Een broer om trots op te zijn

woensdag 14 juni 2006 15:16

Hij was bijna klaar met zijn opleiding tot orthopedisch chirurg en had het in zich om een van de besten in zijn vak te worden. Lang, slank, gezond: hij golfde, skide en was een fervent zeiler. Uitbundig. Een gezelligheidsdier, geen opschepper.

Luuk de Boer was altijd actief, ook binnen zijn Rotterdamse dispuut, de Heeren van Duysz Ther Ghasth. Initiatiefrijk, enthousiasmerend. Een persoon op wie je kon bouwen, die zich ten volle inzette, en die alles over had voor zijn vrouw, familie en vele vrienden.

'Hij was mijn ware noorden. Samen hielden we koers,’ zegt zijn echtgenote Ilse van Stijn (33). Door zijn beroep – orthopedie is zwaar werk – was hij heel krachtig geworden, vertelt zij, zelf arts in opleiding tot intensivist. Bijna twee jaar geleden trouwden zij. Ze hadden in Rotterdam een oud huis gekocht, waarin hij als perfectionist in de vrije uren kluste. Deze maand zouden Luuk en Ilse in Italië een groot jacht bekijken waarmee ze in 2008 'een rondje Atlantisch’ wilden zeilen.

Op 28 mei overleed Luuk de Boer thuis, aan een hartstilstand. Hij had die zaterdag ervoor op de mountainbike in het bos gefietst, en tot laat de vrijgezellendag van een vriend gevierd. Zijn vrouw had ’s nachts op hem gewacht, dat was hun regel, samen hadden ze nog een tijdje nagepraat.

Zijn patiënten in het Haaglanden Ziekenhuis in Den Haag (Westeinde) liepen met hem weg. Een Marokkaanse man, die met een bos bloemen klaar stond om te bedanken voor de geslaagde operatie van zijn vader was in tranen, toen hij hoorde dat 'dokter Luuk de Boer’ was overleden, vertelt studievriend en naaste collega Roland Klein Nagelvoort (35): 'Luuk was bijzonder sociaal. Hij praatte met iedereen. Zijn spreekuur op de poli liep vaak uit, omdat hij bleef zoeken naar de juiste oplossing.’

Zijn jongste zus Caroline de Boer (26) vond hem een rots in de branding: 'Hij was eigenwijs, lief en stoer.’ Frederike de Boer (30), zijn andere zus: 'Een grote broer om trots op te zijn. Zorgzaam, vol grappen, uitermate loyaal tegenover zijn familie, vrouw en vrienden.’

Hij kende alle sketches van Van Kooten & De Bie uit zijn hoofd. Klein Nagelvoort: 'Als geen ander kon hij het Britse tv-programma Monty Python nadoen. Op de polikliniek of in de lift deed hij vaak gekscherend het loopje na uit The Ministry of Silly Walks.Zijn moeder, Karin de Boer-Brenninkmeijer (58), vertelt dat Luuk als kleine jongen heel verlegen was, maar wel avontuurlijk. In Amersfoort bezocht hij het gymnasium, en als 17-jarige ging hij in Rotterdam medicijnen studeren.

In 1995 leerde hij Ilse kennen: 'Luuk regelde alles.’ Zijn moeder: 'Hij was leergierig. Voor zijn leeftijd heeft hij het optimale uit het leven gehaald. Hij liet zijn omgeving altijd merken hoe belangrijk iedereen voor hem was.’

Als orthopedisch chirurg wilde hij excelleren. Hij ontwikkelde een methode om met een tangetje te testen of een nieuwe heupkom er wel goed in zat. Zijn opleider uit het Rijnland Ziekenhuis schreef in het condoléanceregister: 'De “truuk van Luuk”, die blijft.’

Door Willem Wansink