Allah's zonen blijven moorden in Iran

dinsdag 14 juli 2009 09:58

Sohrab, ook vermoord

Neda Agha Soltan, haar dood, waargenomen door miljoenen mensen, was het eerste symbool van het Iraanse verzet tegen het islamitische regime. Nu is er nog een symbool van onschuld bijgekomen: de negentienjarige Sohrab Arabi.

Een onschuldige jongen die met de groene golf van Perzië meeging. ’s Ochtends nam hij afscheid van zijn moeder. Hij ging de straat op voor de republikeinse idealen van vrijheid. De idealen die noodzakelijkerwijs botsten met het islamitische kalifaat. Hij kwam niet meer thuis.

Dode foto
Zijn moeder ging naar de Ewin-gevangenis. Daar werd haar gezegd dat haar zoon was gearresteerd. Afgelopen zaterdag (11 juli), bijna één maand later, kreeg zij van Mortazawi, de officier van justitie van de revolutionaire rechtbank (Teheran) te horen, dat mogelijkerwijs haar kind om het leven was gekomen. Terwijl diezelfde officier eerder nog had aangegeven dat Sohrab was gearresteerd.

Zij moest naar een afdeling van de veiligheidsdienst waar zij naar meer dan 60 foto’s van gedode mensen moest kijken. Haar zoon was stond op een van die foto’s, een dode foto. Ja, de vermoorde Sohrab zat er ook bij.

Sohrab werd geraakt door een kogel, zoals Neda, bij zijn hart. We weten niet of hij door marteling om het leven is gekomen en dat ze daarbij een kogel in zijn hart hebben geschoten. Want waarom had Mortazawi (de officier van justitie) eerder nog gezegd dat Sohrab was opgepakt? Het is ook mogelijk dat hij gewoon zoals Neda op klaarlichte dag werd doodgeschoten.

Geen leuzen
Hij mocht in Teheran worden begraven. Maar ze mochten geen leuzen tegen de regering uitroepen. Er liepen ook veiligheidsmannen van het regime mee. Het is werkelijk hartverscheurend om die arme moeder te horen tijdens de ter aardebestelling van Sohrab.

Sommige rouwenden droegen deze tekst bij zich:

De jongen van deze foto, is vermist. Dag en nacht huilt zijn moeder.

De jongen van deze foto heeft grote ogen en zijn handen vormen voor altijd een vuist.

Op asfalt slaat hij een schreuuw. Zijn boezem is een tuin voor vreemde tulpen.

De jongen van deze foto heeft het leven gegeven op de straat van wens.

Ik ga naar zijn moeder om haar te vertellen: ik ben de jongen van deze foto.

Hoeveel demonstranten zijn in Iran gedood door de zonen van Allah? De exacte getallen weten we niet. Maar er wordt gesproken over honderden. Hoeveel demonstranten zijn er al gearresteerd? Meer dan vijfduizend! Hoeveel gewonden zijn er? Een paar duizend!

Groene golf
Zou dit dit het volk weerhouden om te gaan protesteren? Nee, vorige week, op 9 juli gingen weer duizenden mensen de straten van Teheran, Tabriz, Shiraz, Isfahann, Ardebil, Koerdistan Mas’had en andere steden, op om de moord op studenten in 1999 te herdenken. Er zijn al talloze beelden beschikbaar van deze demonstratie. Hoe lang zullen ze vol houden? Dat weet niemand.

Maar de moeder van Sohrab? Zij omhelsde haar kind, het kind van de groene golf van vrijheid. Zij omhelsde het graf van Sohrab. O, het is zo ondraaglijk wanneer je onschuldige kind wordt gedood door de staat. Een staat van criminele baardmannen. Mensen, dit is zo ondraaglijk.

Ook moeten we denken aan andere moeders van vermiste kinderen. Vergeet niet dat zij voor dezelfde waarden en vrijheden opkomen en omkomen, die wij in het Westen normaal vinden. Maar de moeder van Framarz, de zoon van mijn oom, heeft zelfs haar kind niet mogen begraven. Mijn oom ging twee dagen voor de verkiezingen heen. Ooit moest mijn oom in stilte rouwen om een vermist, doodsgeschoten kind. Nu rouwt heel Iran om haar vermiste kinderen.

O, dit is zo ondraaglijk.

Afshin Ellian