Studiehuis: Einde van een experiment

Hoog tijd dat Van der Hoeven een einde maakt aan uit de hand gelopen studiehuis-experiment

Liesbeth Wytzes

Geen seconde te laat besluit CDA-minister van Onderwijs Maria van der Hoeven het omstreden studiehuis af te breken. Dat studiehuis, een manier van leren voor de bovenbouw van havo en vwo, werd ingevoerd in 1999. Het was een radicale vernieuwing, razendsnel doorgedreven, en vanaf het begin was er onvrede.

In het studiehuis zouden leerlingen 'leren leren', allerlei competenties en vaardigheden ontwikkelen. Feitenkennis deed er niet meer toe. Het leidde tot bizarre uitwassen, zoals het opdelen van de moderne talen in een spreek- of leesgedeelte. Het studiehuis is eigenlijk een uit de hand gelopen experiment. Er werd 'competentiegericht geleerd', en leerlingen deden hun werk in een 'portfolio'. Leraren werden 'coaches'.

Dat alles heeft niet kunnen verhelpen dat het studiehuis, bedoeld om de aansluiting tussen voortgezet en hoger onderwijs te vergemakkelijken, bepaald niet heeft gebracht wat ervan werd verwacht.

Uit een recente evaluatie van het ministerie van Onderwijs blijkt dat die aansluiting juist slechter is geworden, dat studenten weinig tot geen feitenkennis hebben, hun taalbeheersing over het algemeen abominabel is, hun analytische vaardigheden en rekenkennis idem, en de vakinhoudelijke kennis gering. Eerstejaars studenten, kortom, kunnen en weten minder dan vroeger.

Van der Hoeven trekt haar consequenties. De examenvoorschriften worden veel minder streng, die rare deeltalen worden afgeschaft. De nadruk op praktische taken wordt minder. De minister onderkent dat de huidige structuur van de bovenbouw te versnipperd is, en ze toont begrip voor klachten van docenten die zich afvragen waar de kennisoverdracht blijft. Scholen mogen weer meer zelf gaan beslissen. Dat werd tijd.