De milieubeweging als Rupsje Nooitgenoeg

vrijdag 4 augustus 2006 13:22

Twee jaar geleden vloog ik in een klein vliegtuigje vanaf Goes naar Caen in Frankrijk. We vlogen het hele stuk langs de kust. Prachtig. In Normandië zag ik de oorlogsstranden, met de kunstmatige haven die daar met caissons was gemaakt. Ik zag de oesternetten in Bretagne.

En ik zag de grens tussen Nederland en België.

Hè, hoe kan dat? Hoe kun je vanuit een vliegtuigje een grens zien? Er zijn immers geen slagbomen meer en voor borden zit je, zelfs in een klein vliegtuigje, toch te hoog?

Jawel, maar toch zag ik de grens.

Flats
Ik zag immers opeens flats in de duinen. Eerst waren ze er niet en opeens wel. Langs de kust van Nederland zie je nergens flats in de duinen, de kust van België daarentegen staat er vol mee. Bart Dirks, correspondent van de Volkskrant, noemt het vandaag zelfs een ‘betonnen muur’.

Tijdens dat vliegreisje betrapte ik me zelf er op dat ik voor het eerst sinds jaren weer eens blij was met de Nederlandse milieubeweging. Zoals de vaste lezers van Elsevier en van deze blog inmiddels zullen weten, ben ik allesbehalve een fan van de hedendaagse milieubeweging.

Maar eerlijk is eerlijk, mede dankzij de Nederlandse milieubeweging is de Nederlandse kust veel mooier dan de Belgische kust.

Macht
Het probleem met de Nederlandse milieubeweging is echter dat ze een Rupsje Nooitgenoeg zijn. Ze hebben veel macht, al ontkennen ze dat hevig (net als ieder ander met macht), en ze willen overal hun zin in hebben.

Neem bijvoorbeeld de mosselen. Het zal u vast en zeker zijn opgevallen dat de mosselen de laatste jaren schreeuwend duur zijn. Dat heeft twee oorzaken: een slechte zaadval en Rupsje Nooitgenoeg.

Wat dat eerste betreft, tja, dat kan gebeuren. Mosselen zijn een natuurproduct en de natuur heeft het nu eenmaal soms op haar heupen.

Dat tweede is echter geen natuurverschijnsel. De milieubeweging heeft eerst de Nederlandse kokkelvisserij uit de Waddenzee weg weten te krijgen. Dat was al absurd want de kokkelvissers richtten niet meer schade aan de Waddenbodem aan dan een storm doet, zoals een onderzoek van de Universiteit van Utrecht aantoonde. Maar nu probeert de milieubeweging ook de mosselvisserij uit de Waddenzee weg te krijgen.

Visserszonen
Het ministerie van LNV zou de visserij moeten beschermen maar doet dat niet omdat de Wageningse biologen van N (natuurbeheer) bij dat ministerie meer macht hebben dan de visserszonen, voor zover die daar tenminste nog werken, van de V (voedselkwaliteit).

En dus wordt de Nederlandse mosselvisserij langzaam maar zeker om zeep geholpen: tien jaar geleden was Nederland nog nummer twee binnen de Europese mosselvangst, nu staan we acht of negen. En ook gaat de beroemde Zeeuwse mossel naar de haaien: hij wordt steeds schaarser en dus duurder.

U weet nu waar dat door komt, de Nederlandse milieubeweging, maar de Belgen (de grootste mosselconsumenten van Europa) niet. Die mopperen op de zichzelf verrijkende mosselmaffia uit Yerseke (de mosselhoofdstad van de wereld) omdat ze zich niet kunnen voorstellen dat de milieubeweging in Nederland zoveel macht heeft. Dat kan ik dan op mijn beurt wel weer begrijpen als ik naar de Belgische kust kijk.

De conclusie: de milieubeweging in Nederland heeft veel te veel macht, die in België veel te weinig.

Simon Rozendaal