Moslims moeten beetje dimmen in ziekenhuizen

Burgers, en dus ook moslims, mogen gerust om een andere, en zeker om een betere dokter vragen. Voorwaarde is dat dit binnen de grenzen van het fatsoen gebeurt, dus met respect voor de arts.

Willem Wansink

Nederlandse moslims willen niet dat hun vrouwen door mannelijke artsen worden geholpen. Dit schrijft het artsenvakblad 'Medisch Contact'. Vooral mannelijke gynaecologen moeten het ontgelden.

Het loopt de spuigaten uit, stelt radioloog Floris Sanders in een column in Medisch Contact. Volgens hem worden gesluierde moslima's steeds vaker begeleid door mannelijke 'cipiers' (echtgenoten, broers, vaders, zoons) die op hoge toon eisen dat hun vrouwelijk familielid door een vrouwelijk personeelslid wordt onderzocht.

Sanders is verbonden aan het Utrechtse Diakonessenhuis. Tot anderhalf jaar geleden was hij voorzitter van de Raad voor de Volksgezondheid en Zorg, en de belangrijkste beleidsadviseur van de minister van Volksgezondheid.

Zijn hartenkreet wordt gesteund door hoofdredacteur Ben Crul van Medisch Contact. Ook Crul is arts. Hij spreekt van toenemende intimidatie door moslimmannen.

Sanders en Crul verdienen lof, omdat zij de kat de bel aanbinden. Want intimidatie in de zorg kan niet worden geduld.

Burgers mogen gerust om een andere, en zeker om een betere dokter vragen. Voorwaarde is dat dit binnen de grenzen van het fatsoen gebeurt, dus met respect voor de arts. En wie goed overlegt, kan ook in de zorg veel bereiken.

Een beetje dimmen, dus. Dat geldt niet alleen voor de moslima en haar bewaker. Het gaat ook op voor de autochtone dronkelap op de spoedeisende hulp die een grote mond opentrekt wanneer hij niet meteen wordt geholpen.
 
Dat Nederlanders op hoge toon hun recht opeisen, is een vervelend trekje. Daar komt bij dat nieuwkomers dit gedrag graag kopiëren. Wie om welke reden dan ook – cultureel, godsdienstig of anderszins - een mannelijke arts tot persona non grata verklaart, maakt immers gebruik van de gegroeide mores.

Het kan anders. Wie een voorkeursbehandeling wil, moet daarvoor maar betalen. Maar dat is nog altijd taboe in het Nederlandse gelijkheidsparadijs. Want een tweedeling in de zorg geldt als asociaal. Het is de vraag hoe lang de samenleving deze naïviteit wil blijven tolereren.