Syp Wynia

woensdag 17 oktober 2007 14:23

Daar lees ik tot mijn stomme verbazing dat de regeringspartijen CDA en PvdA zo zijn geschrokken van de massale toestroom van Polen, Bulgaren en Roemenen naar Nederland dat zij vinden dat die immigranten ook een inburge­ringscursus moeten gaan volgen. Zo'n cursus kun je volgens de Europese verdragen helemaal niet opleggen aan mensen uit andere lidstaten. En dat is zo vreemd nog niet, want Nederlandse pensionado's in Spanje zouden ook vreemd opkijken als ze daar plotseling op zijn Spaans zouden moeten inburgeren.

Maar voor de Kamerleden Jeroen Dijsselbloem van de PvdA en Madeleine van Toorenburg van het CDA is dat geen belemmering. Zij denken aan een uitbreiding van de leerplicht voor Poolse en Bulgaarse ouders of een verplichte inburgering bij het aanvragen van een bijstandsuitkering. Dat laatste kan wel, want zelfs volgens de Europese regels mag je daar een tegenprestatie voor verlangen.

De plotselinge opwinding over de Polen, Bulgaren, Roemenen en de andere Oost-Europeanen die de afgelopen jaren burger van de Europese Unie (EU) zijn geworden, is naar goed Nederlands gebruik niet ingegeven doordat ze hier zijn neergestreken, maar doordat ze niet geïntegreerd zijn. Eerst zijn de sluizen lichtzinnig opengezet, want dat was heel erg Europees en voor de economie o zo wenselijk. Nu de toestroom, zoals gebruikelijk, groter is dan voorzien, blijken er problemen te zijn met onderdak, cultuurverschillen en onderwijs. Al die volledig voorspelbare problemen worden als vanouds over de muur van de samenleving gegooid. Gemeenten moeten maar zien hoe ze aan woningen komen, scholen moeten maar zien hoe ze Poolse kinderen Nederlands leren, de politie moet maar zien hoe ze problemen met de openbare orde en de geïmporteerde misdaad oplost. En kennelijk moeten er ook nog inburgeringscursussen komen.

Het verbijsterende is dat dezelfde politici die nu ach en wee roepen een jaar geleden nog enthousiast instemden met het EU-lidmaatschap van Roemenië en Bulgarije, hoewel het volkomen helder was dat die landen allerminst voldeden aan de toelatingseisen. Wie lid is, mag deze kant op komen - al gelden voor de Roemenen en de Bulgaren nog even beperkingen. Diezelfde politici waren in april van dit jaar al net zo enthousiast over het volledig opheffen van de beperkingen voor Polen en andere Oost-Europeanen die al eerder lid van de Europese Unie waren geworden. En nu al de krokodillentranen over volledig voorzienbare problemen.

Het is niet te bevatten hoe de ene stommiteit op de andere wordt gestapeld. We weten dat de immigratie van laaggeschoold werk weliswaar aantrekkelijk kan zijn voor de ondernemer die deze arbeiders aanstelt en dat ook de geïmporteerde arbeider beter af is als hij veel meer kan verdienen dan in eigen land het geval is. Maar voor een verzorgingsstaat als Nederland is het saldo negatief, omdat de geïmporteerde arbeider nauwelijks belasting betaalt en wel in aanmerking komt voor de royale Nederlandse voorzieningen. Bovendien verdringen die buitenlandse arbeiders, zeker in een verzorgingsstaat als de onze, andere laag­geschoolden - de vorige gastarbeiders en hun kinderen voorop. Het zijn waarheden als koeien, maar die worden weggepoetst, net als eerder bij het binnenhalen van Turken en Marokkanen.

Hardleers, dat zijn ze, de meeste van onze politici. Piet Hein Donner (CDA), op het pluche teruggekeerd als minister van Sociale Zaken, dramde dit voorjaar het volledig openstellen van de grenzen voor de Polen erdoorheen en wilde helemaal niets weten van de huisvestingsproblemen met Oost-Europeanen waar diverse gemeenten, waaronder de grote steden, toen al mee worstelden. Het was on-Europees, dat kleinburgerlijke gezeur en we hadden die Oost-Europeanen nodig, vond hij. Waarbij de minister voor het gemak maar even geen acht sloeg op het feit dat de Britten en de Ieren zo geschrokken zijn van de grote toeloop van de Oost-Europeanen dat zelfs de Britse werkgevers het nu wel mooi vinden.

Dezer dagen wordt ook nog eens de laatste hand gelegd aan dat nieuwe Europese verdrag: als het erop aankomt een kopie van de eerder gestrande Europese Grondwet. Dat nieuwe verdrag, net als de Grondwet van harte gesteund door de overgrote meerderheid van onze politici, zet de deur open voor weer meer laaggeschoolden, niet alleen uit Oost-Europa en straks Turkije, maar ook voor Afrikanen, Aziaten en Latijns-Amerikanen. En straks weer piepen over inburgeringscursussen en andere lapmiddelen.

Door Syp Wynia