Het Iraanse volk wil vrede en vrijheid

maandag 15 juni 2009 18:38

Protesten in Iran

Het was spannend. Wat zou er gebeuren? Zouden de burgers massaal de straat opgaan om te protesteren tegen geestelijk leider Khamenei? Het gaat niet meer om Ahmadinejad, maar om Khamenei die zijn politieke lot heeft verbonden aan Ahmadinejad, aan het antisemitisme, aan het nucleaire programma en aan het onderukken van het Perzische volk.

Zondagnacht richtten de politie en de knokploegen (Anzar Hezbollah) een ware slachting aan in de campus van de universiteiten in Teheran, Shiraz en Isfahan. Zou het volk dan durven om op maandag 16.00 uur (Iraanse tijd) te demonstreren? Van het Plein der Revolutie naar het Plein der Vrijheid.

Dat was de route van de demonstratie. Dat is de route waarop onze hoop en dromen moesten eindigen. Ja, ik was er ook daar. Dertig jaar geleden. Azadi, vrijheid, riepen wij. Zou het volk komen opdagen?

Massaal
Ja, ze waren massaal komen opdagen. In Iran moeten vrouwen gescheiden zijn van mannen in de publieke ruimte: in de bussen en metro’s en bij demonstraties. Maar nu lopen ze samen van het Plein der Revolutie naar het Plein der Vrijheid. De apartheid hebben ze even afgeschaft.

Zondagnacht scandeerden duizenden mensen van de daken van hun huizen: Allahu Akbar. Dat deden we ook tijdens de Iraanse revolutie. Toen had het geen theologische betekenis. Het betekende alleen zo iets als: je kunt mijn stem doden maar niet de machtige waarheid die met de eeuwige waarheid van god verbonden is.

Een aantal jaren later werd mijn generatie onder begeleiding van Allahu Akbar geëxecuteerd. Toen betekende Allahu Akbar: de wreedheid is machtig en grenzeloos verbonden met de ultieme wreedheid van Allah.

Gestolen
Zondagnacht riepen de Perzen weer Allahu Akbar. Ze namen terug wat hun gestolen was. De de-theologisering van Allahu Akbar. De transformatie van wreedheid naar waarheid en vrijheid. Maar pas op mensen: Allah is onvoorspelbaar en misleidend.

Maandagavond ontplofte Teheran weer na dertig jaar. De foto’s en afbeeldingen van dode vrienden marcheren door mijn hoofd.

De geesten van de doden spreken ook nu weer tot mij: loop mee van het Plein der Revolutie naar het Plein der Vrijheid.

Tragische oorlog
Het Perzische volk kan een oorlog tussen de Perzen en Joden voorkomen. Een tragische oorlog die nooit en te nimmer zijn vreesachtige intrede mag doen in ons bestaan. Wellicht kan het volk dat maandagavond massaal, met honderdduizenden tegelijk, demonstreerde in Teheran, bevorderen dat de avonturiers die de Israëlieten en Perzen tegen elkaar willen opzetten, worden afgezet.

Niemand weet hoe lang het volk dit kan volhouden. En niemand weet of het volk niet zal worden misleid. Maar de vreugde van vandaag en de boodschap van vandaag kunnen het Midden-Oosten niet worden onthouden: het Iraanse volk wil vrede en vrijheid. In het bewustzijn dat alles weer in nachtmerrie kan eindigen, wil ik toch blijven hopen. Zonder hoop zijn we nergens.

Gerechtigheid
Vorige week ging mijn oom heen, zonder te weten waar en in welk massagraf zijn geliefde zoon is begraven.

Maar nu, in minder dan een week, staat de gerechtigheid weer voorop. Ik weet het zeker dat mijn oom u en mij zou hebben gevraagd: Steun deze Perzische strijd voor gerechtigheid, waarheid en vrijheid.

Bekijk de foto's en een filmpje van de protesten vandaag in Iran

Afshin Ellian