Overwinning Obama is als bevrijding Mandela

woensdag 5 november 2008 10:05

Obama heeft gewonnen, terecht. Maar Ellian blijft zijn twijfels houden

De stad lacht, de stad danst. Tranen stromen als riviertjes. Het volk bestaat er echt. Verbroedering, verzustering, van velen.

De straat lacht. De stad straalt de kracht van een volk. Alles stroomt, alles weerspiegelt de pijn van een geschiedenis. De burgeroorlog is nu eindelijk beslecht.

Ik loop onder begeleiding van het NOS-Journaal door het volk heen naar het Witte Huis. Tom van de NOS zou een taxi voor mij regelen. Maar dat kon niet. Niemand en niets stopt, alles beweegt. Dus we lopen samen.

Terrorist
'Heb ik mijn paspoort bij me,' vraag ik me af. Overal staan politiewagens. 'Ja ik heb mijn paspoort bij me,' zeg ik luid tegen mezelf en misschien ook wel tegen de wereld die ik nog steeds te gevaarlijk vind om staatloos doorheen te lopen. 'Tom, ze kunnen mij - ik zie er erg Midden-Oosters uit - per ongeluk als terrorist zien.'

‘O God, ik heb geen paspoort bij me,' zegt Tom.

'Je hebt blonde haren, het komt goed,' zeg ik. We naderen het Witte Huis. De meerderheid van het blije volk bestaat uit blanken. Er lopen ook een paar zwarten rond. Nee, de burgeroorlog van eeuwen geleden is nu definitief beslecht. Abraham Lincoln heeft nu echt gewonnen.

Ik kijk naar het huis van het volk. Het Witte Huis siddert als hoop. Het volk roept: ‘Yes we can’. Wat is dit? Dit is religie. Het komt een enkele keer in de geschiedenis van een volk voor.

Khomeini
Heb ik dit ooit meegemaakt? Ja. Toen Ayatollah Khomeini naar Perzië terugkeerde. We strooiden met bloemen. Verbroedering, verzustering, liefde. Zoveel enthousiasme waardoor we lachen en huilen niet meer van elkaar konden scheiden. Hoe vaak heb ik die dag vervloekt.

Nog steeds als ik aan de gevallenen in mijn familie denk, vervloek ik mijzelf en het volk. We waren gegrepen door een religie die slechts door één man kan worden uitgedragen.

Obama is geen Khomeini. Obama is een democraat. Maar politieke religies worden wel op zulke onbewaakte ogenblikken gevormd.

Bezielende kracht
Toen Barack Hussein Obama zijn overwinningstoespraak hield, begreep ik waarom hij heeft kunnen winnen. Hij gelooft in zijn zaak. Hij beschikt over een bezielende kracht.

Bij hem kunnen de woorden opnieuw herrijzen met een pasgeboren ziel. Hij is een vroedvrouw van woorden. Obama kan poëtisch spreken in een tijd van ongeloof. Hij kan dichten in de afwezigheid van dichters. En nu begrijp ik ook waarom 'yes we can' niet zo maar een zinnetje is. 'Yes we can' bezielt de werkelijkheid.

Welke werkelijkheid bezielde Obama?

Afrika
Hij is Afrika. Afrika, pijn, vernedering, de schuld, is Barack Obama. De schuld die niet was ingelost. De pijn die niet geheeld is. Het lijden dat niet (politiek) gedicht was.

De overwinning van Obama is te vergelijken met de bevrijding van Nelson Mandela. Het is de definitieve bevrijding. De Apartheid is nu voorgoed voorbij.

Een hybride mens, een multiraciale mens is Obama, die de meest krachtige stap vertolkt naar de verzoening. De emotie, of eigenlijk alles wat er vanavond gebeurd is, was irrationeel. Het ging om de verzoening tussen de rassen. Dit konden we alleen inzien bij het waarnemen van diep gewortelde emoties die zonder bemiddeling van Obama nooit aan de oppervlakte waren gekomen.

Het volk loopt naar huis. Zij die nu op straat emoties in macht hebben getransformeerd, zijn de echte soevereinen. Voordat de Fransen de volkssoevereiniteit konden uitvinden, hadden de Amerikanen die al gerealiseerd. Maar het soevereine volk is tegelijkertijd het monstrum waarvoor alle heilige boeken hebben gewaarschuwd.

Gedood
Als een volk naar het huis van de regeerder stroomt, loopt het meestal slecht af met de regeerder. Vele koningen zijn gedood doordat het volk zijn macht onmiddellijk wilde effectueren. Toen we een aantal decennia geleden naar het huis van sjah van Perzië gingen, was hij allang gevlucht.

Het is een unicum in de Amerikaanse geschiedenis, dat het volk zo massaal na een presidentsoverwinning de straat opgaat en voor het huis van de president zijn vreugde uit.

Maar hier worden de presidenten niet onthoofd. Dat komt doordat een president geen tiran is. De nieuwe president zal gewoon over een paar weken worden ingezworen.

Kritisch
Terecht zei Obama dat democratie en vrijheid de krachten zijn die Amerika bijeenhouden. Er zullen dus hier geen presidenten worden onthoofd. Het regime van vrijheid duldt geen onthoofdingen.

Ik ben in mijn blogs kritisch geweest over Barack Obama. Ik heb gezegd dat ik aan hem twijfelde door zijn charismatische radicale vrienden. Die twijfels heb ik nog steeds. Hij was de kandidaat van de linkse media.

Ik zal hem in de komende jaren op zijn beleid en beslissingen moeten beoordelen. Toch moet ik hier waarheidsgetrouw mijn getuigenis schrijven over deze bijzondere en historische avond. Hoe het ook met hem verder gaat, deze avond blijft een historisch moment.

Bezielend
Wat ik niet wist, is wat voor een charismatische persoon hij is. Het woord stem heeft verschillende betekenissen. Maar zijn stem, in al zijn meervoudigheid, is bezielend.

Zal hij een goede president worden? Ik weet het niet. De tijd zal ons dat moeten leren. Als de democratie werkt, dan wint over acht jaar een Republikein de verkiezingen.

Voorlopig blijft deze avond als onvergetelijke en onoverwinnelijke avond overeind staan. Dit is de enige zekerheid dat ik u nu vanuit Washington DC kan garanderen. 

Stralende dag
Wat gebeurde er eerder op de dag? Toen ik om vijf uur 's ochtends buiten stond te roken, zag ik al mensen die naar hun werk gingen. Een bewolkte dag in Washington. De hemel was wel bewolkt, maar hier, op aarde, in Amerika, geldt deze dag als een stralende dag.

Een mooie dag. De dag van de democratie: de volkssoevereiniteit die door de oprichters van Amerika voor de eerste keer in de westerse geschiedenis werd geïnstitutionaliseerd, krijgt op dinsdag 4 november 2008 weer haar glorie terug.

Het is zo bijzonder om die vrolijke mensen te zien. Deze verkiezingen waren misschien de spannendste en uitzonderlijkste verkiezingen van de afgelopen honderd jaar. Het machtigste land ter wereld wil een persoon uit een minderheid als president. Dat wordt vaak vergeten: de zwarten vormen lang geen meerderheid. Europa is dol op Obama. De Europeanen geloven in Obama. Maar is dat terecht?

Surinaamse
Nee. Laten we met Nederland beginnen. Welke zwarte politicus heeft ooit in een Nederlands kabinet gezeten? Geen enkele, op Philomena Bijlhout na. De Surinaamse hield het echter slechts enkele uren vol als staatssecretaris in Balkenende-I.

Terwijl ook Nederland een bijzonder pijnlijke geschiedenis heeft. We willen het niet weten, maar er wonen hier zwarte mensen. De meesten van hen zijn kennelijk zo goed geïntegreerd waardoor we ze zijn vergeten.

Zwarte geschiedenis
De minderheid die in het Nederlandse kabinet wordt vertegenwoordigd, is de islamitische gemeenschap. Een gemeenschap die ook nog heel goed is behandeld. Nederland hoeft zich daarvoor niet te schamen.

Waarom worden ze dan zo op een overdreven wijze gerespecteerd? Angst. We zijn bang voor de moslims, dus betrekt de elite ze bij het hart van politiek. Niet erg oprecht dus.

Engeland kent ook zijn eigen zwarte geschiedenis: het Britse imperium strekte zich uit van Zuidelijk tot Noord-Afrika. Hebt u ooit een zwarte politicus gezien in het hart van de Britse politiek? Nee, dat zal ook niet snel gebeuren. Er wonen ook nog steeds veel mensen van Afrikaanse afkomst in Engeland.

Fransen
De Fransen zijn een uitzondering. Sinds de rechtse president Sarkozy aan de macht is, zit er een zwarte vrouwelijke politicus in het Franse kabinet. Maar zouden de Fransen ooit op een zwarte politicus stemmen om die als president van hun land te kiezen?

Dit zijn pijnlijke vragen die het Europese pro-Obama-volk aan zichzelf moet stellen.

Het allerergste zijn de linkse Europeanen. De hele PvdA wil Obama. Fijn hè! Waarom heeft de PvdA zelf nooit een zwarte leider gehad? En dan te bedenken dat heel veel Europeanen de Amerikanen dom, achterlijk en conservatief vinden. Weer bewijzen de Amerikanen dat ze oprecht vooruitstrevender zijn dan de Europanen.

De avond van woorden en stemmen eindigde in de verrijzenis van woorden.

Afshin Ellian