Weblog Hugo Camps over de Tour de France (6)

woensdag 20 juli 2005 18:41

Bram Tankink uit Haaksbergen dacht drie dagen geleden nog aan opgeven. Hij had last van bronchitis. Het medische bulletin maakte zelfs melding van water op de longen. De Quick Step-renner zag er uit als als een mergelgroeve.

Vandaag reed Tankink de hele dag mee in de aanval. Ruim twintig minuten voor het peloton uit. In de langste etappe van deze Tour, van Pau naar Rével. Hij vloog over het asfalt. Had nog praatjes ook, met Paolo Savoldelli en Oscar Sevilla.

De miraculeuze wederopstanding van Bram Tankink.

Pijngrens
Je ziet het vaker in het wielrennen. De ene dag haldood, 24 uur later springlevend. Patrick Kluivert is een maand out voor een ingegroeide nagel. Bram Tankink gaat de Pyreneeën over aan de rand van een longontsteking. Het verschil in pijngrenzen is spectaculair.

De legendarische Franse wielrenner Jean Robic reed een hele Tour rond met steenpuisten tussen scrotum en anus. Om de pijn te doorstaan klemde hij klontjes suiker tussen de tanden. Van start tot finish. Tyler Hamilton viel in de Tour 2003: barst in het sleutelbeen. Later was sprake van een heuse breuk. Hij haalde Parijs in de Top Tien. Robbie McEwen won vorig jaar het groene tricot. Pas na de Tour bleek dat hij aan een val in de sprint een paar gekneusde ribben had overgehouden.

Het genot van afzien, ook daarin zijn wielrenners superieur.

Oorlog
Vijftig kilometer voor de meet flitste Bram Tankink achter de ontsnapte Erik Dekker aan. Oude tijden herleefden, gniffelden de volgers die zich nog de jarenlange vete herinneren tussen de Nederlandse wielerploegen van Peter Post en Jan Raas. Oorlog in de polder.

Toch niet. Dekker vond het wel goed dat Bram op zijn wiel was gesprongen. 'Ik rijd liever met Tankink naar de streep dan alleen.' Tankink zei: 'Ik wou het gat met Erik helemaal niet dichtrijden. Ik zag Dekker als de gedoodverfde winnaar.'