Syp Wynia

woensdag 7 maart 2007 14:59

Ik kan er niets aan doen, maar nu er troebelen zijn rond ABN AMRO en president Nout Wellink van De Nederlandsche Bank, moet ik steeds weer denken aan die winderige zaterdag in september 2004 aan het Scheveningse strand. ABN AMRO-baas Rijkman Groenink glorieerde op het buitenterras van het Kurhaus. Hij had net met zijn collega's van de Royal Bank of Scotland en BNP Paribas alle Europese ministers van Financiën plus de presidenten van de Europese centrale banken mogen toespreken. Het was een unieke gebeurtenis. Normaliter blijven de Europese ministers en de centrale bankpresidenten bij dergelijke gebeurtenissen onder elkaar. Het was in Scheveningen alsof een middenstander wordt toegelaten tot de vrijdagse ministerraad in Den Haag om zijn belang toe te lichten.

Dat Groenink daar was, was het gevolg van een onderonsje met Gerrit Zalm, op dat moment niet alleen minister van Financiën in eigen land, maar tevens voorzitter van de Europese ministers van Financiën. Groenink had bij Zalm aangeklopt, omdat ABN AMRO werd tegengewerkt door de Italiaanse centrale bank bij pogingen om de Italiaanse bank Antonveneta over te nemen.

De heren maakten de afspraak dat Groenink de Europese ministers mocht toespreken. Groenink signaleerde voor dat hoge gezelschap 'obstakels', en iedereen aan tafel wist dat het ging om het Italiaanse politiek-bancaire onderonsje dat Groenink frustreerde bij zijn poging om een slag te slaan in Italië. Het eerste doelwit: Antonio Fazio, president van de Italiaanse centrale bank en het hart van de verkalkte motor van het Italiaanse bankwezen.

Groenink kreeg in Scheveningen, in nauwe samenwerking met Gerrit Zalm, Nout Wellink en de toenmalige Europese Commissaris Frits Bolkestein, zijn zin. De Europese Commissie, Bolkestein dus, zou het vermaledijde protectionistische gedrag van centrale banken onderzoeken en zo nodig maatregelen nemen. Het stokje werd na Bolkesteins vertrek uit Brussel over–genomen door zijn Ierse opvolger Charlie McCreevy, en ook diens collega, onze eigen Neelie Kroes, hield een oogje in het zeil.

Het eind van het liedje was dat Rijkman Groenink na een slopende strijd Antonveneta in handen kreeg en dat Antonio Fazio gedwongen werd ontslag te nemen als president van de Italiaanse centrale bank. Groenink was de held, zeker in Nederland.

Terug naar deze tijd. Een verslaggever van NRC Handelsblad ging op bezoek bij president Nout Wellink, in zijn kantoor op het Amsterdamse Frederiksplein. En wie komt hij daar op de trap tegen? Rijkman Groenink!

Wellink en zijn rechterhand voor het bankentoezicht, Arnold Schilder, vertellen de verslaggever boos over een assertieve Britse aandeelhouder van ABN AMRO die nu weleens boter bij de vis wil, en zinspeelt op de verkoop van (onderdelen van) ABN AMRO, omdat de som der delen van de bank meer waard is dan de bank zelf. ABN AMRO zit overal en nergens, in Nederland, in Amerika, in Brazilië en in Italië, maar de onderdelen hebben niets met elkaar, de kosten zijn hoog en op de beurs blijft ABN AMRO ver achter. Het geduld is op, Groenink haalt zijn eigen doelstellingen bij lange na niet, het is tijd voor actie. Aldus de Britten.

Wellink vertelt de verslaggevers dat hij 'via-via-via-via' van de, wat hij vindt, agressieve actie van de Britse aandeelhouder had gehoord. Waarop Schilder zich verspreekt en zegt dat Groenink hen had ingelicht. Zo via-via-via-via was het, dus.

Ach, natuurlijk, de actie van de Britse aandeelhouder om de prestaties van ABN AMRO aan de kaak te stellen, is vast niet te vergelijken met de overnamepoging van Rijkman Groenink in Italië. En de boze en voortijdige reactie van Wellink en zijn waarschuwing dat hij alles in het werk zal stellen om de Britse plannen te keren, zijn vast niet te vergelijken met wat Wellinks voormalige collega Antonio Fazio in Italië uithaalde.

Maar iets van Italië schuilt er toch ook in het Nederlandse bankwezen. Dat zal toch ook Frits Bolkestein moeten toegeven, die nu samen met prins Willem-Alexander en heel polderend Nederland in de raad van commissarissen van De Nederlandsche Bank zit en moet toezien hoe zijn Brusselse opvolger Wellink waarschuwt dat 'protectionisme niet zal worden geaccepteerd'.

En goed, Groenink en Wellink zal vast niet het lot treffen dat hun eerdere Italiaanse tegenspelers trof. Maar zonder kleerscheuren komen ook zij er niet van af.

Door Syp Wynia