Basispremie misschien naar 1300 euro

Pas op Prinsjesdag zal blijken hoe duur verzekering wordt. Hoogervorst had eerder het juiste prijskaartje moeten geven

Willem Wansink

Minister Hans Hoogervorst (VVD) van Volksgezondheid, Welzijn en Sport (VWS) vertrok eind juli optimistisch op dienstreis naar de Verenigde Staten. Zijn optimisme was gerechtvaardigd, want hij had de nieuwe zorgverzekeringswet zonder kleerscheuren door het parlement weten te loodsen.

Op 1 januari 2006 gaat die wet in. Dan verdwijnen het ziekenfonds en de particuliere ziektekostenverzekeringen. Alle 16,3 miljoen Nederlanders worden verplicht verzekerd in één nieuw zorgstelsel, en er komt concurrentie tussen zorgverzekeraars.

Klinkt goed. Maar hebben Hoogervorst en zijn ambtenaren de Nederlandse burgers niet om de tuin geleid? Want de nieuwe basispolis dreigt veel duurder te worden dan de minister beweert. In plaats van de 1100 euro voor het zogeheten basispakket – huisarts, apotheek, ziekenhuis – moet straks misschien 1250 tot 1300 euro per persoon per jaar worden betaald. Althans, dat beweert ambtenarenverzekeraar IZA, onderdeel van VGZ/IZA (2,7 miljoen verzekerden).

De reden van de prijsstijging is dat zorgverzekeraars extra administratieve kosten moeten maken om de wet uit te voeren. Twee verzekeringsstelsels worden omgezet in één nieuw stelsel en er dienen nieuwe computersystemen te komen. Vaak krijgt tweederde van het personeel intern ander werk of moet tijdelijk personeel worden aangetrokken.

Toch is zelfs 1300 euro slechts een schatting. Want niemand weet wat de basispolis uiteindelijk kost. Dat wordt pas duidelijk op de derde dinsdag van september, als het kabinet Balkenende-II de Miljoenennota presenteert. Tot die tijd blijft de prijs een goed bewaard geheim.

De minister verdient lof omdat hij het aandurft na dertig jaar soebatten een nieuw ziektekostenstelsel in te voeren. Maar gebrek aan informatie maakt mensen onzeker. Dat Hoogervorst de meest ingewikkelde hervormingsoperatie sinds de Tweede Wereldoorlog ingaat zonder exact te weten wat de burger daarvoor moet betalen, mag hem worden aangewreven. Wie zo’n belangrijk plan doorvoert, moet boter bij de vis geven. En dat is het juiste prijskaartje.