Rouw om vermoorde islamcriticus Rafiq Taghi

donderdag 24 november 2011 10:25

De Azerische islamcriticus Rafiq Tahri werd met zeven messteken om het leven gebracht

De Republiek Azerbeidzjan is lid van de Raad van Europa. Het land is aangesloten bij twee belangrijke instanties: de Europese voetbalfederatie (UEFA) en het Europese Verdrag ter bescherming van de rechten van de mens.

En weet u waar Azerbeidzjan ligt? Niet in Zuid-Europa, maar bij de Kaspische Zee, mijn geliefde Kaspische Zee. Hoe zit het met de mensenrechten in Azerbeidzjan?

Niet zoals Iran
De Azerische schrijver en arts Rafiq Taghi schreef in 2006 een artikel met de titel ‘Europa en Wij’. Daarin bekritiseerde hij de islamisering van Azerbeidzjan. Hij betoogde dat Azerbeidzjan niet zoals Iran moet worden.

Bovendien vond hij dat de islam niet echt een cultuur heeft voortgebracht die de jonge republiek dichter bij Europa zou brengen. Azerbeidzjan daarentegen moet juist proberen culturele aansluiting te vinden bij Europa.

Rafiq kritiseerde ook het islamitische Iran, met name de ayatollahs. Hij waarschuwde politici voor inmenging vanuit Iran, ayatollahs representeren in zijn ogen een achterlijk regime. Rafiq Taghi was ook voorzitter van de vrije schrijversbond. In Azerbeidzjan bestaan enige door Teheran bedachte islamitische bewegingen.

Fatwa
Een paar fanatici brachten Rafiqs artikel naar een ayatollah in Iran, buurland van Azerbeidzjan. Groot-ayatollah Mohammad Fazel Lankarani besloot na bestudering van het artikel tot het uitvaardigen van een doodsfatwa: ‘Iedereen die hem tegenkomt, is verplicht om hem te doden.’
(zie hier)

De regering van Azerbeidzjan arresteerde Rafiq Taghi. Na berechting wegens haatzaaien (déjà vu: dit opiniedelict kennen we ook) veroordeelde de rechter hem tot drie jaar gevangenschap. Na twee jaar werd hem gratie verleend. Hij werd vrijgelaten en vatte zijn werkzaamheden als schrijver en arts weer op.

Intermezzo. Ik heb in 2006 deze zaak in een radioprogramma aan de orde gesteld. Er waren journalisten, en wellicht ook een Iran-correspondent, die vonden dat er niets aan de hand was.

Ik heb toen ernstig bezwaar gemaakt en zelfs beweerd dat dit een ernstige bedreiging vormt voor de schrijver. Maar niemand heeft iets gedaan met deze waarschuwing.

Mes
Helaas is Rafiq Taghi deze week door een aanslag om het leven gekomen. Waarom zijn de linkse intellectuelen zo soft en vergevingsgezind voor de moslimterroristen? Ze waren ook erg aardig voor Stalin, Mao en Castro, zal u natuurlijk zeggen!

Op 19 november werd Rafiq Taghi aangevallen. De aanvaller hanteerde - hoe origineel - een mes. Ook Mohammed Bouyeri maakte zijn werk af met een mes.

Zeven keer werd Rafiq Taghi geraakt. De Azerische afdeling van Radio Free Europe/Radio Liberty meldde dat hij ook in zijn laatste artikel ‘Iran en globalisering’ zeer kritisch was over het islamitische regime. Op 23 november overleed de Azerische schrijver in een ziekenhuis in Bakoe.

(Bekijk hier het laatste interview met Rafiq Taghi, vanuit het ziekenhuis)

Straf
Dit is zeer triest. Azerbeidzjan is nog steeds aangesloten bij het Verdrag ter bescherming van de rechten van de mens. Welk mens, vraag je je af, en hoe wordt hij beschermd in Azerbeidzjan?

Twee zaken in dit trieste verhaal vallen op.

Ten eerste brengt een rechterlijke uitspraak geen einde aan een doodsfatwa. Er waren naïevelingen die dachten: ‘als wij hier een islamcriticus gaan berechten en een symbolische straf op hem of haar gaan toepassen, maakt dat een einde aan de islamitische bedreiging van de islamcriticus.’

Shame on you!
In werkelijkheid moedigt een dergelijke vervolging anderen slechts aan in hun overtuiging dat een islamcriticus echt moet worden bestraft.

Daarnaast valt mij op dat de Europese instituties die telkens zo verschrikkelijk gevoelig zijn voor racisme en islamofobie, niets doen tegen het islamofascisme. Ik zou ronduit zeggen: shame on you!

U moet rouwen voor Rafiq. Te hopen is dat Nederlandse schrijvers zich een beetje druk gaan maken over de moord op hun collega. Of zouden ze het desastreus vinden voor de dialoog en de alomvattende wereldverzoening?

Koppig
Laat een traantje voor een eenzame islamcriticus. Ach, wat een geweld.

Het Azerische stroomt ook door mijn aderen. Een vrouwelijk Azerisch familielid zat in de jaren tachtig in de gevangenis vanwege haar opvattingen. Ook nu blijft zij, ondanks alle gevaren, vasthouden aan haar mening.

De Azerische ziel toont al te vaak ezelgedrag: azeri’s zijn geduldig, net als ezels. Maar als ze tot een ‘ja’ of ‘nee’ hebben besloten, dan zijn ze koppig, heel koppig - als een ezel.

Inderdaad, ook in mij leeft een dierbare ezel. De ezel in mij zegt 'nee' tegen de islamitische tirannie en het islamitische tuig. En ter ere van Rafiq plaats ik hier twee (tweetalige) gedichten die recentelijk zijn geschreven.

Kus, een kus, één kus
de karavaan is onderweg.

Ga,
leg je hoofd niet in je schouders
al wie voor een kus bedelt
op een wolk van stilte
het zijn zal omploegen.

* * *

Mevrouw de tijd!
   Weet u de weg naar huis?

zoveel tranen
   maar de donkere ogen

zoveel verdriet
   maar een witte glimlach

zoveel heengeganen
   maar de toekomstigen
zoveel herinnering

   maar een kerkhof onderweg.

Ga mijn liefste
ik ben moe van je gaan en heengaan.

Afshin Ellian