Syp Wynia

woensdag 27 februari 2008 14:46

De zogenaamde onderwijsvernieuwingen hebben sinds 1990 niet alleen het onderwijs van een hele generatie kinderen verpest, maar ze kostten ook nog eens 2,2 miljard euro. Terwijl elders werd bezuinigd, werd jaarlijks 3,3 procent van de uitgaven van het budget voor het voortgezet onderwijs gespendeerd aan de inmiddels door de parlementaire commissie-Dijsselbloem neergesabelde vernieuwingen.

Al die desastreuze vernieuwingen hadden niets te maken met het nastreven van het beste onderwijs voor de jeugd van Nederland. Welnee, die doelstelling was volledig ondergeschikt gemaakt aan het ideaal van de gelijkheid. De kinderen van Nederland zouden hoe dan ook gelijkgeschakeld worden. Het was namelijk een ideaal, en voor idealen moet alles wijken.

PvdA-Kamerlid Jeroen Dijsselbloem en zijn collega's hebben nu dan wel gehakt gemaakt van de doorgedrukte onderwijsidealen van Van Kemenade c.s., maar hoe zit het eigenlijk met al die andere idealen van de laatste halve eeuw, die tot in onze tijd doorwoekeren? Alle reden om aan te nemen dat als een reeks Kamercommissies eens verder gaat peuren in de idealistische poel, dat er net zulke onwelriekende dampen boven komen.

Laten we eens beginnen met het gedoogbeleid. Misdadigers moest je vooral begrijpen, want ze zouden het thuis wel moeilijk hebben gehad. Dat was dan de schuld van de maatschappij, dat is logisch. En zo kwam er steeds meer misdaad en werd er steeds minder misdaad opgespoord en waren de straffen hier lager dan elders, wat heerlijk is voor de misdaad-zonder-grenzen. Naar de slachtoffers werd niet omgekeken, want de dader was het echte slachtoffer, vonden de gedogers. En straffen stond - en staat - in een kwade reuk, want dat is repressie en repressie is niet progressief en dus fout.

Dat gedogen werd ook de hoofdlijn van het drugsbeleid van de afgelopen dertig jaar. Nergens in de beschaafde wereld werden drugs zo gedoogd als in Nederland, waardoor Nederland kon uitgroeien tot een majeur productieland van cannabis en pillen, en een draaischijf voor de handel in cocaïne en heroïne. Omdat het hier om internationaal verboden drugs gaat, werd Nederland een centrum van misdadige, drugsgerelateerde praktijken, dodelijke afrekeningen en miljarden aan misdadige euro's die opstegen in de nette economie die daarmee ook een stuk minder net werd. Vijftien jaar geleden boog zich al eens een Kamercommissie over de ellende die daarmee gepaard gaat, maar om de uitlokkende oorzaak - Nederland als gedoogeiland voor drugs - werd met een brede boog heen gelopen. Maar ja, drugs waren hip en progressief, en alles moest kunnen, te beginnen in gidsland Nederland - heel idealistisch.

Dan is daar de gelijke verdeling van zo'n beetje alles, te beginnen in Nederland, maar zo mogelijk ook over de rest van de wereld. In Nederland dienden de uitkeringen en het minimumloon, tevens de rekenbasis voor uitkeringen, sneller te stijgen dan de rest van de lonen, want dat diende de gelijkheid. Intussen weten we wat iedereen al lang had kunnen voorzien, namelijk dat als op de bank liggen beter betaalt dan zelf in je inkomen voorzien, menigeen voor de bank kiest. Geen wonder dat vier miljoen volwassen Nederlanders onder de 65 jaar niet betaald werken en dat de helft dat financiert uit een uitkering. Maar wat doet de overheid? Die stopt in tien jaar 40 miljard euro in de doorgaans nutteloze 'reïntegratie' van de thuiszitters. Want idealen verhinderen dat je problemen oplost, idealen zorgen ervoor dat je het paard achter de wagen spant.

De gelijke verdeling over de wereld, dat is natuurlijk de ontwikkelingshulp - een van idealen vergeven bedrijfstak die leeft van het misverstand dat welvaart een taart is waar wij, schuldig als we zijn, een te grote hap van nemen ten koste van de Derde Wereld. Wij zijn rijk, omdat zij arm zijn en zij zijn arm, omdat wij rijk zijn. Dat idealistische misverstand heeft de Nederlandse belastingbetaler in een jaar of veertig al zo'n 100 miljard euro gekost en het meeste belandde in bodemloze putten.

Dan hebben we verder veertig jaar irrationele immigratie, zowel door idealisme als door zakelijke deelbelangen gestuurd en ook goed voor een schadepost in de orde van wat de ontwikkelingshulp heeft gekost. Et cetera, et cetera. Er is nog voor jaren werk, voor Kamerleden die pervers uitgepakte idealen willen ontmaskeren. Trek de deksel van zo'n idealistische put, tien tegen één dat die stinkt.

Door Syp Wynia