Leon de Winter: Multiculturalisten

woensdag 1 augustus 2007 17:21

In het Nederland van 2007 vragen moslims mannelijke artsen zich van het behandelen van vrouwelijke patiënten te onthouden. De Volkskrant meldde: 'Hoofdredacteur Ben Crul van Medisch Contact zegt dat artsen de afgelopen jaren te veel zijn ingegaan op eisen van moslima's en hun mannelijke familieleden. “Je wilt het patiënten toch naar de zin maken. Ook de angst voor repercussies speelt mee. Soms is sprake van een bedreigende sfeer.”'

Volgens minister voor Integratie Ella Vogelaar wordt de islam een wezenlijk onderdeel van het Nederlandse culturele en religieuze landschap, en als zij gelijk gaat krijgen, dan moeten de artsen en Ben Crul niet zeuren: dit willen moslims nu eenmaal. Getuigt het niet van culturele arrogantie van die medici om zich boven de normen en waarden van hun patiënten te plaatsen?

Overtuigde multiculturalisten bevinden zich overwegend aan de linkerkant van het politieke landschap. Ten aanzien van moslims is de emancipatoire en progressieve agenda verbleekt die al ruim een eeuw de sociaal-democratische beweging kenmerkt. De overtuiging dat emancipatie een wezenlijk onderdeel is van de menselijke vooruitgang heeft plaatsgemaakt voor cultureel relativisme. Maar de relativisten bevinden zich allang niet meer alleen aan de linkerkant. Kijk naar figuren als Hans Dijkstal en Hans van den Broek, die als liberaal en christen-democraat ook cultureel-relativistisch zijn geworden.

De westerse beschaving heeft zich in de vorige eeuw decennia lang aan massale moord en doodslag overgegeven, maar zij heeft zich daarvan hersteld: de landen die we tot het Westen rekenen, mogen zich de rechtvaardigste en fatsoenlijkste samenlevingen uit de menselijke geschiedenis noemen. Voor de neomarxistische filosofen van de jaren zestig was dat herstel slechts schijn; met hun werk probeerden zij, om velerlei redenen, het einde van de burgerlijke samenleving te forceren. Hun werk heeft een groot deel van de menswetenschappen aan de universiteiten in de westerse landen bepaald.

Al enkele generaties krijgen studenten te horen dat de burgerlijke samenleving niet deugt, dat kapitalisme exploitatie betekent, en dat een nieuwe mens, los van de dwang van consumptie, in het verschiet ligt. Het hedendaagse cultureel-relativisme kan niet worden losgezien van de verwoestende werking van die neomarxistische vrijgestelden, die zelden zelf de kracht hadden om de daad bij het woord te voegen en af te zien van de privileges van het bestaan in een geordende burgerlijke samenleving.

Het verbijsterende in het bericht over de eisen van moslims in Nederlandse ziekenhuizen is niet eens dat conservatieve gelovigen geen mannen aan het ziekbed van vrouwen willen zien: het is de bereidheid van postmoderne Nederlandse artsen om er jaren aan toe te geven. De Volkskrant: 'Crul beschrijft in zijn blad de recente ervaringen van een mannelijke gynaecoloog die 's nachts werd geconfronteerd met een barende moslimvrouw maar door haar dreigende echtgenoot de toegang tot de verloskamer werd ontzegd. De arts regelde met spoed een ambulance naar een ander ziekenhuis, waar wel een vrouwelijke gynaecoloog dienst had. Ternauwernood kwam een gezond kind ter wereld.'

Kennelijk durfde lange tijd niemand die moslimse patiënten te vertellen dat hun normen en waarden bij hun immigratie aan importantie hadden ingeboet en dat zij met hun aanvaarding van het bestaan in Nederland impliciet enkele essentiële culturele regels hadden omhelsd. Het hele geestelijke bouwwerk van de islam berust op drie fundamentele tweedelingen: de tegenstelling tussen man en vrouw, tussen meester en slaaf, en tussen gelovige en ongelovige. Op deze tribale tegenstellingen en machts–relaties berusten de islamitische waarden en normen.

Die drie tweedelingen weerhouden moslims ervan te delen in de moderniteit met al haar aspecten. Wie zijn barende vrouw niet door een hoogopgeleide, goedbedoelende man laat helpen, is achterlijk. Zo iemand in zijn achterlijkheid steunen, getuigt niet alleen van schromelijk gebrek aan moed, maar ook van gebrek aan inzicht in wat we met ons allen toelaten en waarvan Ella Vogelaar de opmerkelijke woordvoerder is: de stupide en suïcidale gedachte dat alle culturen gelijk zijn, en dat de primitieve ideeën die al eeuwen het leven in het Rifgebergte in armoede en achterlijkheid gevangen houden, een verrijking zouden zijn van de Nederlandse samenleving.

De duoblog van Leon de Winter en Afshin Ellian: www.elsevier.nl/duoblog

Door Leon de Winter