McCartney

Paardenstaart en doorkijkbloes
Stella houdt niet van bont of leer, maar wel van gewone kleren. Ze toonde voor leer en bont voortreffelijke alternatieven, zoals kunstleren leggings en volumineuze jassen van wollen draadjes. Mannenjasjes waren op diverse wijze toegesneden op vrouwen. Verder veel strakke broeken, robuuste truien en lieve, strakke jurkjes met kant of in gebreide pied-de-poule. Hier en daar miste het wat scherpte (vooral de jurkjes waren soms te eenvoudig) en werd de collectie te voorspelbaar. Maar met bijna ieder kledingstuk hadden de modellen (weinig make-up, sportieve paardenstaart) zo van de catwalk de straat op kunnen stappen zonder dat het verkeer ontregeld zou raken. Nou ja, enkele doorkijkbloesjes uitgezonderd. Stella houdt blijkbaar wel van het tonen van vrouwenhuid.

Elsevier THEMA Vrouwenmode maart 2009. Met onder meer; carrière in bloemetjesjurk, de historie van de P.C. Hooftstraat en Brigitte Kaandorp over haar dress-stress.

Elsevier THEMA Mannenmode maart 2009. Met onder meer; lichtgewicht pakken, ordinair is best lekker, mode in Moskou en hoe kleden zeven bekende burgemeesters?

John de Greef