Ramadan is papegaai van Iraans regime

woensdag 19 augustus 2009 11:21

Tariq Ramadan, eindelijk weg als 'bruggenbouwer'

Tariq Ramadan is woest op het enige volk in Europa dat hem met open armen heeft ontvangen en hem ruim heeft beloond. Ramadan vindt de Nederlanders wellicht het gekste volk van Europa.

Dit gekke volk koos Ramadan om in Rotterdam bruggen te bouwen tussen moslims en niet-moslims. Dat is grappig: iemand die geen Nederlands spreekt en niets weet van de Nederlandse geschiedenis, bouwt bruggen in Rotterdam. Dit is al voldoende om dit volk als krankzinnig te bestempelen.

Waardigheid
De gemeente Rotterdam besloot om Ramadan te ontslaan. Weer hebben de Europeanen de eer van een moslim aangetast: ‘Dit is een kwestie van eer en waardigheid. Dit pik ik niet: ik stap naar de rechter. Ik ben niet boos, maar zo behandel je je werknemers niet. Ze hebben me niet eens gebeld!’

Burgemeester Ahmed Aboutaleb (PvdA) heeft hem niet gebeld. Het is een politiek besluit en zodra het genomen wordt, is het openbaar. Maar heeft meneer Ramadan het college van Rotterdam op tijd ingelicht over zijn nieuwe werkgever, de Iraanse regering? Nee, het college werd daarmee in de media geconfronteerd.

Voor de Egyptische prins van de islamisten bestaat de wereld alleen maar uit eenrichtingverkeer.

Wilders
De Egyptische prins meent te weten wat de oorzaak van zijn ontslag is: ‘Het college is gewoon bang voor Geert Wilders. Door mij te ontslaan probeert het van de islam af te komen.’

Een bruggenbouwer die helemaal niets weet van het land waar hij bruggen moet bouwen. Zo weet elk konijn dat Wilders niks te maken heeft met deze zaak. Rotterdam heeft ook helemaal geen last van Wilders. Want hij doet daar zelfs niet mee aan de verkiezingen.

Meneer de prins, u bent ontslagen door een moslim en die heet Ahmed Aboutaleb. En als het aan Aboutaleb lag, was u nooit en te nimmer aangesteld als bruggenbouwer. Waarom komt de prins met dit soort evidente onjuistheden? Omdat hij oprecht gelooft dat wij een gek volk zijn.

Onderdrukking
In zijn relaas kom ik merkwaardige feiten tegen: ‘Nu wordt beweerd dat ik banden met het Iraanse bewind heb: ik steun de onderdrukking die op de laatste verkiezingen volgde.’

Meneer de prins is ook laf. Ik was de persoon die hem van samenwerking met Teheran beschuldigde. Waarom zwijgt hij hier? Daarvoor is een technische reden: zodra hij mijn naam zou noemen, kan hij zichzelf niet meer als de grootste Iran-kenner presenteren. De prins denkt dat ook de lezers van NRC Handelsblad gek zijn.

Beschuldigingen
De prins zoekt naar de redenen van deze beschuldigingen: ‘Toen ik in april 2008 de afspraak maakte om een televisieprogramma te presenteren op Press TV, de Iraanse nieuwszender die 24 uur per dag wereldwijd in de lucht is, volgde deze beslissing na drie maanden zorgvuldige afweging en gesprekken met Iraanse vrienden en mediadeskundigen. In de loop der tijd heb ik de politieke ontwikkelingen en toenemende binnenlandse spanningen in Iran nauwlettend gevolgd. Ik behoorde tot de eerste islamitische denkers in het Westen die zich verzetten tegen de fatwa tegen Salman Rushdie.’

Wie zijn die Iraanse vrienden? Weer denkt de prins dat we gek zijn. Rushdie werd in 1989 veroordeeld. Heeft Ramadan zich twintig jaar geleden verzet tegen Khomeini’s fatwa? Ramadan was toen een absoluut onbekende persoon.

Vooruitgang
We moeten de prins niet onderschatten: ‘De afgelopen 25 jaar heb ik vastgesteld dat Iran, in vergelijking met de Arabische landen, aanzienlijke vooruitgang heeft geboekt inzake vrouwenrechten en democratische normen.’

Jammer dat die domme Iraniërs niet weten dat ze onder de islamisten behoorlijke vooruitgang hebben geboekt. Dertig jaar geleden hadden de Iraanse vrouwen, juridisch en maatschappelijk, meer rechten dan in de afgelopen dertig jaar onder de islamisten. Vóór de Iraanse revolutie werden de vrouwen niet gestenigd. Het hele familierecht is aangepast aan de sharia.

En dan nog die democratie. Over welke democratie heeft hij? De Iraniërs mochten in de afgelopen dertig jaar kiezen uit een beperkt aantal kandidaten dat door het regime werd goedgekeurd. En toen één van die goedgekeurde kandidaten heel voorzichtig over democratie en mensenrechten begon te spreken, pleegde het regime fraude.

Neerschieten
Ramadan is een humane prins: ‘Het spreekt vanzelf dat ik het neerschieten van betogers en de onderdrukking na de verkiezingen van juni heb veroordeeld.’

Wat betekent dat ‘het spreekt van zelf’? Het is helemaal niet van zelfsprekend dat Ramadan of anderen openlijk het Iraanse regime veroordelen. Waarom heeft dan Ramadan zich niet aangesloten bij de wereld die openlijk Iran veroordeelde. Filosofen zoals Habermas hebben openlijk Iran veroordeeld. Wat een prins, een liegende prins! Ramadan heeft Iran nooit veroordeeld.

Wat zegt Ramadan eigenlijk? ‘Mijn standpunt is altijd dat opbouwende kritiek de discussie vooruithelpt.’ Wat bedoelt Ramadan met opbouwende kritiek? Veroordeelt hij het Iraanse regime of doet hij dat niet?

Opbouwende kritiek heeft betrekking op een zaak die je niet wil afbreken. De islamitische republiek van Iran is een totalitaire staat. Kun je opbouwende kritiek hebben op deze staat?

Joodse staat
Niet de Iraanse republiek, maar de joodse staat moet worden veroordeeld:

‘Ik heb mij grondig verdiept in de binnenlandse dynamiek van het Iraanse politieke systeem. Ik weiger mij te laten leiden door propaganda, of die nu komt van het Iraanse bewind of van Israël (dat voortdurend zijn onschuld beklemtoont en Iran als belangrijkste beletsel voor de vrede aanwijst), of van de Verenigde Staten of de Europese landen, die allemaal zo hun strategische belangen hebben. In Iran is de verhouding tussen godsdienst en politiek uiterst complex. De simplistische opvatting van twee tegenover elkaar gestelde kampen – de fundamentalistische conservatieven tegenover de democratische hervormingsgezinden – geeft blijk van een verregaande onwetendheid wat betreft de Iraanse realiteit. Bovendien kan een ontwikkeling naar democratische transparantie niet plaatsvinden onder druk van het Westen: het proces zal in het land zelf moeten plaatsvinden en langdurig en pijnlijk zijn.’

Papegaai
Meneer Ramadan, u bent niet alleen een leugenaar, maar ook een verschrikkelijke papgaai van het Iraanse regime. U beledigt miljoenen mensen.

Wat heeft de moord op ongewapende en onschuldige burgers met Israël, Amerika en Europa te maken? Wat we hier lezen is precies de pseudo-intellectuele lijn van de Iraanse staatspropaganda. In Iran worden honderden hervormingsgezinden en anderen berecht en gemarteld. Geeft dit blijk van verregaande onwetendheid?

Openheid
De Egyptische prins van de islamisten daagt ons uit: ‘Ik daag mijn critici uit om deze programma’s te bestuderen en er het geringste bewijs van steun aan het Iraanse bewind in te vinden. Uit mijn programma spreekt openheid voor de wereld; alle gasten worden met hetzelfde respect behandeld.’

Hier ziet u een aantal voorbeelden van deze programma’s. Daarbij meld ik ook wat er rond die datum gebeurde. En omdat de prins grondig kennis van de Iraanse toestand beweert te hebben, was hij zeker op de hoogte van deze gebeurtenissen die door de internationale media zijn gerapporteerd:

30 juli Waiting for the Mahdi
Op die dag werd in de meeste grote steden van Iran de moord op Neda en anderen herdacht. Ook op die dagen vielen er doden en gewonden.

16 juli When Muhammad Became a Messenger
Op 17 juli vielen er weer doden en gewonden tijdens het vrijdaggebed van Rafsanjani.

2 juli The Centrality of Love in Islam
Een voorbeeld van love in de islam was het vrijdaggebed van 26 juni: De vrijdagimam van Teheran zei in zijn preek: ‘Wreed moet worden opgetreden tegen de demonstranten.’ 

20 juni Islam and Student Involvement
17 juni was het begin van de nachtelijke demonstraties: Allahu Akbar, dood aan dictator. Intussen zijn er duizenden gearresteerd. Op 20 juni, op die zwarte zaterdag, vielen overal in Iran doden en gewonden. Neda werd ook op die dag doodgeschoten (schokkende beelden). Zij was een filosofie studente.

Gemarteld en gedood
Elke week dat Ramadan voor de Iraanse regering werkte, zijn in Iran mensen gearresteerd, gemarteld en gedood.

Wie in die weken ongestoord, het islamitische intellectuele amusementprogramma maakte voor deze moordenaars, steunde ze actief door de aandacht af te leiden van de werkelijke gebeurtenissen.

Dit is een van de belangrijkste taken van de Iraanse staatsomroep: de aandacht afleiden van de werkelijke gebeurtenissen. In de uitzendingen repte Ramadan met geen woord over de toestand in Iran. Wie zonder noodzaak (of daartoe gedwongen te zijn) werkt voor een dergelijke staatsomroep, steunt actief het regime. Daarom staakten in dezelfde tijd verschillende journalisten hun werkzaamheden bij Press TV. Waarom deed Ramadan dat niet? Vanwege de opbouwende kritiek?

Aangemoedigd
De keuze voor Iraanse staatsomroep legt hij als volgt uit: ‘Dat was een keuze die veel Iraanse vrienden niet alleen begrepen, maar ook hebben aangemoedigd. Geld speelt geen rol. Een andere internationale nieuwszender heeft mij driemaal zoveel geboden als ik van Press TV ontvang, een aanbod dat ik op principiële gronden heb afgewezen.’

Weer die Iraanse vrienden van Ramadan! Wie zijn ze? Zijn het  de vrienden van de doodgeschoten Neda, Sohrab, Tarane? Hij krijgt geld, maar hij doet het niet voor geld!  

Nee, Ramadan is een held: ‘Ik kan niet naar Egypte, Saoedi-Arabië, Tunesië, Libië en Syrië wegens mijn kritiek op deze ondemocratische regimes, die weigeren de meest elementaire mensenrechten te eerbiedigen.’ Maar Bin Laden kan ook niet naar deze landen reizen. Is dat een teken dat hij een held is?

Bizar
Ramadans conclusie is echt heel bizar: ‘Wie mij ‘uit principe’ veroordeelt omdat ik een televisieprogramma op een Iraanse zender presenteer, krijgt van mij als antwoord: wie werkt voor een televisiezender in een land, steunt daarmee nog niet het bewind van dat land.’

Ik veroordeel u niet omdat u een televisieprogramma voor het Iraanse regime hebt gemaakt. Ik veroordeel u omdat u gedurende militaire optreden tegen weerloze mensen in Iran met goedkope programma’s probeerde aandacht af te leiden van moord, verkrachting, martelingen en arrestatie in Iran.

Ik veroordeel u wegens uw collaboratie met de meest gewelddadige vorm van het islamo-fascisme.

Afshin Ellian