Burqaverbod is drastische ingreep, maar wel gerechtvaardigd

Vreemd dat partijen die emancipatie van de vrouw hoog in het vaandel hebben, zich niet achter het voorstel van Wilders durven scharen

Gertjan van Schoonhoven

In een nogal verrassend vertoon van daadkracht aan de vooravond van het kerstreces heeft een meerderheid van de Tweede Kamer het verbod bepleit van de burqa, het islamitische gewaad dat vrouwen van top tot teen aan het zicht onttrekt.

Verrassend, omdat ook de op het punt van moslims nogal huiverige CDA-fractie zich achter het voorstel van de Groep Wilders schaarde. Des te gekker, trouwens, is het dat de linkse oppositie het voorstel niet steunt. Over de semiotiek van de burqa valt eindeloos te bomen, maar dat het een cultureel-religieuze vorm van unverfroren onderdrukking van de vrouw is, kan niet worden betwist.

Vreemd dat partijen die de emancipatie van de vrouw zo hoog in het vaandel zeggen te hebben staan, zich niet achter het voorstel van hun collega Wilders durven scharen. In zekere zin gaat het bij de burqa over niks: weinig moslimvrouwen dragen er een. Tegelijk gaat de kwestie over veel. In de politieke argumentatie spelen veiligheidsoverwegingen in deze tijden van terrorisme een rol, maar dat lijkt een nogal gezocht argument voor een verbod.

De kwestie gaat over veel fundamenteler zaken. Zoals: omgangsvormen in het publieke domein. Vrouwen die zich in een burqa hullen, zijn een wandelende motie van wantrouwen tegen de Nederlandse samenleving. Dit omdat ze duidelijk maken (al dan niet uit vrije keuze) dat ze dat niet willen: samen leven met de anderen in het publieke domein. Dat is een kwalijke vorm van ondermijning van de hele idee samenleving. Het is ook een cruciaal verschil met bijvoorbeeld het hoofddoekje. Ook niet het meest vrouwvriendelijke kledingstuk ter wereld, maar het onttrekt de drager ervan niet aan het normale sociale verkeer.

De burqa doet dat wel en daarom is er voor een verbod veel te zeggen. Het is een buitengewoon drastische ingreep: de staat die het dragen van een bepaald kledingstuk verbiedt. Maar het is goed dat er nu een glasheldere norm is vastgelegd: in het publieke domein geldt het open vizier, de plicht om door de ander gezien te kunnen worden. Het is hier Afghanistan niet.