Onmogelijke cocktail

VVD doet dappere poging met voorstel om uitkeringsmigratie in te tomen, maar om verzorgingsstaat te redden zijn radicalere ingrepen nodig 

Syp Wynia

Immigranten en hun nazaten maken in Nederland veel vaker gebruik van sociale voorzieningen dan de rest van de bevolking. Wetenschappers stellen al langer vast dat landen met interessante uitkeringen aantrekkelijk zijn voor mensen met weinig vooruitzichten, zeker als medische zorg en huisvesting goed en goedkoop zijn en voor iedereen toegankelijk.

Dat geldt ook omgekeerd. Waar het merendeel van de immigranten een hoog risico loopt een last voor de samenleving te worden, blijkt het merendeel van het toenemende aantal emigranten uit welvarende, goed opgeleide Nederlanders te bestaan. Je hoeft geen profeet te zijn om te voorspellen dat het verzorgingssysteem en de welvaart daardoor op afzienbare schade oplopen.

De PvdA, die bij monde van Wouter Bos eerst hoog van de toren blies over het inperken van uitkeringsrechten van immigranten, heeft het daar nu niet meer over. Het CDA denkt dat de schade van de uitkeringsmigratie beperkt kan blijven door van de migrant vooraf een financiële garantie van enkele duizenden euro’s te vragen. De VVD gaat iets verder, met een voorstel om van immigranten een verklaring te eisen waarin zij toezeggen geen Nederlandse sociale voorzieningen te gebruiken zolang ze geen definitieve verblijfsvergunning hebben. Degenen die hen naar Nederland halen (bedrijven, familieleden) moeten daarvoor financieel garant staan.

De PvdA ziet dus af van enig ingrijpen in de uitkeringsmigratie, het CDA doet er nauwelijks iets aan en wat de VVD wil is ambitieuzer, maar is strijdig met (Europees) recht of levert een papierwinkel op die weinig of hooguit tijdelijk soelaas biedt.

De Europese grondwet, waarover de Nederlanders zich op 1 juni kunnen uitspreken maakt het probleem nog groter, omdat die de toch al beperkte Nederlandse greep op de migratie overdraagt aan Brussel en tegelijkertijd de rechten van Europeanen of elders in Europa verkerende migranten op de Nederlandse verzorgingsstaat vergroot.

De onmacht – of is het onwil? - van de Nederlandse politiek om de onmogelijk cocktail van migratie en verzorgingsstaat aan te pakken kan op maar één manier doorbroken worden. Namelijk door de immigratie in eigen hand te houden, de toegang van kanslozen in te perken en de verzorgingsstaat zo ingrijpend te saneren dat die getalenteerden in het land houdt en geen mensen van buiten aantrekt. Alle andere maatregelen zullen paardenmiddelen blijken.