Het spel van de engel

dinsdag 9 juni 2009 15:23

Auteur: Carl Ruiz Zafón
Uitgever: Signatuur

Het spel van de engel

Wat kan die Carl Ruiz Zafón schrijven! Wie onbevooroordeeld het nieuwe boek van Zafón oppakt, zich onbewust van alle tamtam rond de Spaanse auteur, denkt dat hij op een literaire schat is gestuit. Een onvervalste bildungsroman, mooi van taal en vol sprankelende dialogen en scherpe observaties, tegen het decor van Barcelona van de vroege twintigste eeuw. Charles Dickens’ David Copperfield , maar dan Spaans en een tikje barok.

Hersentumor
Wie zo’n tweehonderd pagina’s is gevorderd, gaat twijfelen. Er sluipen net iets te veel magische momenten in. Het hoofdpersonage wordt aan een hersentumor geopereerd, uit zijn hoofd kruipt een spin. Een duidelijk geval van een delirium, denk je dan nog. Naarmate het boek vordert, stijgt het aantal mystieke interventies echter en wordt de geur van zwavel steeds sterker.

Zafón was een goedboerende schrijver van tienerromans toen hij in 2001 La sombra del viento schreef, hier in 2004 uitgebracht als De schaduw van de wind. Het boek was groots en magisch, de verkoopcijfers evenzeer: van zijn eerste roman voor volwassenen verkocht Zafón er wereldwijd 13 miljoen. Het spel van de engel vertelt wat zich afspeelt vóór de geboorte van Daniël, de hoofdpersoon uit het eerste boek.

Slachtoffer
Dat betekent opnieuw een belangrijke rol voor het boekenlabyrint in het oude centrum van Barcelona, dat is volgestouwd met bezielde boeken en door een geheim genootschap wordt beheerd. Het spel van de engel is (nog) dikker en (nog) ambitieuzer dan zijn voorganger. Hoofdpersonage David Martín is een zwak, ziekelijk kind dat door infecties geregeld naar de rand van het graf wordt gesleurd. Dat hij het elke keer net op tijd redt, komt doordat de dood liever een minder makkelijk slachtoffer heeft.

Martín lijkt gemaakt voor het ongeluk. Zijn ongeletterde vader heeft een oorlogstrauma. Niets kan hem woedender maken dan wanneer zijn zoon een boek leest. Elke keer dat de jongen het wel doet, is een reden voor een flinke afranseling. Na het zoveelste pak slaag wordt de boekhandel Martíns vluchthaven. De eigenaar ervan beschikt niet alleen over de nodige wijze woorden, hij weet ook de weg in het boekenlabyrint.

Ijdelheid
Initiatie, liefde voor de literatuur en het schrijverschap zijn belangrijke thema’s in Het spel van de engel . Martín wordt schrijver, eerst van pulp, later van een grote roman. Het succes lonkt, daarom sluit hij een wurgcontract met een duivelse uitgever. Martín wordt beroemd. Het zoete vergif van ijdelheid smaakt even goed, maar de prijs van een pact met de duivel blijkt hoog. Het spel van de engel is een beetje Faust, een beetje Plato en veel, heel veel Dickens. Zafón speelt met genres. Soms voelt zijn boek als een negentiende-eeuwse avonturenroman, dan weer als fantasy.

Zafón beheerst de kunst van het verleiden even goed als zijn alter ego Martín. In Het spel van de engel is het heerlijk wegzakken, maar er zijn net te veel uitstapjes naar de wereld van engelen en demonen. Spiritueel geïnspireerde romans doen het goed: de avonden met Zafón waren afgeladen. Signatuur liet 225.000 exemplaren drukken. Die tweede bestseller komt er wel.

Deze recensie verscheen 6 juni 2009 in weekblad Elsevier

Bestel hier het boek

Door Irene Start