Gastronomie: Slunch

woensdag 19 maart 2008 16:12

Wat een brunch is, is genoegzaam bekend. Maar de slunch? Het woord is een samentrekking van souper en lunch en is bedacht als woord voor het eetfestijn, vooral op zondag, dat begint rond 12 uur 's middags en kan duren tot diep in de avond. Een gezellige maaltijd met vrienden en familie. En dat is helemaal niets nieuws, al brengt een Frans culinair tijdschrift het dezer dagen als een bijna nieuwe ontwikkeling.

In feite is het verschijnsel al heel oud. Om te beginnen was de hoofdmaaltijd van de dag altijd rond het middaguur. Dat was niet alleen in Frankrijk zo, dat was eigenlijk overal het geval. Niet voor niets bestond er de zegswijze dat je moet ontbijten als een vorst, lunchen als een heer en dineren als een bedelaar. Dat zou om gezondheidsredenen zijn en dat gold natuurlijk vooral in de tijd dat er nog weinig kunstlicht was, op een paar kaarsen na. Dan stond je op met de kippen en ging je met de kippen weer op stok en dat niet met een volle pens.

Het ontbijt was altijd een belangrijk maal en dat schoof in de loop der tijden op naar de middag: het ontbijt, het déjeuner , werd het middagmaal en de eerste maaltijd 's ochtends werd daarop het petit déjeuner . 's Middags at je warm en dan kwam er nog een soort siësta.

Maar op zondag ging alles anders. Dat was de dag waarop culinair extra in de bus werd geblazen. Familie en wat vrienden kwamen tegen het middaguur en eerst werd er flink geborreld. Daarna kwamen de gerechten in een eindeloze opeenvolging, begoten met de beste wijnen. De tafelgesprekken gingen dan niet of nauwelijks over iets anders dan het eten zelf, de kwaliteiten van die gerechten en die van vorige maaltijden en liefst ook nog van de vele maaltijden die op zondag nog zouden komen.

En denk niet dat de gerechten imitaties waren van restaurantgerechten. Bij deze repas du dimanche werden vooral de grote klassieke burgergerechten gemaakt, eventueel met de gerechten uit de streek of die van de streek waar de kok of kokkin in was opgegroeid. Denk aan Maigret, die zich altijd kon verheugen op de goede Elzasser keuken. De gerechten uit De kunst van het koken , een klassieker die vaak aan Toulouse Lautrec werd toegeschreven, was samengesteld uit burger- en streekgerechten die de herkomst van de deelgenoten aan die maaltijden verrieden.

Slunch vind ik niet zo'n mooie term daarvoor. In Frankrijk verscheen net Ripailles , wat zo veel als 'smulpartij' betekent. Het boek van Stéphane Reynaud (uitgeverij Marabout,€36,48) geeft op bijzonder beeldende wijze de gerechten en gewoonten van die uitgestrekte zondagmiddagen weer. Het is een van de leukste kookboeken van de laatste tijd geworden. Misschien dat het ooit wordt vertaald, maar zo lang moet u het met de schitterende Franse editie doen.