Versace is weer in vorm

maandag 2 oktober 2006 09:41

Kilo’s en kilo’s drukwerk moet ik in de loop der jaren al hebben ontvangen van Huize Versace. Luxe uitnodigingen voor presentaties, weelderige persinfo en vroeger ook  schitterende kerstkaarten met de onbescheiden grote handtekening van Gianni zelf erop. En forse catalogi vol sexy foto’s van Versace-mode door fotograaf Bruce Weber.

Prince
Daar werden deze week meerdere gewichtloze e-mailberichten aan toegevoegd. Ik mocht vooral niet vergeten dat Prince (die artiest die zich ook een tijdje Tafkap liet noemen: The Artist Formerly Known As Prince) de Versaceshow vrijdagavond zou opluisteren. In persoon te zien en als soundtrack van de modeshow te horen. En ook nog een hoogst exclusief concert ‘s avonds laat op het programma. Prince-heerlijk.

Toen er eind deze week een Versace-envelop zo groot als een flinke kleuter werd bezorgd in mijn hotel, meende ik even dat ik een foto op ware grote van de kleine muzikant mocht ontvangen. Hij werd toch vaak de midget, dwerg, uit Minneapolis genoemd?

Theater
In de envelop, echt de grootste ooit, zaten net als bij zo’n Russisch matroesjka-poppetje meerdere enveloppen en uiteindelijk een stevig en hoogglanzend, maar klein karton met een golvend Scandinavisch jaren zestig-dessin erop. De invitatie om naar het nieuwe eigen Versace-theater te komen voor show en optreden.

Sinds enkele maanden is Huize Versace, na jaren van veel financiële ellende en akelige modeshows vol kitsch en rommel, met fris management en minder familie Versace-bemoeienis weer uit de rode cijfers. Nou, dat is te zien. Onmiddellijk is er een nieuw hoofdkantoor betrokken in Milaan, een huizenblok groot en met inpandig theater. Want zo’n showtheater voor enkele modeshows per jaar, hebben Armani en Dolce & Gabbana ook.

Insect
In dat Teatro Versace bleven we allemaal keurig zitten tot zijne koninklijke hoogheid Prince het behaagde om na bijna een uur over de catwalk zijn plaats, front row, in te nemen. Hij werd geflankeerd door twee identieke meisjes met hetzelfde lange haar, ellebooglange zwarte handschoenen en handschoenstrakke, zwarte kleertjes aan. Ze waren net iets kleiner dan de artiest. Prince zelf had een mini-trenchcoat aan en evenals zijn paranimfen een gigantische zwarte zonnebril op die hem op een insect deed lijken. ‘Trio Truus-de-Mier’, noteerde ik vals in mijn opschrijfboekje.

En wat bleek, Donatella Versace, het creatief talent waar het huis op steunt na de moord op Gianni, had al die royale rockstar-aandacht niet nodig.

Voortreffelijk
Donatella, of liever haar ontwerpteam,  liet een voortreffelijke, fris getinte collectie zien. Met mooie volumes bij bolle jurkjes op lange, slanke benen. Voortreffelijke uitvergrote golfpatronen, geleend uit Scandinavië als markante dessins. Het invitatiekarton was daarmee verklaard. Leuke krappe jasjes als een bolero gedragen en glitterjurkjes met een dek van reuze pailletten. En voortreffelijke lange jurken die vast zaten aan metalen kronkelige jaren tachtig sieraden om de hals.

Geen kitsch, maar kleren die er toe deden. Versace hoort er weer bij.

John de Greef