Simon Rozendaal verlost mij van Lulu Wang

donderdag 14 augustus 2008 10:26

De afgelopen maanden moest ik echt afzien. De Chinezen dit, de Chinezen dat, Tibetanen, en dan nog de Chinese moslims met een onuitspreekbare naam. Het allerergste was het aanhoren - niet eens het zien - van Lulu Wang.

Zij begon haar carrière als schrijver met het uitbuiten van het leed van het Chinese volk. In het begin dacht iedereen dat zij een verzetsvrouw was. Later kon je met haar naar China vliegen. Sinds de Olympische Spelen blijkt dat zij eigenlijk een fervente aanhanger is van de Chinese staat. Wij zijn gewoon bedonderd door Lulu Wang. Eens Chinees, altijd Chinees.

Maar dit is niet zo onverdraaglijk. Het ergste is haar stem: de Chinese opera met Nederlandse woorden. Telkens moest ik wanhopig naar een knop zoeken om verlost te worden van de Chinese marteling via de Nederlandse omroepen. Bah, het was zo ergerniswekkend!

Enge types
Maar ik kan dit China-gedoe toch verdragen. Hoe? Dat komt door één man, een briljante man, met een fantastische pen. Simon Rozendaal met zijn magische pen verzachtte de Chinese martelingen en verwijderde die hypocriete Lulu Wang uit mijn hoofd. China is een totalitair land. ‘Het voordeel van een dictatuur is dat je niet bang hoeft te zijn voor enge types,’ aldus Rozendaal. Uiteraard hoef je daar niet meer voor enge types bang te zijn, omdat niets de engheid van de Chinese staat kan overtreffen.

Het is een totalitair land in transitie: ‘Gistermiddag werd ik aangehouden door een Engels sprekende jongeman die me wat wilde laten zien. Achterafsteegje, door een gordijntje heen, kot van anderhalf bij anderhalve meter, vol tekeningen en schilderijen.’

Simon opende mijn ogen voor het nieuwe China dat het oude China voorzichtig aan het omtoveren is: ‘Wel aardig. Landschapjes op een rol, dat soort werk. Daarnaast wat ranzig spul plus schilderijen van Mao en heldhaftige jongedames in uniform. Het leek bijna camp, een ontluikende afrekening met de Culturele Revolutie misschien.’ En toch is China een onbegrijpelijk land en cultuur. Ook dit wist Rozendaal met overtuiging aan te tonen.

Bijzondere charme
De Chinese totalitaire moraal, - hoe de Chinezen ook hun uiterste best deden om deze verborgen te houden – kwam via twee voorbeelden aan de oppervlakte. Het eerste betrof het Chinese zangeresje Yang Peiyi (7 jaar oud) die met haar mooie stem tijdens de openingsceremonie te horen was. Ze was te horen maar niet te zien. Omdat haar tandjes enigszins scheef staan, mocht Yang zelf niet op het podium staan.

Lin Miaoke, zonder scheve tanden, mocht het nummer tijdens de openingsceremonie playbacken. Omdat de Chinezen van overheidswege niet bijster mooi zijn, gaven juist die scheve tandjes een bijzondere charme aan Yang.

De Chinese staatsmannetjes dachten hoe onberispelijk een Chinees eruit moet zien, wat beter voor het imago van het communistisch-kapitalistische China zou uitpakken. Maar wij, de mensen van de vrije wereld, zijn helemaal niet gecharmeerd door een stoet onberispelijk uitziende Chinese poppetjes, geproduceerd door de communistische partij van China. Wat zij lelijk vinden, vinden wij mooi. Wat zij scheef vinden, vinden wij recht.

Intimiderend
Het tweede voorbeeld betrof ook de openingsceremonie. Voor zover ik me herinner, wordt de Olympische vlag door sportmannen of vrouwen dan wel de leden van het Olympische comité gedragen. De Chinezen kozen voor zes geüniformeerde militairen. Dat was een intimiderende scène.

Ik vermoed dat alleen in 1936 de vlag door zes militairen werd gedragen. Maar gelukkig, zoals Rozendaal elke dag aantoont, is China meer dan een totalitaire staat.

Lees de dagelijkse weblog Rozendaal in Peking

Afshin Ellian