Krachtige vrouwen beheersen Parijs

zaterdag 14 maart 2009 13:29

Na New York en Milaan heeft John de Greef de afgelopen week de modeshows in Parijs bezocht om te ontdekken hoe de nieuwe vrouwenmode voor winter 2009/10 er ondanks en dankzij de wereldwijde economische crisis uit gaan zien.

Veel strenge, typische mannelijke elementen als extra stevige schouders, stoere mantels, hoge laarzen en grijs flannel maken nu deel uit van de vrouwenmode. En ze verlenen het vrouwbeeld extra kracht. De typische mannenzaken zijn daarvoor wel flink aangepast, getailleerd en opgepept.

Hermès kleedde de vrouw met laarzen, bandplooibroek, jack of enkellange leren jas als een sportieve, maar vooral superluxe piloot à la Lindbergh of was Amelia Earhart de inspiratiebron?  Er waren ook tal van pittige jurkjes te zien. Valentino miste jammerlijk de trend waarbij sensuele mode een stoere ondertoon moet hebben.

Stijve outfits bij Valentino

Zwierige museumstukken
Als prinses Máxima een eigentijdse goede smaak heeft (en daar ziet ze wel naar uit) is Valentino haar de komende winter als klant kwijt. De eerste prêt-á-porter, oftewel confectie-collectie, van de twee voormalige accessoire-ontwerpers uit het oude Valentino-team (die nu zonder de echte, teruggetreden Valentino en zijn halfjaar geleden abrupt ontslagen opvolgster Facchinetti door moesten) liet een royaal truttig beeld zien. Ook al werd het geheel met mooie frisse make-up en moderne haren gepresenteerd. Het draaide om perfect gesneden, smetteloos kundig uitgevoerde, maar stijve koninginnekleren, die van iedere volwassen vrouw een oude dame maken.

En oude dames worden er een tijdloos chique museumstuk door.Zoals een petrolpakje met wijduitlopende mouwen, afgezet met marabou-veren aantoonde. Of een regenjascape met aan de zoom de staarten van een roedeltje vossen. Best verzorgd, maar zo ouwelijk en zonder een sprankje ironie. De laat-gothische kerkportaalbeelden in de lange museumzaal waar de Valentino-show gelopen werd, leken er zwierig bij in hun geplooide en gedrapeerde stenen tunieken en mantels.

Slecht management
Erg jammer, want sommige tinten als diep bourgogne (of was het gekookt bietenrood?) en jade-groen waren beslist aantrekkelijk, maar niet als de kleur van degradé-ingeverfde nerts. En sommige kleine zwarte jurkjes, ernstig tot over knie, waren erg knap in elkaar gezet, met een bijzonder patroon van naden frontaal, maar mistem een jonge uitstraling.

De oude meester Valentino, créateur van de geslaagde trouwjurk van Maxima, was ook niet vies van overdreven oude damesdracht bij zijn shows, maar wist er altijd een ondeugende, onverwacht jonge knipoog aan mee te geven. En hij zou dit seizoen niet de kans hebben laten lopen om de Valentino-vrouw extra aantrekkelijk te maken door er iets trendy masculiens aan toe te voegen. De mislukking van de modeshow is vooral te wijten aan slecht management van huize Valentino. Hoe kun je zo’n solide modenaam zo slecht begeleiden?

Gaultier voor Hermès

Opzichtige weelde
Vijf jaar geleden switchte het management van het luxehuis Hermès van de ingetogen Belgische Martin Margiela naar de op en top Franse exorbitante Jean Paul Gaultier. Van verstilde luxe naar meer opzichtige weelde. Een begrijpelijke keuze, omdat de mode meer was dan intrinsieke schoonheid voor kenners. Gaultier is de oude beeldenstormer uit de jaren tachtig die toen en nu nog steeds dol is op sekse-verwissel-spelletjes: mannen in rok, vrouwen in krijtstreeppak. Je zou denken dat hij zich nu met de revival van de jaren tachtig en de mannelijke accenten in de vrouwenmode helemaal op zijn gemak moet voelen. Maar het is al vaker bewezen, ga nooit terug naar de liefdes van vroeger. Tijd verandert ons allemaal. En de kracht van Gaultier ligt niet meer in de remake van mode van twintig jaar geleden.

Uit de eigen collectie van Gaultier

Te veel tegelijk
Bij zijn eigen shows haalt Gaultier altijd teveel tegelijk overhoop. Hij kleedt een show met zoveel fantasie rond een thema aan dat er voor de toeschouwer soms te weinig overblijft om zelf in te vullen. Zijn show, eerder deze week, speelde zich af als een lange B-filmscene in een Zuidamerikaans bordeel. Vrouwen verkleed als man in pak of als lichte dame in een te zware bontjas. Niet zomaar een bontjas, maar opzichtig en ook nog eens gedeeltelijk verscholen achter netstof of doorzichtig plastic. Te veel van alles, en vooral te veel bont. Genoeg goede kleren (pakken en jurkjes vooral) op de catwalk, maar te veel verpakking.

Minder letterlijk
Voor Hermès wist Gaultier zich beter, en soms zelfs perfect te beheersen. Het decor van landingsbaanlampen en propellers was geabstraheerd. En afgezien van de onvermijdelijke soundtrack van Casablanca's As time goes by en de nostalgische pilotenkapjes en beschermbrillen was de ode aan oude piloten niet al te letterlijk.

Mannelijk en sierlijk
Vooral de mannelijke jassen, parka's en jacks in zwart, grijs en bruin en kostbare materialen zoals het soepelste leer combineerden prachtig met sierlijke sirenejurken en korte jurkjes. Sommige voorbeeldig gedrapeerd en voorzien van slechts een mouw. Gaultier begrijpt precies wat mode is, maar wist dat voor Huize Hermès nog beter te tonen dan voor zijn eigen label.

John de Greef